تکواژ
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کوچکترین یکای (واحد) زبان که دارای نقش دستوری و معنایی مستقل میباشد تکواژ یا علامت[۱] [۲] نام دارد. هجاها و طول آنها نمیتوانند برای بازشناختن تکواژها ابزار سودمندی باشند. معیار و سنجهٔ بنیادین این است که تکواژ را نمیتوان به یکاهای دستوری کوچکتر بخش کرد.
در دانش زبانشناسی تکواژها را معمولاً میان دوابرو قرار میدهند {کن}، {من} شمار تکواژهای یک زبان خیلی بیشتر از شمار واجهای آن است. برای فرد دانشآموخته توانایی کاربرد پیرامون صد هزار تکواژ همچون یک عدد پذیرفتنی پیشنهاد شده است.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] انواع
تکواژها، در بنیاد، به دو دستهٔ جداگانه بخش میگردند:
تکواژهای آزاد میتوانند به تنهایی و بهسان واژههای مستقل بکار روند. این موارد را میشود جهت نمونه ذکر کرد: لالایی، خواب، زر، گل، افسون.
ولی، تکواژهای وابسته تنها میتوانند در پیوستگی با دیگر تکواژها رخ دهند، نمونههای آنها عبارتاند از: -ید، -انه، -ی، -مند.
[ویرایش] پانوشتهها
[ویرایش] جُستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- O'Grady, W., Dobrovolsky, M., and aronoff, M., Contemporary Linguistics, An Introduction, 2nd edition, St. Martin' Press, Inc., 1993. ISBN: 0-312-06780-1
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||