پشت‌آویز عکاسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
نیوجرسی، ۱۹۱۲ میلادی.

پشت آویز یا فون پارچه‌ای است که به‌عنوان پس زمینهٔ عکس استفاده می‌شود. در عکاسی استودیوئی، از این پارچه (و یا کاغذ) برای کنترل کامل رنگ‌ها و طرح‌های پس‌زمینه استفاده شده و به فراخور حال هر عکس، می‌توان پارچهٔ دیگری را آویخته و استفاده نمود.[۱]

جنس پردهٔ پشت‌آویز[ویرایش]

  1. پارچهٔ بافته شده (Fabric): کتان، کرباس، برزنت، Muslin،... (این پارچه‌ها می‌تواند رنگ نیز بشود: طرح دار یا تک رنگ)
  2. پارچهٔ مخمل (Velvet): مخمل واقعی؛ طرح مخمل (ذرات کرک مانند که بر روی یک لایهٔ با تار و پود از مواد پلاستیکی که سطح آن آغشته به یک لایه چسب بسیار نازک است، پاشیده شده. این کرک‌های رنگی، مانائی بسیار سستی بر روی چسب داشته و پس از اندکی استفاده و در تماس با اشیاء، به اصطلاح «کچل» می‌شوند)
  3. کاغذ: کاغذ بدون درز (Seamless) و مرغوب، که کیفیت ثبت بسیار خوبی را برای عکاسی ارائه می‌دهند. دوام آن‌ها همیشگی نیست و به همین دلیل در طولهای بلند (متوسط، ۱۱ متر) ارائه می‌شوند تا قسمتهایی که زیر پای سوژه از بین می‌روند، جدا شده و قسمت‌های سالم، به زیر پای سوژه کشیده شود.
  4. وینیل بدون انعکاس نقطه‌ای (Glare-Free Vinyl): نوعی پلاستیک که بازتاب فلاش‌ها بر روی آن، به صورت نقاط نورانی دیده نمی‌شود. این جنس، معمولاً از بقیه گرانتر است.[۲]

آویختن پشت‌آویز[ویرایش]

  1. نوع بسیار ساده: اتصال آن به دیوار با میخ، پونز،...
  2. نوع ساده، اما قابل کنترل: استفاده از یک لولهٔ پلاستیکی یا مقوائی برای پیچاندن آن، و نصب لوله به یک پایهٔ پرتابل. پایه پرتابل، متشکل از دو عدد سه‌پایه است که بالای آندو را با یک شفت (لوله) بهم پیچ می‌کنند و قبل از آن، شفت را از داخل لوله پلاستیکی یا مقوائی یادشده، عبور می‌دهند. این پایه‌ها قابل جمع شدن برای حمل هستند.
  3. نوع زنجیری: لولهٔ پلاستیکی یا مقوائی، با قرقره هائی که به زنجیرهای ظریفی متصل هستند، تحت کنترل کامل کاربر قرار می‌گیرد، و باز شدن ناگهانی پارچه را در اثر وزن خود، منتفی می‌سازد.
  4. نوع برقی: همان سیستم زنجیری است، منتهی قرقره‌ها به صورت برقی کنترل می‌شوند. این نوع، می‌تواند دارای کنترل از راه دور بوده و معمولاً تا شش پارچه را در شش شفت جای دهد.
  • این فونها، معمولاً در عرضهای یک متر الی سه متر تولید و عرضه می‌شوند.
  • نوع خاصی از فون، موسوم به فون کروماکی (Chromakey) در عکاسی و سینما بکار می‌رود که برای سهولت جداسازی سوژه و مونتاژ تصاویر دیگری به عنوان پس زمینه کاربرد دارد. فون کروماکی بیشتر در رنگهای سبز و آبی تولید می‌شود.
  • معمولا فون کروماکی سبز به دلیل اینکه رنگی در تضاد پوست انسان و اغلب در پوشاک از رنگ سبز استفاده نمی شود ، یکی از بهترین گزینه ها برای بک گراند در عکاسی است.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • ویکی انگلیسی

پیوند به بیرون[ویرایش]

Newark, New Jersey, 1912

From roughly 1860 to 1920[1][2] painted photography backdrops were a standard feature of early photography studios. Generally of rustic or quasi-classical design, but sometimes presenting a bourgeoisie trompe-l'œil,[3] they eventually fell out of fashion with the advent of the Brownie and Kodak cameras which brought photography to the masses with concurrent changes to public sensibility. Inasmuch as they were produced for six decades by local artisans, they can provide important clues to the provenance of old family photographs for genealogical research,[4][5][6] and their staged influence lives on in "old-timey" photography sets.[7][8] Furthermore, they are of some interest to specialized collectors of the history of photography.[9]

Gallery

References

  1. ^ [1]
  2. ^ "old time religion by Jim Linderman: Art Tintype Book The Painted Backdrop by Jim Linderman". 21 March 2018.
  3. ^ "Antique Photography & Photo Collecting - Timebinder". timebinder.net.
  4. ^ "Backgrounds in Old Photos - Family Tree". 22 January 2008.
  5. ^ "RootsWeb.com Home Page". freepages.genealogy.rootsweb.ancestry.com.
  6. ^ "Archived copy". Archived from the original on 2010-03-30. Retrieved 2010-06-16.CS1 maint: archived copy as title (link)
  7. ^ "Ashley Nostalgia". Ashley Nostalgia.
  8. ^ "Ol' Time Studio Backdrops - RetouchPRO". www.retouchpro.com.
  9. ^ "From Ambrotypes to Stereoviews, 150 Years of Photographs".

External links