ملی‌گرایی اقتصادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ملی‌گرایی اقتصادی (به انگلیسی:Economic nationalism) مجموعه سیاست‌هایی است که تاکید آن بر کنترل ملی اقتصاد، کار و تشکیل سرمایه‌است حتی اگر برای این کار لازم باشد مالیات، تعرفه و محدودیت‌هایی بر بخش کارگری، کالاها و سرمایه بگذاریم. در بسیاری موارد ملی‌گرایی اقتصادی در برابر جهانی‌سازی قرار می‌گیرد و یا دست کم سودآوری تجارت آزاد و بی قید را زیر سوال می‌برد. گاهی ملی‌گرایی اقتصادی مفاهیمی چون صنعتی‌سازی جایگزین واردات و حمایت از تولید داخلی را هم دربر می‌گیرد.

نمونه‌ها[ویرایش]

نمونه‌های فراوانی را می‌توان از سال ۲۰۰۵ به این سو پیدا کرد، نمونه‌هایی که در آن چند دولت مداخله می‌کنند تا از تصاحب یک کارخانهٔ ملی توسط شرکت‌های خارجی پیشگیری کنند:

  • پیشنهاد تصاحب آرسلور فرانسه و لوگزامبورگ (تولیدکنندهٔ فولاد) توسط کمپانی میتال هند.[۱]
  • جای دادن شرکت مواد خوراکی دنون فرانسه در فهرست «صنایع راهبردی» برای پیشگیری از تصاحب آن توسط پپسی‌کوی آمریکا.[۲]
  • پیشنهاد تصاحب اندسای اسپانیا توسط ای. اوان آلمان و پیشنهاد متقابل از سوی گس نچرال اسپانیا برای خنثی سازی این پیشنهاد.[۳]
  • پیشنهاد تصاحب شرکت برق و گاز سوئز فرانسه توسط انل ایتالیا و پیشنهاد متقابل از سوی گز د فرانس (فرانسه) برای خنثی سازی پیشنهاد شرکت ایتالیایی.[۴]
  • مخالفت کنگرهٔ آمریکا برای قرار داد تصاحب شرکت یونوکال آمریکایی توسط CNOOC چینی و تصاحب بی درنگ این شرکت توسط شرکت آمریکایی شورون.[۵]

انتقاد[ویرایش]

روی آوردن مصرف کننده به کالاهای داخلی به تولیدکننده توان تجاری بیشتری می‌دهد درنتیجه آن‌ها اجازه پیدا می‌کنند تا بهای کالا را بالا برند تا سود بیشتری بدست آورند. بویژه کارخانه‌هایی که کالاهای محلی تولید می‌کنند این توان را پیدا می‌کنند و خریداران باید بهای سود بیشتر آن‌ها را بپردازند.[۶] برای نمونه یک سیاست حمایتی در آمریکا بر روی خودروهای خارجی خراج اضافه تر گذاشت تا به خودروسازان داخلی (فورد و جنرال موتورز) توان تجاری بیشتری در داخل بدهد با این کار آن‌ها توانستند بهای خودروی تولیدی خود را بالا ببرند. این سیاست اثر منفی بر خریدار گذاشت چون حال، مصرف کنندهٔ آمریکایی مجبور بود برای گزینه‌های کمتر، هزینهٔ بیشتری را پرداخت کند.[۷]

منابع[ویرایش]

  1. ""Arcelor: Villepin en appelle au "patriotisme économique""". Associated Press. 2005-01-31. Retrieved 2007-04-11. (فرانسوی)
  2. "La mobilisation se poursuit autour de Danone". Associated Press. 2005-07-21. Retrieved 2007-04-11. (فرانسوی)
  3. "Dominique de Villepin annonce une fusion Suez-GDF". Associated Press. 2006-02-25. Retrieved 2007-04-11. (فرانسوی)
  4. "La saga Endesa divise politiques, industriels et analystes". Associated Press. 2007-03-27. Retrieved 2007-04-11. (فرانسوی)
  5. Abraham, Kurt S. (September 2005). "Chevron wins control of Unocal as CNOOC backs down". World Oil. Retrieved 2007-04-12. 
  6. Harry Binswanger (2003.09.05). "‘Buy American’ is UN-American". Capitalism Magazine. Retrieved 17 April 2012. 
  7. Daniel J. Ikenson (July 6, 2003.). "The Big Three's Shameful Secret". The CATO Institute. Retrieved 17 April 2012. 

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]