فترت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فَترَت (از عربی: سستی یا کُندی) به معنی فاصله و وقفه میان دو دوره است.

1-این اصطلاح بیشتر برای فاصله زمانی میان دو دوره پادشاهی بکار می‌رود. به دوره انتقالی میان دو دوره بزرگ‌تر هم دوران فترت گفته می‌شود.

2-ایام فترت یا دوران فترت، در فرهنگ سیاسی معاصر ایران به دورهٔ بین دو دوره مجلس نیز گفته می‌شود، یعنی دوره‌ای که مجلس قبلی تعطیل شده و مجلس تازه شروع نشده است.

3-سستی، ضعف . زمان بین دو نوبت تب . مدت زمان بین ظهور دو پیامبر یا بر تخت نشستن دو پادشاه .

4-نزول قرآن به پیامبر برای مدتی قطع گردید كه این امر را فترت می نامند فترت در لغت به معنی قطع تنفس ، حبس و تعطیل است . مدت این دوره حداقل 12 روز و حداكثر 4 ماه بوده است . علت این قطع نیز ظاهرا وعده ایست كه پیامبر به مشركین داده بودند بدون اینكه ان شاء الله بگویند و این ترك اولی موجب قطع وحی گردید . پس از قطع وحی سوره والضحی نازل شد .[۱] و[۲]و [۳]

منابع[ویرایش]

  1. 23 کهف و1 تا 3 سوره ضحی
  2. تجویدالقران بیگلری
  3. تفسیر نمونه

محمد معین و دیگران، سرواژهٔ «فترت»، فرهنگ لغت معین.