فترت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فَترَت (از عربی: سستی یا کُندی) به معنی فاصله و وقفه میان دو دوره است.

۱-این اصطلاح بیشتر برای فاصله زمانی میان دو دوره پادشاهی بکار می‌رود. به دوره انتقالی میان دو دوره بزرگ‌تر هم دوران فترت گفته می‌شود.

۲-ایام فترت یا دوران فترت، در فرهنگ سیاسی معاصر ایران به دورهٔ بین دو دوره مجلس نیز گفته می‌شود، یعنی دوره‌ای که مجلس قبلی تعطیل شده و مجلس تازه شروع نشده است.

۳-سستی، ضعف. زمان بین دو نوبت تب. مدت زمان بین ظهور دو پیامبر یا بر تخت نشستن دو پادشاه.

۴-نزول قرآن به پیامبر برای مدتی قطع گردید که این امر را فترت می‌نامند فترت در لغت به معنی قطع تنفس، حبس و تعطیل است. مدت این دوره حداقل ۱۲ روز و حداکثر ۴ ماه بوده است. علت این قطع نیز ظاهراً وعده ایست که پیامبر به مشرکین داده بودند بدون اینکه ان شاء الله بگویند و این ترک اولی موجب قطع وحی گردید. پس از قطع وحی سوره والضحی نازل شد.[۱] و[۲]و[۳]

منابع[ویرایش]

  1. 23 کهف و1 تا 3 سوره ضحی
  2. تجویدالقران بیگلری
  3. تفسیر نمونه

محمد معین و دیگران، سرواژهٔ «فترت»، فرهنگ لغت معین.