روابط امارات متحده عربی و ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
روابط امارات متحده عربی و ایران
امارات متحده عربی ایران
Iran United Arab Emirates Locator.svg
     امارات متحده عربی      ایران

روابط امارات متحده عربی و ایران ریشه‌ای عمیق دارد. امارات متحده عربی پیمان نامه‌های اقتصادی نزدیکی را با ایران برقرار کرده است. در این کشور عربی همچنین جامعه‌ای به نام جامعه ایرانیان امارات موجود می‌باشد. با توجه به این روابط، امارات متحده عربی همواره بر تملک سه جزیره واقع در خلیج فارس با نام‌های تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی که جزء قلمرو جمهوری اسلامی ایران است، مدعی بوده و پافشاری می‌کند. در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۷۱ (دو روز قبل از تأسیس امارات متحده عربی) نیروهای بریتانیا این جزایر را تخلیه کردند و نیروهای ارتش شاهنشاهی ایران وارد آنها شدند.[۱][۲]

در مورد موضوع برنامه اتمی ایران، امارات متحده عربی، موضع بی‌طرف گرفته است.[نیازمند منبع]

سرمایه گزاران ایرانی و ایرانیان امارات متحده عربی ۱۰٪ جمعیت این کشور یعنی (تقریباً «۴۰۰ هزار نفر) را تشکیل می‌دهند. ایرانیان امارات مجموعاً» ۱۰٬۰۰۰ شرکت بزرگ و کوچک را در امارات متحده عربی می‌گردانند. داد و ستد تجاری و مبادله کالا بین ایران و امارات متحده عربی از سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۰۹، سه برابر شده است و به سقف ۱۲ میلیارد دلار آمریکا رسیده است.[۳][۴]

پس از انقلاب اسلامی ایران، امارات متحده عربی همواره بر باز پس گیری سه جزیره مورد مدعا، اصرار ورزیده است. دو کشور در خلال این سال‌ها قراردادهای بزرگ بازرگانی با هم داشته‌اند و همچنین یک انجمن بزرگ از ایرانیان جلای وطن کرده نیز در این کشور وجود دارد.[۱]

اختلافات مرزی ایران و امارات بر سر سه جزیره است و هنگامی که به مالکیت ایران درامد هنوز کشور امارات متحده عربی تأسیس نشده بود:

  1. امارات متحده عربی همواره بر مالکیت دو جزیرهٔ ایران، با نام‌های تنب کوچک (به عربی: تنب الصغری) و تنب بزرگ (به عربی: تنب الکبری)، واقع در خلیج فارس، مدعی بوده است.
  2. امارات متحده عربی همواره بر مالکیت جزیره ابوموسی واقع در خلیج فارس که مشاعا «و مشترکاً» به همراه ایران نظارت و اداره می‌شده است، اصرار ورزیده است. ایران از سال ۱۹۹۲ گام‌هایی را در جهت اعمال نفوذ بیشتر و کنترل یک سویه بر جزیره ابوموسی برداشته است. از اقداماتی که دال بر تسلط یک طرفه ایران است، می‌توان به کاستن میزان دسترسی به این جزیره و افزایش قوای نظامی بر آن را نام برد.

ایران در رابطه با این مدعاها، از امارات متحده عربی به خاطر بازگذاشتن دست فرانسه در ایجاد یک پایگاه دائمی در خلیج فارس در منطقه مورد اختلاف، ناخشنود بوده و انتقاداتی داشته است.[۵] لازم است ذکر شود ایرانیان امارات نخستین دسته از مهاجرانی بوده‌اند که در کشور امارات متحده عربی، ساکن و مستقر شده‌اند.

روابط سیاسی[ویرایش]

با تشدید تیرگی روابط ایران و بریتانیا در سال ۲۰۱۰، ایرانی‌هایی که قصد سفر به انگلستان را داشتند، مجبور بودند به سفارت بریتانیا در امارات رفته و از آنجا ویزای انگلستان را تهیه نمایند.[۶] مسعود دانشمد رئیس اتاق بازرگانی مشترک ایران و امارات در زمینه ارتباطات دو کشور ایران و امارات گفت:

در چند سال گذشته روابط ایران و امارات شاهد رشد قابل ملا حظه‌ای بوده و این رشد ادامه دارد زیرا حفظ و ادامه این روابط نیاز مشترک دوکشور است. در پنج سال گذشته حجم روابط دو کشور پنج میلیارد دلار بوده ولی امروز به پانزده میلیارد دلار رسیده است و ارزش صادرات ایران به امارات هم سه میلیارد دلار است و امارات نیز دوازده میلیارد دلار کالا به ایران صادر می‌کند.

[۷]

روابط اقتصادی[ویرایش]

کشور امارات متحده عربی، یکی از مقاصد اصلی گردشگران ایرانی محسوب می‌شود که موجب درآمد درآمد قابل توجه این کشور از سفر گردشگران ایرانی می‌شود. اما با آغاز دهه ۲۰۱۰ (میلادی)، میزان بازدید گردشگران ایرانی از این کشور، افت حدود ۳۲ درصدی را تجربه کرد که ناشی از عوامل متعددی نظیر افزایش نرخ برابری ارز، ناامنی این کشور برای گردشگران ایرانی، اخراج ایرانیان ساکن امارات متحده عربی و نزاع بین شیعیان و سنی‌های خاورمیانه، بوده است. با اینحال، میزان دارایی ۵۰۰ هزار ایرانی ساکن این امیرنشین، در حدود ۳۰۰ میلیارد دلار برآورد می‌شود.[۸]

طرح بازنگری در روابط با امارات در دستور کار نمایندگان مجلس ایران[ویرایش]

طرح مقدماتی تجدیدنظر در روابط با امارات متحده عربی در کمیته روابط خارجی مجلس شورای اسلامی تهیه و تدوین شد.[۹]

کاهش روابط امارات با ایران به سطح کاردار[ویرایش]

در ۱۴ دی ۱۳۹۴، در پی قطع روابط عربستان و بحرین با ایران به دنبال حمله به کنسولگری و سفارت عربستان در ایران، دولت امارات متحده عربی اعلام کرد روابط خود را با تهران به سطح کاردار کاهش داده است.[۱۰]

منابع[ویرایش]