جنبش زیست‌محیطی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
چشم‌انداز طلوع زمین روی ماه، مأموریت آپولو ۸، ۱۹۶۸

جنبش زیست‌محیطی (گاهی اوقات به عنوان جنبش اکولوژی شناخته می‌شود)، که شامل حفظ محیط زیست و سیاست‌های سبز می‌باشد؛ عبارتست از جنبه‌های علمی، اجتماعی و سیاسی متنوع برای رسیدگی به مسائل زیست‌محیطی. طرفداران محیط زیست از تغییر در سیاست عمومی و رفتارهای فردی، مدیریت مداوم منابع و نظارت بر محیط زیست حمایت می‌کنند. آنها انسان را به عنوان یک شرکت کننده (عضو) در اکوسیستم (و نه دشمن آن) می‌شناسند و جنبش آنها روی محیط زیست، سلامت و حقوق بشر متمرکز است.

تاریخچه

آگاهی اولیه

علاقه‌های اولیه به محیط زیست در جنبش رمانتیسم، در اوایل قرن نوزدهم مشاهده شد. شاعر ویلیام وردزورث به‌طور گسترده در لیک دیستریکت سفر کرد و نوشت: «هرچیزی که انسان به وسیله چشم آن را درک کند یا با قلبش از آن لذت ببرد در ذیل مالکیت ملی قرار دارد».[۱]

آسیا

خاورمیانه

جنبش محیط زیستی در کشورهای کمتر توسعه یافته نیز با درجات مختلفی از موفقیت درک شده‌است. جهان عرب، از جمله خاورمیانه و شمال آفریقا، سازگاری‌های متفاوتی با جنبش محیط زیست دارند. کشورهای خلیج فارس دارای درآمد بالا بوده و به شدت به منابع انرژی در این منطقه وابسته هستند. اگرچه در جهان عرب منابع طبیعی و نیروی کار به نسبت متنوعی یافت می‌شوند.

چین

جنبش زیست‌محیطی در چین به واسطه افزایش سازمان‌های غیردولتی محیط زیست و حمایت از سیاستهای همسو و اتحاد و تظاهرات خود به خودی که اغلب در سطح محلی رخ می‌دهند شناخته می‌شود.[۲] تظاهرات زیست‌محیطی در چین به‌طور فراینده‌ای دامنه نگرانی‌های خود را گسترش داده‌اند و خواستار مشارکت گسترده‌تر «به نام مردم» هستند.[۳]

منابع

  1. Wordsworth, William (1835). A guide through the district of the lakes in the north of England with a description of the scenery, &c. for the use of tourists and residents (5th ed.). Kendal, England: Hudson and Nicholson. p. 88.
  2. Fengshi Wu (2009). "Environmental Activism and Civil Society Development in China: 15 Years in Review" (PDF). Harvard-Yenching Institute Working Paper Series. Retrieved 15 August 2018.
  3. Christoph Steinhardt; Fengshi Wu (2016). "In the Name of the Public: Environmental Protest and the Changing Landscape of Popular Contention in China". The China Journal. 75: 61–82. doi:10.1086/684010.