جغرافیای شهری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نیویورک، یکی از بزرگ‌ترین مناطق شهری دنیا

جغرافیای شهری یکی از گرایش‌های دانش جغرافیا است که به مطالعه بخش‌هایی از سطح زمین که دارای تمرکز و و تراکم بالای ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها است می‌پردازد. به‌طور عمده شهرها و شهرک‌ها زیستگاه انسانی با تراکم جمعیت بالا هستند که بخش عمده فعالیت‌های اقتصادی نوع دوم و نوع سوم در آن‌ها صورت می‌گیرد.

مهم‌ترین ویژگی تحلیل جغرافیای شهری از شهر، «نگرش فضایی» است که تمرکز آن روی توزیع فضایی و پیوندهای بین شهرها(سیستم‌های شهرها) و ساختار درونی مکان‌های شهری(شهر به عنوان یک سیستم) است. از نظر میشل پاسیون(2009) این نگرش فضایی دارای یک ارزش تبیینی واقعی و وجه تمایز اصلی جغرافیای شهری از دیگر زمینه‌های مطالعه شهری، از جمله؛ اقتصاد شهری، جامعه‌شناسی شهری و سیاست شهری است(شورچه، 1396: 13).

اولین متن‌های رسمی و کلاسیک در جغرافیای شهری توسط رابرت دیکنسون با عنوان «شهر، منطقه و منطقه گرایی»(1947)، گریفیت تایلور با عنوان «جغرافیای شهری»(1949)، آرتور اسمایلز با عنوان «جغرافیای شهرک ها»(1953)، می یر و کوهن با عنوان «خوانش‌هایی در جغرافیای شهری»(1959)، ژان گوتمن با عنوان «مگالوپولیس»(1961)و رایموند مورفی با عنوان «شهر امریکایی؛ یک جغرافیای شهری»(1965)نوشته و انتشار می یابد(همان؛ 12).

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

شورچه، محمود (1396) جغرافیای شهری معاصر: مبانی و کاربرد، انتشارات پرهام نقش، تهران.