جام ولپی بهترین بازیگر مرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جام ولپی (انگلیسی: Volpi Cup)، جایزه‌ای است که به بازیگران در جشنواره فیلم ونیز اهدا می‌شود. جوایز رسمی بازیگری در جشنواره دوم در سال ۱۹۳۴ عرضه شدند. در ابتدا آنها مدالهای بزرگ طلایی انجمن ملی فاشیست برای سرگرمی نامیده می‌شدند.

نام ولپی سال بعد عنوان شد و هیچ جایزه‌ای بین سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۹ داده نشد. در نیمه دهه ۱۹۹۰ این جایزه به بهترین بازیگران نقش مکمل زن و مرد نیز اهدا شد.

این جام به احترام "کنت ګیسپ ولپی دی میسوتاراً بنیانگذار این جشنواره "ولپی" نام گرفته است.

برندگان نشان طلا (۱۹۳۴)[ویرایش]

جشنواره برای نخستین بار در ۱۹۳۴ رقابتی شد. جوایز بازیگری به نام مدال طلایی بزرگ انجمن ملی فاشیست برای سرگرمی به خاطر بهترین بازیگر نقش اول مرد (به ایتالیایی: Grande medaglia d'oro dell'Associazione Nazionale Fascista dello Spettacolo per il migliore attore)نامگذاری شد.[۱]


پس از ۴ سال وقفه به خاطر جنگ، جشنواره یک بار دیگر در سال ۱۹۴۷ رقابتی شد. جوایز بازیگری بی درنگ پس از جنگ به نام جایزه بین‌المللی برای بهترین بازیگر مرد (به ایتالیایی: Premio Internazionale per il migliore attore) نامگذاری شد.[۲][۳][۴][۵]


سال بهترین بازیگر مرد فیلم
۱۹۳۴ ایالات متحده آمریکا والاس بیری زنده باد ویلا
۱۹۳۵ فرانسه پیر بلانشار Crime et Châtiment
۱۹۳۶ ایالات متحده آمریکا پل مونی داستان لوئی پاستور
۱۹۳۷ سوئیس امیل یانینگز Der Herrscher
۱۹۳۸ بریتانیا لسلی هاوارد پیگمالیون
۱۹۳۹
جایزه اعطا نشد[۶]
۱۹۴۰
-
۱۹۴۱ ایتالیا Ermete Zacconi Don Buonaparte
۱۹۴۲ ایتالیا فوسکو جیاچتی Bengasi
۱۹۴۷ فرانسه پیر فرنی آقای ونسان
۱۹۴۸ اتریش ارنست دویچ محاکمه
۱۹۴۹ ایالات متحده آمریکا جوزف کاتن تصویر جنی
۱۹۵۰ ایالات متحده آمریکا سام جافی جنگل آسفالت
۱۹۵۱ فرانسه ژان گابن La Nuit est Mon Royaume
۱۹۵۲ ایالات متحده آمریکا فردریک مارچ مرگ فروشنده
۱۹۵۳ فرانسه Henri Vilbert Le Bon Dieu Sans Confession
۱۹۵۴ فرانسه ژان گابن Air of Paris[۷]
۱۹۵۵ آلمان کورد یورگنس
بریتانیا کنت مور
Les Héros Sont Fatigués / Des Teufels General
The Deep Blue Sea
۱۹۵۶ فرانسه بورویل در سراسر پاریس
۱۹۵۷ ایالات متحده آمریکا آنتونی فرنسیوسا یه مشت بارون
۱۹۵۸ بریتانیا الک گینس The Horse's Mouth
۱۹۵۹ ایالات متحده آمریکا جیمز استوارت تشریح یک قتل
۱۹۶۰ بریتانیا جان میلز Tunes of Glory
۱۹۶۱ ژاپن توشیرو میفونه یوجیمبو
۱۹۶۲ ایالات متحده آمریکا برت لنکستر پرنده باز آلکاتراز
۱۹۶۳ بریتانیا آلبرت فینی تام جونز
۱۹۶۴ بریتانیا تام کورتنی King and Country
۱۹۶۵ ژاپن توشیرو میفونه ریش قرمز
۱۹۶۶ فرانسه ژاک پرن Almost A Man
۱۹۶۷ صربستان لیوبیشا سامارجیچ Jutro
۱۹۶۸ ایالات متحده آمریکا جان مارلی چهره‌ها

برندگان از سال ۱۹۸۳ تا کنون[ویرایش]

جشنواره دوباره در سال ۱۹۸۰ رقابتی شد اما جوایز بازیگری اهدا شده توسط هیئت ژوری مسابقه تا سال ۱۹۸۳ ابقاء نشد. جوایز دیگر به نام Coppa Volpi (جام ولپی) نبودند اما در حقیقت به عنوان جایزه بهترین بازیگر مرد (به ایتالیایی: Premio per il migliore attore) نامیده می‌شدند. در واقع، برندگان جوایز جامی شکل را دریافت نکردند اما در عوض پلاک مستطیلی شکلی را گرفتند.

در سال ۱۹۸۸، برای اولین بار در ۲۰ سال اغلب جوایز مسابقه دوباره بنیان نهاده شدند. جایزه رسمی به نام‌ جام ولپی بهترین بازیگر نقش اول مرد (به ایتالیایی: Coppa Volpi per la migliore interpretazione maschile) نام گذاری شد.[۸]

جیلو پونته‌کوروو، کارگردان هنری سال ۱۹۹۳ جشنواره تصمیم به دو برابر کردن جام‌های ولپی گرفت.[۹] جایزه جدید از بازی‌های بازیگران مرد در نقش‌های مکمل قدردانی می‌کرد و به طور رسمی به نام جام ولپی برای بهترین بازیگر مرد نقش مکمل (به ایتالیایی: Coppa Volpi per il migliore attore non protagonista) نامگذاری شد.[۱۰]

دو سال بعد، پونته‌کوروو تصمیم به به خارج کردن چند جایزه مانند شیر نقره‌ای و یکی از جام‌های ولپی گرفت.[۱۱] از آغاز سال ۱۹۹۵، تنها ۳ جایزه بازیگری توسط هیئت داوری اهدا شده است: یکی برای بازیگری نقش اصلی مرد، یکی برای بازیگری نقش اصلی زن و آخری برای برای یک بازیگر نقش مکمل زن یا مرد.

سال بهترین بازیگر مرد فیلم
۱۹۸۳ ایالات متحده آمریکا گای بوید
ایالات متحده آمریکا جرج دزوندزا
ایالات متحده آمریکا دیوید آلن گرایر
ایالات متحده آمریکا میچل لیختن‌استاین
ایالات متحده آمریکا متیو موداین
ایالات متحده آمریکا مایکل رایت
Streamers
۱۹۸۴ هند ناصردین شاه Paar
۱۹۸۵ فرانسه ژرار دوپاردیو پلیس[۱۲]
۱۹۸۶ ایتالیا کارلو دله پیانه Regalo di Natale
۱۹۸۷ بریتانیا هیو گرانت
بریتانیا جیمز ویلبی
Maurice
۱۹۸۸ ایالات متحده آمریکا دان آمچی
ایالات متحده آمریکا جو مانتگنا
Things Change
۱۹۸۹ ایتالیا مارچلو ماسترویانی
ایتالیا ماسیمو ترویسی
ساعت چنده؟
۱۹۹۰ روسیه اولگ بوریسوف
۱۹۹۱ ایالات متحده آمریکا ریور فینیکس آیداهوی اختصاصی خودم
۱۹۹۲ ایالات متحده آمریکا جک لمون گلن‌گری گلن راس
۱۹۹۳ ایتالیا فابریتزیو بنتیوولیو
ایتالیا مارچلو ماسترویانی
Un'anima divisa in due
Un, Deux, Trois, Soleil
۱۹۹۴ چین Xia Yu
ایتالیا Roberto Citran
In the Heat of the Sun
Il Toro
۱۹۹۵ آلمان گوتز جرج
بریتانیا یان هارت
Der Totmacher
Nothing Personal
۱۹۹۶ جمهوری ایرلند لیام نیسون
فرانسه ویکتور تیویزول
ایالات متحده آمریکا کریس پن
مایکل کولین
Ponette
خاکسپاری
۱۹۹۷ ایالات متحده آمریکا وسلی اسنایپس
ایالات متحده آمریکا رابین تونی
One Night Stand
Niagara, Niagara
۱۹۹۸ ایالات متحده آمریکا شان پن Hurlyburly
۱۹۹۹ بریتانیا جیم برودبنت وارونه
۲۰۰۰ اسپانیا خاویر باردم پیش از آغاز شب
۲۰۰۱ ایتالیا لوییجی لو کاشو Light of My Eyes
۲۰۰۲ ایتالیا استفانو آکورسی A Journey Called Love
۲۰۰۳ ایالات متحده آمریکا شان پن ۲۱ گرم
۲۰۰۴ اسپانیا خاویر باردم دریای درون
۲۰۰۵ ایالات متحده آمریکا دیوید استراترن شب به خیر و موفق باشید.
۲۰۰۶ ایالات متحده آمریکا بن افلک هالیوودلند
۲۰۰۷ ایالات متحده آمریکا برد پیت ترور جسی جیمز به وسیله رابرت فورد بزدل
۲۰۰۸ ایتالیا سیلویو اورلاندو
فرانسه دومنیک بلان
Giovanna's Father
L'Autre
۲۰۰۹ بریتانیا کالین فرث یک مرد مجرد
۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا وینسنت گالو
فرانسه آریان لابد
Essential Killing
Attenberg
۲۰۱۱ جمهوری ایرلند مایکل فاسبندر شرم
۲۰۱۲ ایالات متحده آمریکا فیلیپ سیمور هافمن
ایالات متحده آمریکا خواکین فینیکس
استاد
۲۰۱۳ یونان تمیس پانو Miss Violence
۲۰۱۴ ایالات متحده آمریکا آدام درایور Hungry Hearts
۲۰۱۵ فرانسه فابریس لوکینی Courted
۲۰۱۶ آرژانتین Oscar Martínez (actor) The Distinguished Citizen
۲۰۱۷ فلسطین Kamel El Basha توهین
۲۰۱۸ ایالات متحده آمریکا ویلم دفو بر دروازه ابدیت

منابع[ویرایش]

  1. "I divertimenti". La Stampa. 5 December 1934. Retrieved 2013-10-05. 
  2. "La Magnani premiata come miglior attrice". La Stampa. 16 September 1947. Retrieved 2013-08-05. 
  3. "Il Gran Premio ad "Amleto" di Olivier". La Stampa. 5 September 1948. Retrieved 2013-08-05. 
  4. "L'assegnazione dei diciassette premi". L'Unità. 2 September 1949. Retrieved 2013-08-05. 
  5. "L'assegnazione dei premi". La Stampa. 11 September 1950. Retrieved 2013-08-05. 
  6. "The jury of the international film festival, having acknowledged that the foreign jury members, who are living abroad, are still preventing a reunion from taking place, has decided not to award the international prizes." "La Coppa Mussolini al film Abuna Messias". La Stampa. 15 October 1939. Retrieved 2013-10-10. 
  7. "After long discussions, the jury has instead decided not to award the Best Actress prize." "A "Giulietta e Romeo" il Leone di San Marco" (PDF). L'Unità. 8 September 1954. Retrieved 2013-12-31. 
  8. "Tutti i premiati". La Stampa. 10 September 1988. Retrieved 2013-10-06. 
  9. "A Venezia i film di Altman e Scorsese". La Repubblica. 10 April 1993. Retrieved 2013-10-06. 
  10. "I favoriti del Leone" (PDF). L'Unità. 12 September 1993. Retrieved 2013-10-06. 
  11. "Solo un Leone d'Oro per Venezia del '95". La Stampa. 26 November 1994. Retrieved 2014-03-14. 
  12. "The jury, 'having acknowledged that the two most outstanding female performances - those by Sandrine Bonnaire in Vagabond and Jane Birkin in Dust - are included in the prizes bestowed on the two films as a whole,' has decided not to give the Best Actress Award." "Sant toit ni loi vince il leone d'oro" (PDF). La Provincia. 7 September 1985. Retrieved 2013-10-05.