بان کی‌مون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بان کی مون)
بان کی‌مون
반기문
Ban Ki-moon February 2016.jpg
بان در ۲۰۱۶
دبیرکل سازمان ملل متحد
دوره مسئولیت
یکم ژانویه ۲۰۰۷ – سی و یک دسامبر ۲۰۱۶
قائم‌مقامآشا-روز میگرو
یان الیاسون
پس ازکوفی عنان
پیش ازآنتونیو گوترش
وزارت امور خارجه (کره جنوبی)
دوره مسئولیت
هفدهم ژانویه ۲۰۰۴ – اول دسامبر ۲۰۰۶
رئیس‌جمهوررو مو هیون
پس ازیون یونگ کاون
پیش ازسونگ مین سون
اطلاعات شخصی
زاده۱۳ ژوئن ۱۹۴۴ ‏(۷۸ سال)
شهرستان یومسونگ، ,چوسی هوکو دو، کره تحت کنترل ژاپن[۱][۲][۳]
(اکنون شهرستان یومسونگ، کره جنوبی)
حزب سیاسیسیاستمدار مستقل
همسر(ان)یون سون تائک [ko] (ا. ۱۹۷۱)
فرزندان۳
تحصیلاتدانشگاه ملی سئول (کارشناسی)
دانشگاه هاروارد (کارشناسی ارشد)
امضا
نام کره‌ای
هانگول
هانجا
لاتین‌نویسی اصلاح‌شدهBan Gi-mun
مک‌کیون–ریشاورPan Kimun
راهنما[panɡimun]

بان کی‌مون (۱۳ ژوئن ۱۹۴۴) دیپلمات اهل کره جنوبی است، او هشتمین دبیرکل سازمان ملل متحد بودکه از ژانویه ۲۰۰۷ تا دسامبر ۲۰۱۶ این مسئولیت را بر عهده داشت.

اگر چه نام وی در لاتین به صورت 'Ban Ki-Moon' نوشته شده‌است روش درست تلفظ نام کوچک وی، «گی مون» است.[۴] وی متولد ۱۳ ژوئن ۱۹۴۴ در کره جنوبی است و تحصیلات خود را تا مقطع کارشناسی ارشد در رشته امور اداری در دانشگاه هاروارد به پایان برده‌است. بان کی‌مون با همسرش در دوره دبیرستان آشنا شده‌است. حاصل ازدواج آنان یک پسر، دو دختر و سه نوه است.[۵] او در زمان جنگ کره پناهجو بوده‌است.[۶]

در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۶، بان کی‌مون به عنوان هشتمین دبیرکل سازمان ملل متحد توسط مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد. کی‌مون در ۱ ژانویه ۲۰۰۷ جانشین کوفی عنان شد. او به عنوان دبیرکل، مسئول چندین اصلاحات اساسی در زمینه حفظ صلح و شیوه‌های استخدام سازمان ملل در سراسر جهان بود. از نظر دیپلماتیک، بان کی‌مون دیدگاه‌های شدیدی در مورد گرم شدن کره زمین داشت و بارها این موضوع را با جورج دابلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، و در مورد درگیری دارفور تحت فشار قرار داد تا جایی که او به عمر البشیر رئیس‌جمهور سودان را متقاعد کرد تا برای کمک به نیروهای حافظ صلح اجازه ورود به سودان را بدهد.[۷][۸]

بان کی‌مون در سال ۲۰۱۳ توسط مجله فوربز در فهرست قدرتمندترین افراد جهان قرار گرفت و به عنوان سی و دومین فرد قدرتمند جهان انتخاب شد، که بالاترین رتبه در میان کره جنوبی است.[۹] او در سال ۲۰۱۴ پس از لی کون هی و لی جائه یونگ به عنوان سومین فرد قدرتمند کره جنوبی انتخاب شد.[۱۰] در سال ۲۰۱۶، فارین پالیسی، بان را یکی از ۱۰۰ متفکر برتر جهان به دلیل دستاوردهای وی در کمک به تصویب و اجرای توافقنامه پاریس در کمتر از یک سال پس از تصویب آن معرفی کرد.[۱۱]

سالشمار[ویرایش]

  • ۱۹۴۴ در ۱۳ ژوئن این سال در کره جنوبی متولد شد.
  • ۱۹۷۰ وارد وزارت امور خارجه ی کره جنوبی شد.
  • ۱۹۷۵ در بخش متولی امور سازمان ملل متحد در وزارت امور خارجهٔ کره جنوبی مشغول به کار شد.
  • ۱۹۸۵ در این سال با مدرک کارشناسی ارشد در رشته امور اداری از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد.
  • ۱۹۹۲ معاون رئیس کمیسون کنترل هسته‌ای مشترک شمال-جنوب شد.
  • ۱۹۹۹ رئیس کمیسون مقدماتی سازمان پیمان جامع منع آزمایش هسته‌ای شد.
  • ۲۰۰۱ رئیس دفتر کره جنوبی در سازمان ملل متحد شد.
  • ۲۰۰۴ بان از ابتدای این سال وزیر امور خارجه کره جنوبی شد.
  • ۲۰۰۷ از اول ژانویهٔ این سال به سمت دبیر کلی سازمان ملل متحد انتخاب شد.

راهبردها[ویرایش]

به گفتهٔ وی بدون توسعه و بدون تأمین رفاه هماهنگ نمی‌توان انتظار صلح، امنیت و رعایت حقوق بشر داشت.

مبارزات انتخاباتی دبیرکل: ۲۰۰۷[ویرایش]

نامزدهای دبیرکل ۲۰۰۷[۱۳]
نام موقعیت
کره جنوبی "بان کی مون" کره جنوبی وزیر خارجه
هند شاشی ثارور معاون دبیرکل سازمان ملل متحد

برای اطلاعات عمومی؛ اهل هندوستان

لتونی وایرا ویکه-فریبرگا رئیس‌جمهور لتونی
افغانستان اشرف غنی رئیس

دانشگاه کابل، افغانستان

تایلند سوراقیات ساثیراتایی معاون نخست‌وزیر تایلند
اردن زید رعد حسین سفیر اردن

در سازمان ملل متحد

سری‌لانکا جایانتا داناپالا معاون سابق دبیرکل

برای خلع سلاح؛ از سریلانکا

بان کی‌مون سمت چپ و کاندولیزا رایس وزیر امورخارجه آمریکا سمتراست ژانویه ۲۰۰۶
از چپ به راست: پیتر کرامر، یوسون تاک، جاکا بیزلی و بان ژوئیه ۲۰۱۰
بان کی مون با بیل گیتس، مجمع جهانی اقتصاد، ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳

پانویس[ویرایش]

  1. p. 493, "Local Administration, Chapter XXIV: Korea (Chōsen)," The Japan-Manchukuo Year Book 1938, Japan-Manchukuo Year Book Co. , Kojimachi-ku, Tokyo
  2. "Welcomto Eumseong". Retrieved 14 May 2016.
  3. https://web.archive.org/web/20170406160926if_/http://www.drben.net/publishImages/Koreas_Report~Sources~Korea_Maps~Historic~1945~Map-Japan-Korea-1945-01~~element1972.jpg الگو:Bare URL image
  4. Daily Press Briefing By The Office Of The Spokesperson For The Secretary-General
  5. http://www.un.org/sg/biography.shtml
  6. «نشست نیویورک دربارهٔ بحران پناهندگان و مهاجران؛ یک بیانیه برای ۶۵ میلیون نفر - بی‌بی‌سی فارسی، ۳۰ شهریور ۱۳۹۵».
  7. Suzanne Goldenberg (27 January 2011). "Ban Ki-moon ends hands-on involvement in climate change talks". The Guardian.
  8. Lynch, Colum (17 April 2007). "Sudan To Allow U.N. Force in Darfur". The Washington Post.
  9. "Ban Ki-moon". Forbes. Archived from the original on 2 November 2013.
  10. "The World's Most Powerful People". Forbes. Retrieved 14 May 2016.
  11. "FP Global Thinkers 2016". Foreign Policy. 12 December 2016. Retrieved 9 January 2017.
  12. "UN Secretary General Video Praises AJC" (به انگلیسی). AJC. ۱۶ مه ۲۰۰۷. Archived from the original on 13 April 2011. Retrieved 27 April 2011.
  13. Warren Hoge (29 September 2006). "South Korean Favored to Win Top Job at U.N.". The New York Times.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]