برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد
UNEP logo.svg
نوع رکنProgramme
مخففUN Environment
رئیسنروژ اریک سولهیم
وضعیتدایر
تأسیس۰۱۹۷۲-۰۶-۰۵ ۵ ژوئن ۱۹۷۲
مقر اصلینایروبی، کنیا
وب‌گاهhttps://www.unenvironment.org/
رکن مادرسازمان ملل متحد

برنامه محیط زیست ملل متحد، UNEP (به انگلیسی: United Nations Environment Programme)[۱]یا محیط زیست سازمان ملل متحد، وظیفه هماهنگی فعالیت‌های زیست محیطی سازمان ملل و کمک به کشورهای در حال توسعه را در اجرای سیاست‌ها و اقدامات مربوط به محیط زیست بر عهده دارد.[۲]

UNEP، در سال ۱۹۷۲، توسط موریس استرانگ، تاجر و نیکوکار کانادایی، پس از کنفرانس محیط زیست انسانی سازمان ملل (کنفرانس استکهلم)، تأسیس گردید. وظایف آن طیف گسترده‌ای از موضوعات را شامل می‌شود. این موضوعات عبارتند از: «جو زمین،[۳] اکوسیستمهای دریایی و زمینی، حاکمیت زیست محیطی و توسعه اقتصادی سبز». فعالیت‌های UNEP همچنین تدوین کنوانسیون‌های بین‌المللی زیست محیطی را نیز در برمیگیرد. ترویج علم و اطلاعات زیست محیطی، کار با ذینفعان دولتی و خصوصی در تهیه و اجرای سیاستها. بودجه و اجرای پروژه‌های توسعه محیط زیست، مانند جنگل کاری و احیای تالاب‌ها وتدوین رهنمودهایی دربارهٔ موضوعاتی مانند تجارت بین‌المللی مواد شیمیایی بالقوه مضر، آلودگی هوای فرامرزی و آلودگی آبراه‌های بین‌المللی، همچنین مجموعه‌ای از تحقیقات علمی و زیست‌محیطی نیز از دیگر وظایف UNEP به‌شمار می‌روند.[۴]

UNEP، به عنوان عضوی از گروه توسعه سازمان ملل متحد، قصد دارد به جهانیان در رسیدن به ۱۷ هدف توسعه پایدار کمک کند.[۵] در طول سی سال گذشته، به‌طور فزاینده ای برروی تغییر آب و هوا متمرکزبوده است و به ایجاد یا اجرای معاهدات وموسسات زیست محیطی، مانند کنوانسیون «چارچوب پیمان‌نامه سازمان ملل در تغییر اقلیم»،[۶] کمک می‌کند. در سال ۱۹۸۸، این سازمان به «سازمان جهانی هواشناسی»[۷] پیوست تا «هیئت بین دولتی تغییر اقلیم»[۸] (IPCC)، مرجع اصلی علم تغییر اقلیم را تأسیس کند.

UNEP همچنین یکی از چندین سازمان اجرایی سازمان جهانی محیط زیست، صندوق چند جانبه برای اجرای پروتکل مونترال و قانون بین‌المللی مدیریت بین‌المللی محیط زیست می‌باشد.

بودجه محیط زیست سازمان ملل متحد به عنوان برنامه سازمان ملل متحد، فقط از طریق کمک‌های داوطلبانه تأمین می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

در دهه ۱۹۷۰، هنوز نیاز به مدیریت محیط زیست در سطح جهانی، به خصوص توسط کشورهای در حال توسعه[۹]مورد قبول قرار نگرفته وپشتیبانی نمی‌شد. برخی استدلال می‌کردند که مشکلات محیط زیستی برای ملتهای فقیر اولویت ندارد. موریس استرانگ،[۱۰] رهبر و سیاستمدار کانادایی، بسیاری از کشورهای در حال توسعه را متقاعد کرد که باید این مسئله را اولویت بندی کنند. به گفته پروفسور نیجریه ای، آدبایو آددجی، آقای استرانگ با خلوص نیّت این موضوع را آشکار ساخت که همه ما، بدون توجه به مرحله توسعه، سهم اساسی درپشتیانی ازاین موضوع داریم.[۱۱]

ضرورت پیشرفت قوانین، در سازمانهایی همچون سازمان بین‌المللی کار، سازمان غذا و کشاورزی (FAO)و سازمان بهداشت جهانی (WHO)، به برگزاری کنفرانس سازمان ملل متحد در زمینه محیط زیست انسانی (کنفرانس استکهلم)، جهت مقابله با آلودگی ناشی از انقلاب صنعتی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ منجر گردید.

در این کنفرانس، موضوعات مختلفی از جمله حیات دریایی، حفاظت از منابع، تغییر محیط، بلایای طبیعی و تغییرات بیولوژیکی مورد بحث و بررسی قرار گرفت. این کنفرانس منجر به اعلامیه ای دربارهٔ محیط زیست انسانی (اعلامیه استکهلم) و ایجاد یک نهاد مدیریت محیط زیست شد، که بعداً با تصویب قطعنامه ۲۹۹۷ مجمع عمومی،[۱۲] به عنوان برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP)[۱۳]نامگذاری گردید.

ستاد مرکزی مدیریت محیط زیست، در نایروبی (کنیا) با ۳۰۰ کارمند، شامل ۱۰۰ متخصص در زمینه‌های مختلف و یک صندوق پنج ساله با تعهد بیش از ۱۰۰ میلیون دلار بودجه تأسیس گردید.[۱۴] ستاد مرکزی مدیریت محیط زیست، در نایروبی(کنیا) با ۳۰۰ کارمند، شامل ۱۰۰ متخصص در زمینه‌های مختلف و یک صندوق پنج ساله با تعهد بیش از ۱۰۰ میلیون دلار بودجه تأسیس گردید. در آن زمان، ۴۰ میلیون دلاررا ایالات متحده آمریکا متعهد شده بود ومابقی را ۴۰ کشوردیگرتعهد دادند. داوطلبان باشگاه بین‌المللی (VISC) که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد نیز ازUNEP حمایت می‌کنند.[۱۵] بودجه مربوط به همه برنامه‌های UNEP به‌طور داوطلبانه توسط کشورهای عضو سازمان ملل متحد ارائه می‌شود. صندوق محیط زیست، که همه کشورهای UNEP در آن سرمایه‌گذاری می‌کنند، منبع اصلی حمایت از برنامه‌های UNEP است.[۱۶] بین سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۸۶ UNEP, بیش از ۲۰۰ دستورالعمل یا راهنمای فنی در زمینه محیط زیست از جمله مدیریت جنگل و آب، کنترل آفات، نظارت بر آلودگی، رابطه بین استفاده از مواد شیمیایی و بهداشت و مدیریت صنایع تولید کرده‌است.[۱۷]

ساختار[ویرایش]

ساختار UNEP شامل هشت بخش اساسی است.[۱۸]

  • بخش علوم: این ارزیابی علمی و معتبر و به موقع، ارزیابی‌های زیست محیطی مربوط به سیاست و داده‌ها و اطلاعات را برای تصمیم‌گیری و برنامه ریزی و اقدام جهت توسعه پایدار ارائه می‌دهد. این سازمان، وضعیت زیست محیطی جهانی را ردیابی، تجزیه و تحلیل و گزارش می‌کند، سیاست‌ها و روندها را ارزیابی نموده و هشدارهای اولیه را در مورد تهدیدات محیطی ارائه می‌دهد. کنترل گسترده سازمان ملل را پیش می‌برد و ابعاد زیست محیطی دستور کار سال ۲۰۳۰ و SDGs,[۱۹] را گزارش می‌کند.

شورای راهبری یو ان ای پی، در کل شامل ۵۸ دولت عضو می‌باشد که در دوره‌های سه ساله خدمت می‌کنند. این کرسی‌ها بسته به مناطق جغرافیائی تخصیص داده می‌شوند. شورای راهبری اولین توسعه دهنده رهنمودهای سیاسی جهت برنامه‌های محیطی سازمان ملل می‌باشد و نقشی سیاسی را در ارتقاء تشریک مساعی میان دول عضو سازمان ملل بر روی موضوعات محیطی ایفا می‌نماید.

دبیرخانه «یو ان ای پی» شامل ۸۹۰ عضو ستادی می‌باشد، تقریباً ۵۰۰ نفراز آنان کارمند بین‌المللی هستند در حالیکه مابقی به‌طور محلی بکار گرفته شده‌اند. دبیرخانه پیکره‌ای است که اجرای سیاست‌ها و برنامه‌های یو ان ای پی را سرپرستی کرده و مسئولیت بودجه سالانه‌ای بالغ بر حدود ۱۰۵ میلیون دلار (آمریکا) که تقریباً کاملاً از دول عضو تأمین می‌گردد، را برعهده دارد.

مدیر اجرایی[ویرایش]

اریک سولهیم مدیر اجرایی فعلی
آشیم اشتاینر مدیر اجرایی پیشین

در حال حاضر مدیر اجرایی یو ان ای پی اریک سولهیم می‌باشد،[۲۰] که در سال ۲۰۱۶ جانشین آشیم اشتاینر شده‌است. پیش از آشیم اشتاینر، کلاوس تاپفر مدیر اجرایی برنامه محیط زیست ملل متحد بود. دکتر تاپفر دو دوره متوالی که در فوریه ۱۹۹۸ آغاز شد، خدمت نمود.[۲۱]

جایزه‌ها[ویرایش]

یو ان ای پی در سال ۱۹۸۷ یک فهرستی از ۵۰۰ افتخار بین‌المللی را جهت تشخیص همکاری‌های برجسته توسط اشخاص و سازمان‌ها بنا نهاد. این طرح در سال ۲۰۰۳ مسدود شده و با طرح قهرمانان زمین جایگزین شده‌است.

نماینده جمهوری اسلامی ایران[ویرایش]

هادی فرجوند، دیپلمات ایرانی، سفیر و نماینده دائم ایران در برنامه محیط زیست ملل متحد است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "About UN Environment". UN Environment.
  2. "Funds, Programmes, Specialized Agencies and Others". www.un.org. November 18, 2014.
  3. "Atmosphere of Earth". Wikipedia. 2020-10-08.
  4. "Home". UNEP Document Repository. Retrieved 3 September 2017.
  5. "About " UNDG at the Global Level " UNDG". United Nations Development Group. 2017. Retrieved 3 September 2017.
  6. "United Nations Framework Convention on Climate Change". Wikipedia. 2020-10-06.
  7. "World Meteorological Organization". Wikipedia. 2020-09-04.
  8. "Intergovernmental Panel on Climate Change". Wikipedia. 2020-10-14.
  9. "Developing country". Wikipedia. 2020-10-06.
  10. "Maurice Strong". Wikipedia. 2020-09-04.
  11. Ivanova, Maria (2007-11-23). "Designing the United Nations Environment Programme: a story of compromise and confrontation". International Environmental Agreements: Politics, Law and Economics. 7 (4): 356. doi:10.1007/s10784-007-9052-4. ISSN 1567-9764. S2CID 153356802.
  12. "United Nations General Assembly". Wikipedia. 2020-10-06.
  13. "United Nations Environment Programme". Wikipedia. 2020-10-14.
  14. "New York Times New York State Poll, October 2002". 2003-04-25. doi:10.3886/icpsr03708.
  15. "Environment Fund". UN Environment. Retrieved 2019-04-22.
  16. Mark Allan, Gray (1990). "The United Nations Environment Programme: An Assessment". Lewis & Clark Law School. 20 (2): 43–49. JSTOR 43265919.
  17. "The United Environment Programme(UNEP)". Technical Centre for Agricultural and Rural Cooperation (CTA) (23): 16. 1989. JSTOR 24339600.
  18. Environment, U. N. (2017-10-31). "UN Environment divisions". UNEP - UN Environment Programme. Retrieved 2020-02-11.
  19. "Sustainable Development Goals". Wikipedia. 2020-10-16.
  20. "Erik Solheim får toppjobb i FN | ABC Nyheter". 2 May 2016. Retrieved 27 June 2017.
  21. http://www.unep.org/Documents.Multilingual/Default.asp?DocumentID=471&ArticleID=5231&l=en. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)