آسپیراسیون ریوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آسپیراسیون ریوی
Conducting passages.
آی‌سی‌دی-۱۰

J69, J95.4
O29.0, O74.0
O89.0, P24
T17.3 - T17.9

W78 - W80
آی‌سی‌دی-۹ 668.0, 997.3
دادگان بیماری‌ها ۹۷۹
سمپ D053120

آسپیراسیون ریوی (یا به اختصار آسپیراسیون) بمعنی ورود هرنوع مایع، ترشحات مانند بزاق دهان، خلط و جسم صُلب توسط دم ریوی به درون مجرای تنفسی تعریف می‌گردد.[۱] این مواد می‌توانند شامل شیر مادر درهنگام تغذیه نوزاد، استفراغ در فرد بیهوش، آب در فرد غرق شده یا یک شیء کوچک (مثل دانه عدس) باشند که به درون سیستم تنفسی مکیده شوند.

آسپیراسیون بخودی خود خطر مرگ را بدنبال ندارد بلکه پیامد آن در درجه اول خفگی ناشی از نبود یا کمبود اکسیژن (هیپوکسی) و در درجه دوم عفونتهای ریوی تهدید کننده است.

عوامل خطرزا[ویرایش]

عوامل خطرزا در ایجاد آسپیراسیون ریوی، شامل شرایطی است که کاهش سطح هوشیاری را بدنبال داشته باشد. از مهمترین این شرایط می‌توان به آسیب‌های مغزی، مسمومیت با الکل، اووردوز (مصرف بیش‌ازحد) در مواد مخدر یا دارو و بیهوشی جنرال نام برد. همچنین کاهش رفلکس در اسفنکتر فوقانی مری و اسفنکتر تحتانی مری- معده و همچنین چاقی و بارداری می‌تواند خطر ابتلا به آسپیراسیون در افراد نیمه هوشیار را افزایش دهد. از دیگر عوامل خطرزا می‌توان به سوند بینی-معده (جهت تغذیه) و لوله گذاری تراشه نیز اشاره کرد.[۲][۳]

منابع[ویرایش]