حد ادینگتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حدّ ادینگتون (به انگلیسی: Eddington limit) جایی است که با فرض تعادل آب‌ایستادی و تقارن گوی‌سان در ستاره، نیروی درون‌گرای گرانش هم‌اندازهٔ نیروی برون‌گرای پیوستار[۱] تابشی می‌شود. اگر درخشندگی[۲] ستاره (که با جرم ارتباط راست دارد) از حد فراتر رود، بادهای اختری بسیار سنگینِ پیوستار رانشی از لایه‌های بیرونی‌اش وزیدن می‌گیرد. پس مهترین اختران تابندگی‌ای[۲] بسیار کم از تابندگی ادینگتون دارند و بادهایشان با جذب خطی کمتر می‌وزد.

میغ ناشی از ترکیدن ستارهٔ اتا شاه‌تخته که به‌احتمال درپی درخشندگی بیش از حد ادینگتون بوده‌است

رابطه[ویرایش]

رابطه با برابر گذاشتن فشار برون‌سوی پیوستار تابشی با نیروی درون‌سوی گرانش به دست می‌آید. هر دو نیرو به نسبت وارون مربع می‌کاهد، پس می‌رسیم به این که جریان آب‌پویشی[۳] در سراسر ستاره متفاوت است.

فشار ستاره از معادلهٔ تعادل هیدرواستاتیکی به دست می‌آید:

فشار برون‌گرای تابشی (Frad)نیز برابر است با:

σT (زیگما ت) پراکندگی تامسون میانگین الکترن و گازی است که به‌کل یونیده می‌انگاریم. κ (کاپا) نیز کدری ماده‌های ستاره‌ای است.

برابری این دو مقدار این معادله را به دست می‌دهد:

که M جرم مرکزی، M☉ جرم خورشید، L☉ توان تابشی[۲] اوست. mp هم جرم پرتون می‌باشد.

نماد مقدار
P فشار
r شعاع
ρ چگالی
g شتاب گرانشی
G ثابت گرانش
M جرم
κ کدری[۴]
c سرعت نور
Frad نیروی تابش
σT پراکندگی تامسون
mp جرم پرتون
L درخشندگی (تابندگی یا توان تابشی)
نماد خورشید

پی‌نوشت و منبع‌ها[ویرایش]

  1. continuum
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ luminosity
  3. hydrodynamic flow
  4. opacity

جستارهای وابسته[ویرایش]