آب اسک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آب اسک
اطلاعات کلی
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان مازندران
شهرستان آمل
بخش لاریجان
دهستان بالا لاریجان
نام‌های قدیمی اشک
مردم
جمعیت ۵۸۱نفر

آب اسک روستایی تاریخی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان بالا لاریجان قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت ثابت(دائم سکونت) آن ۵۸۱ نفر (۱۷۰خانوار) بوده‌است.[۱]

پیدایش و وجه تسمیه[ویرایش]

در خصوص پیدایش روستای اسک گویا در قدیم به نام (اشک) بوده است و اشک اول پادشاه اشکانیان این آبادانی را به نام خود نام نهاده است که به مرور زمان به اسک تغییر نام یافته است و بنا بر روایتی دیگر هم در خصوص اسک آورده شده است که به خاطر وجود آبهای گرم و رسوبی که قطره قطره بر زمین می‌چکید و بر روی وسایل و سنگها رسوب‌گذاری میشده است که اشک یکم در آساک در شمال کوه‌های البرز تاجگذاری کرده است و گریا اسک متأثر از آساک هم می‌باشد . ابوالقاسم محمدبن حوقل بغدادی سیاح معروف و جغرافیدان عرب در سال 331 ه-ق برابر با 941 میلادی به عزم مطالعه درباره کشورها و ملتهای مختلف و نیز به منظور تجارت از بغداد بیرون رفت و کشورهای اسلامی را از شرق تا غرب پیمود. نامبرده در سفرنامه خویش به ایران چنین عنوان می‌کند که : راه ری به طبرستان چنین است : از ری به برزیان یک منزل سبک، و از آنجا به نامهند یک منزل و از آنجا به اشک یک منزل و از آنجا تا پلور یک منزل و از آنجا تا آمل یک منزل است . و نامبرده پس از پایان سفر خویش کتابی تحت عنوان صوره‌الارض در سال 357 ه-ق به عربی تألیف نموده است. تا چه اندازه‌ای این نامگذاریها صحت و سقم دارد خدا می‌داند. اما به هر حال هر دو روایت بر سر زبانهاست. دیگر اینکه طبق گفته بعضی از ریش سفیدان به نقل قول از نیاکان خود محل سکونت فعلی، قبلاً نیزار بوده است و محل اولیه یا اصلی در منطقه اسک کلاً بوده است که به علت قرار گرفتن در بین سه کوه و تابش کم نور آفتاب در روز و احتمال رانش زمین و سرمای سخت زمستان از نقطه جنوبی به نقطه شمالی مهاجرت کرده‌اند تا از نعمت روشنایی و گرمای خورشید و بکر بودن زمین مورد نظر برخوردار گردند. در خصوص نیزار بودن محل سکونت فعلی (نقطه شمالی ) نمی‌توان از نظر عقلی و برهانی باور کرد. زیرا محله فعلی از بنیان بر روی صخره‌ها و زمینه بکر و مستحکم بنا شده است، در صورتی که مناطقی دارای خاکهای نرم و شنزار و لجنزار بوده باشد گیاهانی مانند نی و امثال آنها در آنجا رشد و نمو می‌کنند. و دیگر اینکه به خاطر وجود صخره‌ها از حفر چاه‌ها در بعضی از مناطق به اندازه 2 متر هم نمی‌توان پایین رفت ولی آنچه را باید پذیرفت بیشتر موقعیت روشنایی و بکر بودن زمین‌های محل سکونت حاضر را باید قبول کرد که در مواقع خطرات احتمالی مانند زلزله کمتر می‌توان شدت و قدرت درجه ریشتر را احساس کرد و بنابراین روایتی سابقه آبادی اسک را با احتساب محل سکونت قبلی در حدود 1200 سال قدمت می‌دانند ولی آنچه که مکتوب (در تاریخ طبرستان آمده است چنین بیان می‌شود که از عجایب طبرستان یکی کوه دماوند است که علی ابن‌الکاتب در کتاب فردوس‌الحکمه آورده است که از دیه اسک تا قله دماوند به دو روز شوند و او همچون گنبد مخروطی است و بر همه جوانب او ابداً برف باشد ، الا بر سر او، مساحت سی گری زمین، هیچ جای برف نایستد به زمستان و تابستان و آنجا ریگ بود. چنانکه چون پای بر وی نهاده خرد شده و چون بر سر کوه ایستی بر آن ریک همه کوهها چون پشته نماید و دریای خزر در مقابل او راست است. سی سوراخ در سر این کوه باشد که دود کبریت از آن بیرون می‌جهد و آوازهای عظیم با سهم از این سوراخها شنوند. از لهیب آتشی که حقیقت نشود که در جوف و میان کوه آتش است. ) تاریخ طبرستان بهاالدین محمدبن حسن بن اسفندیار در سال 613 هجری تألیف شده است که اگر این تاریخ را مصداق مکنوب از نام بردن اسک بدانیم هم اکنون که سال 1385 هجری شمسی و مطابق با 1428 هجری قمری می‌باشد قدمت تاریخی اسک را می‌توان چنین بیان کرد.

جاذبه‌ها[ویرایش]

طبیعت زیبای روستای اسک و آب و هوای معتدل آن موجب شده است که در تمامی ایام سال، گردشگران بسیاری به این روستا سفر نمایند.

رودخانه هراز که از رشته کوههای البرز سرچشمه میگیرد حواشی مناسبی برای اتراق گردشگران فراهم آورده است. چشمههای آبگرم روستا که از دل زمین میجوشد با املاح فراوان و مواد گوگردی برای درمان بسیاری از بیماریهای پوستی و درد مفاصل مفید است و همه ساله، گردشگران بسیاری را به سوی خود جذب میکند.

چشمه آب فرنگی یا آب آهن در بالا دست روستا، واقع شده است که برای درمان بیماریهای کمخونی توصیه شده است.

غار آب اسک در دره هراز واقع شده‌است. حدود یک ساعت از روستای پیاده روی دارد که از کنار ارتفاعات و حواشی رود هراز می‌گذرد. طول غار در حدود ۳۷۰ متر است و مسیرهای متعدد کوچکی نیز دارد. دهانه آن بسیار بزرگ و بلند است. مسیر دسترسی به غار تا حدودی نیاز به مهارت در کوه نوردی دارد. در تمام طول مسیر قله دماوند در قسمت شمال جاده هراز قابل رویت است.

در ضلع مشرف به پرتگاه، سوراخ دیدهبانی تعبیه شده است. غار دیگری به طول ۳۷۰ متر با شعبات متعدد کوچک، با دهانهای بزرگ و مرتفع در دل کوه وجود دارد.

دریاچه امامزاده علی در نزدیکی این روستا در نتیجهٔ زمین لغزه در مسیر رود هراز به وجود آمده است.

اسک وش، مرتع مرغوب و زیبایی است که در نزدیکی محل برف چال قرار دارد و چشمانداز باغه و بافت سنتی آن بسیار جالب توجه است.

بقعه امامزاده اصغر و امامزاده فاضل دو زیارتگاه مذهبی روستاست که در بین مردم احترام خاصی دارند.

قلعه سنگی هم یکی دیگر از جاذبه هاست.

آیین‌ها و سنت[ویرایش]

برف چال[ویرایش]

برف چال که در گویش مازندرانی وَرفِ چال varf-e cal خوانده می‌شود به لحاظ واژه شناسی به معنای «گودال برف» است. آیین برف چال ریشه تاریخی و مذهبی دارد و پیشینه این مراسم به دوره آل بویه، در طبرستان، باز می‌گردد. رسم برف چال از رسم‌هایی است که زمان اجرای آن بستگی به زیست طبیعی وجو آب و هوایی و وجود برف در منطقه دارد. مردان شرکت کننده محلی و میهمانان کارشان اول تمیز کردن جاده ناصری (جاده‌ای که به برف چال ختم می‌شود) است و لایروبی گودال برف چال. در این روز اسکی‌ها در هر کجا که باشند خود را به مراسم می‌رسانند تا هم دید و بازدید دوستان و اقوام باشد و هم اجرای مراسم دسته جمعی آیینی‌شان.

بنیان اعتقادی وپشتوانه مذهبی رسم برف چال را به کرامات سید حسن ولی عارف وزاهد قرن نهم هجری نسبت می‌دهند. گفته می‌شود وی از طریق ۱۶ نیا به امام حسن عسگری ارتباط دارد.

مردم دامدار اسک در منطقه اسک وش ASKvash به علت نبود چشمه‌های آب در پی مکانی برای کندن گودال وذخیره برف بودند اغلب مکانی که انتخاب می‌شد برای کندن مناسب نبود زیرا زمین پوشیده از سنگ بود. روزی چند سوار که از اسک وش می‌گذشتند، با تجمع مردمی برخوردند که بیل وکلنگ دست گرفته ومشغول انجام کاری هستند این رهگذران سواره‌هایی بودند که بنا به گفته اهالی سیدحسن ولی وسیدحسن عالی که جدمردم روستای نیاک بود وچند تن از همراهان او بودند. رهگذران احوال کار را از ایشان جویا می‌شوند، سید حسن ولی محل مناسب برای کندن گودال را با عصای خویش به مردم اسک نشان می‌دهد. مردم دامدار اسک به همراه سید حسن ولی به کندن مشغول می‌شوند ولی به هیچ سنگی برخورد نمی‌کنند. مردم از این عمل متعجب می‌شوند وآن را به عنوان کرامت ومعجزه‌ای از طرف سید حسن ولی در نظر می‌گیرند. مردم اسک می‌گویند: سیدحسن ولی برای این روز نذوراتی در نظر گرفته که باید هم از طرف مردم اسک و هم از طرف مردم روستای نیاک داده شود. مردم روستای نیاک باید در این روز نان وپنیر وگوشت وغیره به مردم روستای اسک دهند واز طرفی مردم اسک باید نذوراتی را تهیه کنند ودر روز برف چال بین مردمی که به عملکرد واجرای مراسم می‌پردازند توزیع کنند. گودال مذکور در وسط مرتع برف چال در اسک وش قرار دارد. ابعاد این گودال تقریباً برابر ۷ متر عرض و۱۰ متر عمق می‌باشد. ارتفاع سنگ چین شده آن از سطح زمین به ۲ متر می‌رسد. قطر دیوار تقریباً۱ متر است. دیواره‌های گودال به وسیله سنگ چیده شده است.

مردم منطقه لاریجان و محله اسک به سید حسن ولی اعتقاد ویژه‌ای دارند واو را دارای صاحب کرامات واعجاز می دانند بنا به نقل از اهالی روستای اسک سیدحسن ولی دارای املاک زیادی در دماوند، پلور، اسک ونیاک بود که اکثر درآمد حاصله صرف کارهای خیر مردم می شده است. می‌گویند سید حسن ولی دو گاو نَر داشت که در گویش محلی ورزا verza نامیده می‌شد جهت شخم به طور رایگان در اختیار مردم قرار می گرفته است. ضرب المثلی در این مورد وجود دارد که گفته می‌شود «مگر گاو سید است که ببری و همینجور کار بزنی و نیاوری».

اهالی اسک بر این باورند که نذر سید حسن ولی به اجابت می‌رسد، لذا اجناس واموال زیادی از قبیل فرش، ظروف و وجه نقد وخوراک به قصد اجابت نذر هدیه می‌کنند. سیدحسن ولی در روستای نیاک دفن شده و عصای بلند وی که با آن گودال برف چال نشان داده شده در جوار قبر وی قرار دارد ومردم به دلیل تقدس وتبرک عصا، آن را داخل آبی زده وآب را می‌نوشند.

به طور کلی این رسم شش قرن است که در محل برف چال واقع در اسک وش برگزار می‌شود. مردم به گونه‌ای به سیدحسن ولی معتقدند که در ایام برگزاری برف چال به هنگام رویارویی با همدیگر در تعارفات این جمله را بکار می‌برند؛«اجر شما با سیدحسن ولی». زمان رسم وشیوه تغییر آن توسط سرشناسان روستا مشخص می‌گردد. نماینده‌ای از طرف رؤسای محلی وریش سفیدان برای مشخص کردن برف به محل برف چال فرستاده می‌شود ومیزان برف تعیین وخبر به روستا آورده وبعد از آن در مورد روز برگزاری تصمیم گیری می‌شود. از گذشته مراسم برف چال هرساله در یکی از روزهای نیمه اول یا دوم اردیبهشت ودر روز جمعه به خاطر مناسب بودن آن به لحاظ مذهبی وشغلی برگزار می‌شود. از چند روز قبل اهالی روستا از اسکی‌های مهاجر آمل و مکان‌های دیگر وآشنایان ودوستان دعوت به عمل می‌آورند تا در این رسم شرکت جویند. روز قبل از اجرای مراسم منادی با بلندگو فریاد می‌زند؛ «گوسفندها، خروس‌ها، غاز ومرغ‌های نذری خود را بکشید، فردا برف چال خواهیم داشت.» در گذشته این فرد پشت بام حمام محل یا مسجد رفته وبا صدای بلند فریاد می‌زد وخبر را به اهالی محل می رساند. اما امروزه از بلند گو استفاده می‌شود. در شب قبل از برف چال محله اسک مملو از بستگان وآشنایان اسکی وغیر اسکی می‌شود. به قول اهالی در گذشته، اهالی روستا به طور یکپارچه وکاروان بار از سمت غرب روستا در مسیر قدیمی از میان راه‌های صعب العبور مسیر برف چال را می‌پیمودند. محل تجمع برای حرکت معمولاً در تکیه روستای اسک بود که همراه با چاوشی که توسط اهالی خوانده می‌شد، حرکت می‌کردند. نوع چاوشی با مفاهیم مذهبی واعتقادی همراه است وکلمات بکار برده شده در ذکر اهل بیت وکربلا وسید حسن ولی می‌باشد. اهالی صبح زود به صورت جمعی با کاروانی از حیوانات باری به طرف محل مزبور می‌رفتند.

افراد این گروه این شیوه را دارای لذت وصفای خاصی می دانند واز آن به عنوان خاطره خوش یاد می‌کنند. اما در دو دهه اخیر با ورود ماشین وساخت جاده آسفالته تا محل برف چال شیوه حرکت متفاوت شده واهالی به صورت پراکنده وجداگانه با خودرو مسیر برف چال را در پیش می‌گیرند. زمان حرکت نیز به ترتیبی که در گذشته وجود داشت، ساعت مشخصی نیست اما به خاطر رسمی که در روستا توسط زنان برگزار می‌شود همه مردان روستا از ۷ تا۷۰ ساله باید ساعت ۸:۳۰ الی ۹ صبح روستا را ترک کنند. وسیله نقلیه جهت جابه جایی و رساندن مردم عاملی در افتراق افراد اسکی برای حرکت به برف چال شده است. در گذشته زمان حرکت ۶ الی۷ صبح بود، زیرا مسیر برف چال از راه قدیمی ۲ الی ۵/۲ساعت طول می‌کشد. امروزه عده‌ای از اهالی به سنت دیرین چاودند وبرای انجام آن جمع شده وتا مدخل ورودی روستا چاووشی می‌کنند واز آنجا سوار ماشین شده وبه سمت برف چال حرکت می‌کنند. همه مردم روستای اسک خود را ملزم به شرکت در این منسک می‌کنند. از کوچک تا بزرگ، از جوان تا پیر برف را بر می‌دارند و داخل چاله می‌ریزند. پس از اینکه گودال با برف پرشد روی گودال با یک درپوش پوشانده می‌شود. غذای تدارک شده نذری سیدحسن ولی است که در روز قبل وشب هنگام توسط زنان روستای اسک آماده می‌شود وروز برف چال توسط مردان به مراسم آورده می‌شود. صرف غذا توام با شادمانی است که مردم پس از اتمام پرکردن برف در گودال برسر سفره‌ها جمع شده واز غذای نذری تناول می‌کنند. پس از صرف غذا در ساعت ۱ بعداظهر جمعیت پس از جمع کردن سفره‌های غذا جهت مراجعت به روستا ودیار خود آماده می‌شوند. اکثر جمعیت شرکت کننده در مراسم با وسایل نقلیه محل را ترک می‌کنند و عده قلیل وانگشت شماری مسیر قدیمی را بر می‌گزینند.

باورهای مراسم برف چال:

۱. باور به عدم حضور زن در این مراسم است. اعتقاد براین است که حضور زن در مکان برف چال منجر به شکسته شدن حرمت این رسم می‌شود. باور بر این است حضور زن در مکان برف چال حتماً به مدت یک سال یعنی تا روز برف چال در سال آینده برای آن زن اتفاق ناگواری خواهد افتاد. این باور بیشتر برای زنان اسکی صدق می‌کند. زنان اسکی در این روز حق خارج شدن از روستا را ندارند.

۲. از باورهای دیگر مراسم برف چال نذر به سیدحسن ولی و برکت سفره نهار روز مراسم برف چال است. مردم اسک اعتقاد دارند نذر سیدحسن ولی تبرک بوده وباعث دفع بسیاری از بیماری واتفاقات می‌شود. مردم همچنین اعتقاد دارند، سفره نهار که در روز برف چال به عنوان نذری پهن کرده‌اند، دارای برکت فراوان بوده وجمعیت زیادی را می‌تواند سیر کند وتمام نشدنی است.

۳. اهالی روستا معتقدند که شرکت در مراسم و برداشتن برف و ریختن آن در گودال باعث می‌شود برای اعضای شرکت کننده در طی سال اتفاق ناگوار نخواهد افتاد. چنانچه که فردی از اهالی روستای اسک باشد اما در مراسم شرکت نجوید باید انتظار پیامد ناگوار را در پیش روی داشته باشد.

مراسم زن شاهی[ویرایش]

از ویژگی‌های فرهنگی-اجتماعی که در روستای اسک وجود دارد مراسمی است که زنان اسک آن را برپا می‌دارند. مراسم زن شاهی به همراه مراسم برف چال در یک روز مشخص برگزار می‌شود. زمان اجرای آن به تبع از رسم برف چال متغیر است. آن هم به دلیل شرایط جوی وزیست محیطی. محل اجرای این نمایش معمولاً در دو مکان اصلی روستا است یکی از این مکان‌ها محلی به نام درویش باغ است که میدانی مناسب برای اجرای مراسم به حساب می‌آید. مکان دیگر تکیه اسک است. حاکمی که بر مسند حکومت می‌نشیند از طرف زنان روستا انتخاب می‌شود و ممکن است هر ساله تغییر کند. حاکم معمولاً روز قبل از اجرای مراسم به مقام خود واقف است. این حاکم زنی است که دارای صفاتی همچون تسلط در رهبری، قدرت در مدیریت، کم‌رو و خجالتی نبودن، پر سر و زبان بودن، کاردانی و زیبایی است.

کسی که جهت این منظور انتخاب می‌شود برای چرخش روال حکومت وبرقراری ضوابط در مراسم افرادی را برای نگهبانی و قراولی که داوطلب هستند انتخاب می‌کند و در مکان‌های مشخص روستا قرار می‌گیرند. این قراولان دختران روستا هستند که جهت نگهبانی و پاسبانی از روستا به گشت در روستا می‌پردازند. البته خود حاکم و وزیران نیز در روستا می‌گردند واز حال مردمشان آگاه می‌شوند. مراسم زن شاهی در واقع نظامی نهادمند از سوی بخش زنان در مقابل مردان است و نگهبانان دارای اسلحه‌هایی چون چوب و چماق هستند. نگهبانان مرتب به سراغ شاه آمده و چگونگی وضعیت روستا را به شاه گزارش می‌دهند.

حاکم و وزیران وی و قراولان دارای لباس مشخص هستند معمولاً این لباسها در گذشته لباس سربازان سرداران اسکی بود که در این روز مشخص به آنها داده می‌شد. امروزه لباس‌ها از لباس‌های تعزیه می‌باشد که حاکم و دیگران از آن استفاده می‌کنند.

زنان روستا بعد از خارج شدن مردان از روستا، مراسم زن شاهی را آغاز می‌کنند هنگام واجرای مراسم هیچ مردی در روستا حضور ندارد. همچنین هیچ مردی چه اسکی و چه غریبه حق ورود به روستا را ندارد و در این مورد استثنایی نیز وجود دارد و آن فقط شامل مردان بیمار وناتوان هستند که می‌توانند در خانه بمانند اما منوط به اینکه جلو پنجره و تراس خانه ظاهر نشوند. خانواده او هم باید جریمه‌ای به دلیل حضور مرد بپردازند. جریمه‌ها بیشتر خوراک می‌باشد. نگهبانان در مدخل‌های ورودی روستا به دفاع و حمایت از روستا می‌پردازند تا هیچ عنصر بیگانه از جنس مخالف وارد روستا نشود. در سال‌های گذشته دوره گردی دست فروش به دلیل عدم آگاهی از مراسم زن شاهی وارد روستا شد با ورود شخص مذکور اموال وی توقیف و پس از خوردن کتک در طویله حبس شد تا اینکه مردان از مراسم برف چال به روستا آمدند و او را آزاد کردند. نمونه دیگر مربوط به میوه فروشی است که به جرم ورود به روستا و هتک حرمت و نقص قانون تمام میوه‌هایش مصادره شد و توسط زنان روستا خورده و میوه فروش توبیخ شد.

دستورهای حاکم در این روز لازم‌الاجرا است و هیچکس حق تخطی در این باب را ندارد چرا که با مجازات مقرر از جانب فرمانروا مواجه می‌شود. حاکم در این روز دارای قدرت نمایشی است و برای خود وزیرانی انتخاب می‌کند که یکی وزیر دست راست و دیگری وزیر دست چپ وی است. زنان در این روز به حکم حاکم به پایکوبی و رقص می‌پردازند و لباسهای رنگارنگی می‌پوشند. اگر مردی دیده شد به دستور حاکم همه زنان برای دستگیری مرد مزبور گسیل می‌شوند. حاکم هر نوع بازی و تفریحی که مایل باشد به زنان دستور اجرای آن را می‌دهد. (البته این عمل به دلخواه زنان اسکی است که به صورت نمایشی توسط حاکم اجرا می‌شود). این بازی‌ها بیشتر جنبه تفریحی دارد. اما در سال‌های اخیر به دلیل تلاقی رسم زن شاهی با ماه محرم و مناسبتهای آن سعی می‌شد مراسم با مناسبتهای ماه محرم منطبق گردد. یکی از مواردی که در گذشته وجود داشته انتخاب عروس و داماد در بین دخترانی بود که هنگام ازدواجشان فرا رسیده یا هنوز ازدواج نکرده بودند. این عمل که به صورت عروس نمایشی اجرا می‌شد برای گشوده شدن بخت ایشان در نظر گرفته می‌شد. پس از اجرای مراسم حاکم با بیشتر زنان روبوسی می‌کند و ایشان را برای زنده نگه داشتن سنت قدردانی و تشویق می‌کند و همه زنان صلوات می‌فرستند و برای داشتن و سهیم بودن چنین روزی خدارا شکر و سپاس می‌گویند. پس از اتمام مراسم و صرف غذای نهار و برچیده شدن بساط مراسم، در آستانه ورود مردان به ده زنان در خانه‌های خود می‌مانند و هیچ استقبالی برای مردان انجام نمی‌دهند.

اشعاری جهت چاووشی در آن روز توسط زنان خوانده می‌شود که از آن جمله:

چه برف چالی است که آدم به هوش می‌آید... هنوز ناله مرغ وخروس به گوش می‌آید

چه برف چالی است خدا همه را نصیب کنـد ... خدا مرا به فـدای سیــد حسـن ولی کنـد

هــرکــه دارد سـفــر بـرف چـال بــسـم الله ... هـرکــه دارد سـر هـمراهی مـا بسم الله

رسم راه وردان[ویرایش]

یکی از رسم‌های دیگر در این روز رسم «راه وردان» است. این خرده منسک که در گویش محلی نیز به همین نام خوانده می‌شود، بدین صورت است که در روز ماقبل برف چال خانواده‌هایی که افراد نامزد در خانه دارند، هدایایی از جمله تخم مرغ رنگ کرده، نان قندی محلی، شیرینی‌های دست ساز به نام «آب دندان» و رشته‌های شیرین همراه با خلعت از طرف خانواده عروس برای داماد و خانواده او داده می‌شود. ترکیب افرادی که این هدایا را به خانه داماد می‌آورند، مادر عروس وبستگان عروس وگاهی خود عروس می‌باشد.

باور براین است که اگر رسم راه وردان برای جوان تازه داماد انجام نگیرد و هدایایی که نام آن ذکر شد به خانواده داماد داده نشود، فردای آن روز یعنی مراسم برف چال داماد سرافکنده خواهد شد. زیرا جوانان اسکی در روز برف چال از داماد انتظار دارند تا خوراکی‌هایی در روز برف چال به همراه داشته باشد. در صورت نیاوردن هدایای داده شده از طرف خانواده عروس به داماد در روز برف چال همسالان وی او را مورد تمسخر قرار داده و آن را به رابطه و پیوند زناشویی مرتبط می‌سازند. هدایای مذکور به خصوص تخم مرغ رنگ کرده و شیرینی‌ها بین افراد شرکت کننده در مراسم برف چال توسط داماد توزیع می‌گردد و مردم زندگی شیرینی را برای داماد دعا می‌کنند.

منابع[ویرایش]