سنگ‌چال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۶°۱۱′۲۰″ شمالی ۵۲°۲۹′۴۶″ شرقی / ۳۶٫۱۸۸۸۹°شمالی ۵۲٫۴۹۶۱۱°شرقی / 36.18889; 52.49611[۱]

سنگ‌چال
ییلاق سنگچال از نمای پیچ تپه فرنی کلا
ییلاق سنگچال از نمای پیچ تپه فرنی کلا
اطلاعات کلی
کشور ایران
استانمازندران
شهرستانامل
بخشمرکزی
دهستانچلاو
مردم
جمعیت۲۰۱ نفر (سرشماری ۹۵)
کد آماری۰۱۶۱۱۳

سنگ‌چال دربارهٔ این پرونده تلفظ ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.

سنگ‌چال دهکده ییلاقی کوهستانی در جنوب شرقی دامنه البرز، در ۴۷ کیلومتری جنوب شرقی آمل است.روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران . سنگچال در دهستان چلاو قرار داشته و به دلیل زیبایی‌های بی مانندش از دیدنی‌های مازندران به‌شمار می آید.

سنگچال ییلاقی بزرگ و پرجمعیت است که چشمه‌های خنک و گوارا، تپه‌های سرسبز و دیدنی و جنگل‌های انبوه آن را به بهشتی بی مانند تبدیل کرده و جایگاه ویژه ای را در دل طبیعت دوستان و گردشگران باز کرده‌است.

محله‌های سنگچال شامل :

1- پیده سره : که در زبان محلی به خانه قدیمی میگویند که البته باید بگویم که برخلاف اسمش در آن خانه‌های نوساز و ویلایی ساخته شده‌است. ۲-جور سره : که این هم در زبان محلی به خانه بالا دست روستا میگویند. ۳-مست قلا : که این هم به معنی جای زندگی انسان‌های سر مست و شاد است. ۴- شل کنار : که این هم به خاطر خاک شل منطقه به آن شل کنار میگویند. ۵- فرنی کلا : که به تپه روبروی روستا که از آنجا کل روستا را میبینید میگویند ۶- آقا سر : به خاطر وجود بقعه امامزاده محمد به این منطقه آقا سر میگویند.

آب شرب روستا از دو چشمه تأمین می‌شود به نام‌های چشمه هیتکا و چشمه دنگ که آب‌های گوارا و خنک آن در منطقه معروف است.سنگچال بعد از روستاهای گت کلا و فیلبند (که در نوک کوه واقع است) بلندترین ییلاق های منطقه چلاو می‌باشند. کلا هوای این کوه‌ها مرطوب ولی از شرجی بودن و گرمای طاقت فرسای شمال و کنار دریا خبری نیست. سنگچال از آبادی‌های بزرگ و پرجمعیتی است که تقریباً در همه فصول سال پذیرای مهمانان خویش است حتی در زمستان‌های پر برف و سرد و زیبایش. د.[۲]

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان چلاو قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۸۷ نفر (۵۱ خانوار)به‌صورت ساکن دائم بوده‌است و از آنجاییکه اکثر اهالی آن به صورت خوش‌نشین و در ایام تابستان و روزهای تعطیل به عنوان ویلای تابستانی مورد استفاده قرار میدهند و بر اساس اطلاعات جمع‌آوری شده از ساکنین جمعیت این دهکده بر اساس جمعیت طایفه در حدود ۳۵۰۰۰ هزار نفر اعلام شده‌است.[۳]

گویش[ویرایش]

گویش محلی سنگ‌چال، از نظر حوزه زبانی، متعلق به شاخه شمال غربی زبان‌های ایرانی نو و زیرگروه گویش‌های کرانه دریای خزر است. یکی از مشخصه‌های اصلی ساخت‌آوایی آن نبود صامت /ž/ و وجود مصوّتِ /Ə/ به جای /e/است، که مانند یک واجگونه بعد از همزه و در واژه‌های عربی به کار می‌رود. در این گویش، گذشته نقلی و بعید متعدی و لازم با فعل کمکی «دار-/داشت-» ساخته می‌شود. مثلاً: بخردارمه ba-xƏrd-dār-mƏ (خورده‌ام)، و بخرداشتمه ba-xƏrd-dāšt-Ə-mƏ (خورده بودم).[۴]

تصاویر[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. کمیته تخصصی نام نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی ایران:
  2. قریب، بدرالزمان: گذشته نقلی و بعید متعدی در سغدی و شباهت آن‌ها با برخی از گویش‌های ایرانی نو. مترجم: فریدی، میترا. در: ویژه‌نامه «نامه فرهنگستان» اردیبهشت ۱۳۸۳ - شماره ۲. ص۵۷.
  3. «درگاه ملی آمار ایران». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۳ ژوئیه ۲۰۱۰.
  4. قریب، بدرالزمان: گذشته نقلی و بعید متعدی در سغدی و شباهت آن‌ها با برخی از گویش‌های ایرانی نو. مترجم: فریدی، میترا. در: ویژه‌نامه «نامه فرهنگستان» اردیبهشت ۱۳۸۳ - شماره ۲. ص۵۷.

پیوند به بیرون[ویرایش]