آبرسان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۸°۰۳′۵۸٫۰۹″ شمالی ۴۶°۱۹′۲۶٫۱۸″ شرقی / ۳۸٫۰۶۶۱۳۶۱°شمالی ۴۶٫۳۲۳۹۳۸۹°شرقی / 38.0661361; 46.3239389

ساختمان بانک سپه در چهارراه آبرسان

آبرسان یکی از مناطق محوری شهر تبریز است. چهارراه آزادی (آبرسان) که در تقاطع بزرگراه آزادی (از سمت جنوب)، بلوار هفت تیر (از سمت شمال) و خیابان امام خمینی (از سمت شرق و غرب) قرار دارد، به عنوان مرکز منطقه آبرسان شناخته می‌شود.

وجه تسمیه[ویرایش]

در زمان‌های قبل به این دلیل که امتداد این خیابان به ربع رشیدی منتهی می‌شد این چهارراه را به خواجه رشید فضل‌الله همدانی نامیدند[۱] ولی بعدها این نام منسوخ شد و تا به امروز نام آبرسان معروف است.

چهارراه امروزی آبرسان تقریباً انتهای محله خیابان است که در غرب آن کوی کلانتر کوچه قرار داشت و در جنوب آن کارخانه بزرگ حاجی یوسف آقا قزوینی و کارخانه بافندگی ظفر بود[۱] که درختان کهنسال این کارخانه در حال حاضر نیز در نزدیکی چهارراه آبرسان وجود دارند. درسالهای ۱۳۲۸ و ۱۳۲۹ که در تبریز برای اولین بار لوله‌کشی آب انجام شد، آب اصلی شهر توسط یک لوله بزرگ از روستای فتح‌آباد به شهر جریان یافت و به‌طور مستقیم از خیابان امام خمینی تا قونقاباشی و راه‌آهن ادامه داشت. خط فرعی لوله‌کشی از خیابان خاقانی به طرف دامنه عون بن علی می‌رفت که در آن مکان منبع آبی ساخته بودند که امروزه هم به نام «منبع اوستی» مشهور است. چون به علت ازدیاد جمعیت ساکن حاشیه شهر آب این لوله کفایت نمی‌کرد، تصمیم گرفتند از همین چهارراه امروزی آبرسان به شمال شهر لوله کشی و آب خط لوله آب واقع در خیابان خاقانی را تقویت کنند. از همان زمان نام این چهارراه و خیابان در میان مردم به آبرسان مشهور شد.

محل جشن هواداران باشگاه تراکتورسازی[ویرایش]

در روز صعود باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز به لیگ برتر هواداران تیم در آبرسان جشن بزرگی را به راه انداختند. پس از ورود تراکتورسازی به لیگ برتر هواداران باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز بعد از پیروزی‌ این تیم در بازی‌های مهمتا بامداد در میدان آبرسان و خیابان‌های اطراف آن به جشن و شادی می‌پردازند.

موقعیت[ویرایش]

برج بلور در آبرسان.

چهارراه آبرسان یکی از مراکز اصلی و مرکزی شهر تبریز می‌باشد. از مهم‌ترین مراکز چهارراه آبرسان می‌توان به:

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ کتاب شهر من تبریز، بهروز خاماچی، صفحهٔ ۹۵