ویجویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
محلات تبریز، از جمله ویجویه، در نقشه ای از سال ۱۹۰۸

ویجویه (ورجی) یکی از کوی‌های شمال باختری تبریز است. این کوی از سوی شمال به کوی چوستدوزان، از سوی جنوب به کوی قره‌آغاج، از سوی خاور به کوی‌های انگج، دیک‌باشی و راسته‌کوچه و از سوی باختر به محلهٔ حکم‌آباد می‌رسد.[۱]

از بخش‌های مهم ویجویه می‌توان از آق‌مسجد، قره‌چی‌لر و علی سیاهپوش نام برد. میدان ویجویه مرکز این کوی به شمار می‌رود و بازارچهٔ دروازهٔ ویجویه، خانهٔ حاج محمدحسن و کاروانسرای حاج محمدحسین اصفهانی از آثار تاریخی آن به شمار می‌روند.[۱]

در روضات‌الجنان از آرامگاه دو تن از صوفیان به نام‌های «بالی» و «کالی» در مسجدی در دروازهٔ ویجویه سخن رفته است. نادر میرزا نیز در خاطرات خود قنات‌های سردار، سنجاق و شعربافان را از مهمترین قنات‌های این محله دانسته و میرزا عبدالله‌خان را کدخدای ویجویه معرفی کرده‌است.[۱]

محمد باقر ویجویه ای نویسنده بلوای تبریز (تاریخچه ای از فعالیت های دوران مشروطه تبریز) از ساکنان این محله بوده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ذوقی، فریبرز و نیکنام لاله، ایوب (۱۳۷۴تبریز در گذر تاریخ، تبریز: انتشارات یاران