عموزین‌الدین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نقشه محلات تبریز -از جمله عموزین‌الدین- در دوران مشروطه، سال ۱۹۰۸

عَموزِیْنُ‌الدّینْ (اَمیرْزِیْن‌ُالدّینْ) یکی از محله‌های شمالی و شمال غربی شهر تبریز است که تاریخی کهن و غنی دارد و در قدیم اهالی با اصل و نسب تبریز در آن میزیسته اند .از مشاهیر مهم و تاثیر گذار این محله می توان به زینب پاشا و استاد محمد تقی جعفری اشاره کرد.یکی از قبرستان های قدیمی تبریز در کنار این محله واقع شده است که تاریخچه ای دیرینه دارد. این محله از سمت شمال به رودخانهٔ مهران‌رود، از سمت جنوب به محلهٔ حکم‌آباد، از سمت شرق به محلهٔ چوست‌دوزان و از سمت غرب به محلهٔ جمشیدآباد محدود شده‌است. در یکی از وقف‌نامه‌های مربوط به دوران قراقویونلوها به‌نام وقف‌نامهٔ مظفریه، نام عموزین‌الدین باعنوان «امیرزین‌العارفین» مکتوب شده‌است. از قنات‌های معروف این محله می‌توان به ایلان‌لو، علی‌خاتون و میرقاسم اشاره کرد. مسجد تاریخی معجز از مهم‌ترین مساجد عموزین‌الدین به‌شمار می‌رود.[۱] یکی از مشاغل قدیمی این محله نمک فروشی است که پیشه اغلب اهالی این منطقه به‌شمار می رفت که الان نیز تعدادی از اهالی محل به این کار مشغول‌اند. اغلب اهالی تبریز برای تهیه نمک مورد نیاز خود به محله عمو زین الدین مراجعه می نمایند و در قدیم عده ای نیز با حمل نمک بر روی گاری‌های اسب کش به کوچه پس کوچه‌های شهر تبریز رفته و با فروش این ماده حیاتی امرار معاش می‌کردند. در زبان ترکی به نمک فروشان، «دوزچولار» می گویند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. ذوقی، فریبرز و نیکنام لاله، ایوب (۱۳۷۴تبریز در گذر تاریخ، تبریز: انتشارات یاران
  2. «دوزچولار». جام جم آنلاین. ۱۵ آبان ۱۳۸۷. دریافت‌شده در ۹ شهریور ۱۳۹۱.