ژرژ باتای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ژرژ باتای
شناسنامه
نام کامل ژرژ آلبر موریس ویکتور باتای
حیطه فلسفه غربی
مکتب فلسفه قاره‌ای
علایق اصلی نیچه‌گرایی، قربانی‌گری، سادباوری
ملیت فرانسوی
زادروز ۱۰ سپتامبر ۱۸۹۷ (میلادی)
زادگاه Billom، فرانسه
تاریخ مرگ ۸ ژوئیه ۱۹۶۲ (میلادی)
محل مرگ پاریس، فرانسه
دلیل شهرت The Accursed Share


ژرژ آلبر موریس ویکتور باتای (به فرانسوی: Georges Albert Maurice Victor Bataille) (زاده ۱۰ سپتامبر ۱۸۹۷ - درگذشته ۸ ژوئیه ۱۹۶۲) از فیلسوفان فرانسوی ای است که پیشگام و الهام بخش بسیاری از فیلسوفان پساساختارگرا و پسامدرن فرانسوی در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم شد. او مدتی همکاری فکری با سوررئالیست‌ها داشت و بعدتر از آن‌ها گسست و راهش را جدا کرد، و طیف علایق و توجهات‌اش فلسفه، اقتصاد، نظریهٔ ادبی، رمان‌نویسی، زیبایی‌شناسی و سیاست را در بر می گیرد. موضوع محوری کار او انهدام سوژه، مرگ خود، نابودی اگو، یا براندازی هرگونه تصوری در باب تمامیت، کلیت، یا انسجام در «من» است. متون او قطعه وار، هزارتوگون، شدتمند، هذیانی، رازآلود، غیرتعقلگرا، و در عین حال دشوار هستند. بسیاری فلسفه او را پاسخی در برابر فاشیسم زمانه اش تلقی میکنند: تلاش برای نابودی هرگونه سلسله مراتب بالا به پایین، قطع هرگونه سر، پیشوا، رهبر، رئیس، قانون، یا ایده مسلط هنجارگذار همچون خدا، و ساخت فضایی مشترک میان بیسرها، یا «دوست»ها. انتشار مکاتبات جالب توجه میان کالج سوشیولوژی در فرانسه، که زیر نظر باتای، کلوسوفسکی، لیریس، مسون، و دوستانشان فعالیت میکرد، و فرانکفورت اسکول در آلمان، که زیر نظر آدورنو، هورکهایمر، و بنیامین فعالیت داشت، نشانگر نقاط نزدیکی و دوری دو اندیشه انتقادی معاصر در رویارویی با یورش فاشیسم به پهنه میدان اجتماعی نیروهاست

از مهم ترین آثار او می توان به سهم مذموم (۱۹۴۹)، درباره‌ی نیچه (۱۹۴۵) ، تجربه‌ی درونی (۱۹۴۳) ، اروتیسم (۱۹۴۵) ، ادبیات و شر (۱۹۵۷)، اشک‌های اروس (۱۹۶۱)، مجرم (۱۹۴۴)، نظریه‌ی دین (۱۹۷۳)، ناممکن (۱۹۶۲) را نام برد. از مهم ترین رمان های او داستان چشم (١۹۲۸) ، مادرم (۱۹۶۶)، مادام ادواردا، و آبی آسمان است.

بودریار، دریدا، سولرز، فوکو، آگامبن، نانسی، کلوسوفسکی، بلانشو، کریستوا، اکر، بارت، لیوتار، دولوز، هابرماس، و وایس مستقیم و غیر مستقیم از او تأثیر گرفته‌اند و شرح و تفسیرهای درخوری بر نظریات او ارائه کرده‌اند.

منابع[ویرایش]