پدیدارشناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پدیده ­شناسی یا فنومنولوژی (به انگلیسی: Phenomenology) مکتب و روشی است که توسط ادموند هوسرل به هدف نظام‌بخشیدن به فلسفه و علوم انسانی پایه‌گذاری شده‌است. این مکتب به دنبال پژوهش و آگاهی مستقیم نسبت به تجربیات و مشاهدات، یا به عبارت دیگر نسبت به پدیدارهایی است که بی واسطه در تجربه ما ظاهر می‌شوند.

پدیده‌شناسی یکی از دو سنت بزرگ فلسفی سده بیستم است که با پیروان چون ماکس شلر، مارتین هایدگر، مرلوپونتی، سارتر، گادامرو پل ریکور فراسوی فلسفه در حوزه‌هایی چون جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و دیگر علوم انسانی کاربرد دارد.

[ویرایش] منابع

• درآمدی بر پدیدارشناسی نوشته رابرت ساکالوفسکی، ترجمه محمدرضا قربانی، انتشارات گام‌نو، تهران، ۱۳۸۴
• زمینه و زمانه پدیدارشناسی: جستاری در زندگی و اندیشه های هوسرل و هایدگر، ترجمه سیاوش جمادی و مسعود علیا، انتشارات ققنوس، ۱۳۸۷، تهران.