هیمن
محمدامین شیخالاسلامی مُکری ملقب به هیمن (به کردی: ھێمن Hêmin، به معنی متین) و یا هیمن موکریانی (زادهٔ بهار سال ۱۹۲۱ در مهاباد، درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۸۶ در ارومیه) شاعر، مترجم و نویسنده کرد ایرانی بود.
محتویات |
[ویرایش] زندگی
وی در روستای شیلانآباد از توابع مهاباد در شمال غرب ایران دیده به جهان گشود. پس از به پایان رساندن آموختن در خانقاه شیخ برهان در شرفکند، هیمن در سال ۱۹۴۲ همراه با دوست خود هژار به جمعیت احیای کرد (کومهلهی ژیانهوهی کورد) پیوست. در جمهوری مهاباد (ژانویه تا دسامبر ۱۹۴۶) به عنوان شاعر ملی جمهوری کردستان ملقب شد و منشی حاجی بابا شیخ، نخستوزیر آن جمهوری گشت.
پس از سقوط جمهوری، هیمن به شهر سلیمانیه در کردستان عراق پناهنده شد و در آنجا اقامت گزید. در آنجا دستگیر شد ولی مخفیانه به لاچین بازگشت. پس از قرارداد آشتی ۱۱ مارس ۱۹۷۰ میان حزب دموکرات کردستان عراق و حکومت عراق، هیمن به بغداد رفت و در آنجا اقامت گزید و عضو فعال فرهنگستان علوم کرد شد.
هیمن پس از سرنگونی پادشاهی پهلوی (۱۹۷۹) دوباره به کمیته مرکزی حزب دموکرات کردستان پیوست. پس از سال ۱۹۸۳ در ایران یک انتشاراتی کردی به نام انتشارات صلاحالدین ایوبی در شهر ارومیه برپا کرد. آن انتشاراتی از بهار ۱۹۸۵ یک فصلنامه فرهنگی به نام سروه (نسیم) به چاپ میرساند که هیمن تا زمان درگذشتش مسئول آن فصلنامه بود. او قبل از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ در روزنامه کردستان که در تهران منتشر میشد، همکاری میکرد. هیمن در روزنامههای کردستان، ههواری کورد (فریاد کرد)، ههواری نیشتمان (فریاد میهن)، گڕوگاڵی منداڵان (قیلوقال کودکان)، ئاگر (آتش) و ههڵاڵه (لاله) نیز مینوشت.
[ویرایش] آثار هیمن
- «تاریک و روون»، مجموعهٔ نظم و نثر ۱۹۷۴
- «پاشه رۆک»، مجموعهٔ نظم و نثر
- «ناڵه ی جودایی»، مجموعهٔ اشعار ۱۹۷۹
- «پاشه رۆکی مامۆستا هێمن»، مجموعهٔ مقالات، مهاباد ۱۹۸۳
- «توحفه ی موزهففه رییه»، ترجمه
- «ئه فسانه کوردییه کان»، ترجمه
- «چه پکێک گوڵ و چه پکێک نێرگز»
- «شازاده و گه دا»
- «قهڵای دمدم»
- «هه واری خاڵی»
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- حسامی، کریم: یاد هیمن، سوئد ۱۹۸۷.
- بلاو، جویس (Joyce Blau): نوشتار هیمن مکریانی در دانشنامه ایرانیکا.
- ویکیپدیای انگلیسی.
[ویرایش] پیوند به بیرون
هر سه به زبان کردی:
- هیمن کیست؟ (پرونده پ.د.اف)
- آثار هیمن
- آثار هیمن
