عبدالله پشیو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
عبدالله پَشیو (به کردی: پهشیو) از شاعران معاصر و نامدار کرد است.
وی در سال ۱۹۴۶ میلادی در شهر اربیل عراق بدنیا آمد و در همان شهر در دانشسرای معلمان به تحصیل پرداخت. پشیو در سال ۱۹۷۰ در همایش تأسیس اتحادیه نویسندگان کرد در بغداد شرکت کرد.
[ویرایش] آثار
نخستین شعر او در سال ۱۹۶۳ و نخستین مجموعهاشعارش در ۱۹۶۷ به چاپ رسید. از آن پس ۸ مجموعه از او انتشار یافته که آخرین آن بهرهو زهردهپهر (بهسوی غروب) در سال ۲۰۰۱ در سوئد منتشر شد. او همچنین به ترجمه از آثار والت ویتمن، پوشکین و دیگران پرداخته است. این شاعر در اصل اهل روستای بیرکوت از توابع شهر اربیل است.[نیازمند منبع]
از آثار دیگر این شاعر میتوان به ۱- دوانزه دانه بو مندالان ۲- شه و نییه خهونتان پیوه نه بینم ۳- شه ونامهٔ شاعیریکی تینوو ۴- بتی شکاو اشاره کرد.
[ویرایش] منبع
ویکیپدیای انگلیسی.
