هواوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شرکت فناوری هوآوِی
Huawei Technologies Co. Ltd.
Huawei Logo
صنعت ارتباطات
بنیان‌گذاری ۱۹۸۸
بنیان‌گذاران رن ژنگفی
دفتر مرکزی

، جمهوری خلق چین

شن‌زن چین
درآمد ۳۹ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
سود خالص ۴.۷۶ میلیارد دلار (۲۰۱۳)
شمار کارکنان ۱۴۰٫۰۰۰ (۲۰۱۲)
شرکت‌های تابعه HiSilicon

شرکت فناوری هوآوِی (به انگلیسی: Huawei) شرکت چند ملیتی در زمینه شبکه‌های کامپیوتری و ارتباطات است. دفتر اصلی این شرکت در شهر شن‌زن چین قرار دارد. هوآوِی بزرگ‌ترین شرکت ارائه کننده سرویس‌های ارتباطی پس از پیشی گرفتن از اریکسون در سال ۲۰۱۲ در جهان است.[۱] هیوا وِی بیش از ۱۴۰٫۰۰۰ کارمند در سراسر دنیا دارد که حدود ۴۶٪ درصد در بخش تحقیق و توسعه فعالیت می‌کنند.[۲][۳] این شرکت حدود ۲۰ موسسه تحقیق و توسعه در کشورهای چین، ایالات متحده، آلمان، سوئد، هند، روسیه و ترکیه دارد و در سال ۲۰۱۱ در حدود ۳٫۷۴ میلیارد دلار در تحقیق و توسعه سرمایه‌گذاری کرد.[۴][۵]

در سال ۲۰۱۰ هیوا وِی سود ۳٫۷ میلیارد دلار را ثبت کرد. محصولات و خدماتش در ۱۴۰ کشور به کار گرفته شده و در حال حاضر ۴۵ شرکت از ۵۰ شرکت اپراتور مخابراتی بزرگ جهان از تجهیزات هوآوِی استفاده می‌کنند.[۶]

در اکتبر ۲۰۱۱، وال‌استریت ژورنال در مقاله‌ای این شرکت را ارائه دهنده خدمات سانسور به دولت ایران معرفی کرده است.[۷]

گسترش بین‌المللی[ویرایش]

در سال ۱۹۹۷، هواوی اولین قرارداد بین الملی خود را در زمینه ارائه محصولات شبکه خط ثابت با کمپانی هنگ کنگی Hutchison Whampoa امضا کرد.[۸] بعد از آن در همان سال محصولات وایرلس مبتنی بر GSM را راه‌اندازی کرد و در نهایت برای ارائه CDMA و UMTS گسترش یافت. در سال ۱۹۹۹، این شرکت مرکز تحقیق و توسعه (R&D) را در بنگلور هند به منظور توسعه طیف گسترده‌ای از نرم‌افزارهای مخابراتی تاسیس کرد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ با IBM در راستای مشاوره مدیریتی و تحول قابل توجه مدیریتی و ساختار توسعه محصول قرارداد بست. در سال ۲۰۰۰ هواوی سرعت گسترش خود به بازارهای جهانی افزایش داد که بیش از ۱۰۰ میلیون دلار را بدست آورد و یک مرکز R&D را در استکهلم سوئد تاسیس کرد. در سال ۲۰۰۱ هواوی چهار مرکز R&D در ایالات متحده تأسیس کرد، در سال ۲۰۰۴ هواوی به گسترش بین‌المللی خود با قراداد ساخت شبکه نسل سوم اپراتور موبایل Telfort هلند ادامه داد. این قرارداد بیش از ۲۵ میلیون دلار ارزش داشت که اولین قرارداد با یک کمپانی اروپایی بود. در سال ۲۰۰۵، برای اولین بار سفارش‌های قرارداد بین‌المللی از فروش داخلی پیشی گرفت. هواوی یک توافق نامه چارچوب بین‌المللی را با ودافون امضا کرد. در ماه می ۲۰۰۸ هواوی و اپتوس مرکز نوآوری تلفن همراه را در سیدنی استرالیا گسترش دادند.[۹] در سال ۲۰۰۸، این شرکت اولین استقرار خود در فناوری UMTS/ HSPA را در مقیاس بزرگ جهانی در امریکای شمالی برای ارائه نسل بعدی شبکه‌های وایرلس TELUS جدید و در بل کانادا با دسترسی سرعت بالای تلفن همراه ایجاد کرد. سال ۲۰۰۳ حجم قراردادهای این شرکت به رقم قابل‌تامل ۸/۳ میلیارد دلار رسیده بود که نسبت به سال پیش از آن ۴۲ درصد رشد داشته و بالغ بر یک میلیارد دلار از این رقم، یعنی حدود ۲۷ درصد از این قراردادها مربوط به کشورهای خارجی بوده است. نکته جالب این‌که اگر میزان قراردادهای خارجی هواوی را در همین سال با سال پیش از آن مقایسه کنیم، معلوم می‌شود که درآمدهای برون‌مرزی هواوی حدود ۹۰ درصد رشد داشته است و این به معنی آن است که هواوی در سال ۲۰۰۳ به عنوان یک چهره خوش‌نام در سطح بین‌المللی ظاهر شده است. پیش‌بینی مدیران هواوی این است که فروش برون‌مرزی این شرکت در سال میلادی جاری، همین میزان از رشد را از آن خود کرده و نزدیک به ۲ میلیارد دلار خواهد رسید. تکرار جهش تقریباً صددرصدی فروش خارجی هواوی پیام معنی‌داری برای کارشناسان اقتصادی دارد و آن این‌که هواوی قصد تسخیر سریع بازارهای منطقه را دارد. حضور ۸ دفتر مرکزی بین‌المللی و ۵۰ دفتر نمایندگی هواوی در کشورهای مختلف جهان موید این فرضیه است. یک نکته جالب دیگر در کسب وکار هواوی، نحوه مهره‌چینی مراکز R&D این شرکت در سراسر دنیاست که خبر از استراتژی بلندمدت این شرکت برای رویارویی با غول‌های صنعت فناوری اطلاعات در کشورهای صنعتی می‌دهد.[۱۰]

محصولات تولیدی برای مصرف کنندگان[ویرایش]

شرکت هواوی محصولات مصرفی متنوعی برای استفاده ی مصرف کنندگان نهایی (عموم مردم) شامل انواع مختلفی از مودم usb، مودم بی سیم، ماژول ها، set-top box، ترمینال های بی سیم، گوشی های تلفن همراه و محصولات ویدیویی را به بازار عرضه کرده است. آخرین محصولات این شرکت در حوزه تلفن همراه شامل G610, Y300, G525 ,G700 ,p6 و p7 وG730 هستند. هواوی در سال ۲۰۱۰، ۱۲۰ میلیون دیوایس را به سراسر دنیا عرضه کرده است. از ۳۰ میلیون تلفن همراه که ۳٫۳ میلیون آن اسمارت فون بودند به بازارهای ژاپن، ایالات متحده و اروپا عرضه شدند.[۱۱]

هواوی در ایران[ویرایش]

از اوایل به وجود آمدن هواوی شرکت مخابرات ایران با این شرکت چینی همکاری‌های زیادی داشته و اکثر آنتن‌های BTS تلفن همراه در ایران از این شرکت خریداری شده است. شرکت مبین نت ارائه دهنده اینترنت وایمکس مودم‌های خود را از این شرکت خریداری نموده و ارائه نموده است.[نیازمند منبع] هوآوی با مشارکت شرکت مایکروتل از ابتدای سال 2012 اقدام به عرضه تلفن های هوشمند خود به بازار ایران نموده و با توجه به سطح کیفی تلفن های عرضه شده توانست با اقبال مصرف کنندگان در ایران همراه باشد. البته داشتن پشتیبانی رسمی و خدمات سراسری در ایران توسط نماینده رسمی این شرکت (( مایکروتل)) می تواند از مهمترین دلائل عرضه مناسب این برند باشد.

منابع[ویرایش]

  1. "Who’s afraid of Huawei?". The Economist. 3 August 2012. Retrieved 3 August 2012. 
  2. "Huawei 2010 Profit Gains 30% on Higher International Sales". Businessweek. 17 April 2011. Retrieved 28 September 2011. 
  3. "2010 Corporate Social Responsibility Report". Huawei.com. Huawei. 2010. Retrieved 28 September 2011. 
  4. "Research & Development". Huawei.com. Huawei. Retrieved 28 September 2011. 
  5. "HUAWEI UET joint Telecom IT Center(HUTIC)". kics.edu. Al-Khawarizmi Institute of Computer Science. Retrieved 28 September 2011. 
  6. Vance, Ashlee; Einhorn, Bruce (15 September 2011). "At Huawei, Matt Bross Tries to Ease U.S. Security Fears". Businessweek. Retrieved 28 September 2011. 
  7. "Chinese Tech Giant Aids Iran". 19 Oct 2011. Retrieved 19 Oct 2011. 
  8. "Huawei Technologies Profit Rises 30%, Led by Higher International Sales". Bloomberg News. 17 April 2011. 
  9. Marcus Browne (20 May 2008). "Optus opens up mobile research shop with Huawei". ZDNet Australia. 
  10. "هواوی ایران". 
  11. "گوشی های هواوی".