نفی تالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در منطق کلاسیک قاعدهٔ نفی تالی (به لاتین: Modus tollendo tollens) (که معمولاً Modus tollens خوانده می‌شود)، یکی از اشکال استدلال صوری است.

قاعدهٔ نفی تالی به این صورت بیان می‌شود:

اگر بدانیم P نتیجه می‌دهد Q،
و بدانیم که نه Q،
در آنصورت نه P.

به عنوان مثال:

اگر زئوس آدم باشد، پس زئوس فانی است.
زئوس فانی نیست.
∴ زئوس آدم نیست.

درستی نفی تالی را می‌توان به وسیلهٔ وضع مقدم و دانستن این که گزاره شرطی با عکس نقیض خود برابر است تشخیض داد. همچنین می‌توان به صورت آشکار از جدول ارزش‌ها به درستی قاعده نفی تالی پی برد.

منابع[ویرایش]

.S.Epp, S. S. E. (2004). Discrete Mathematics with Applications. Belmont: Bob Pirle