فردی مرکوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فردی مرکوری
فردی مرکوری، سال ۱۹۷۸
فردی مرکوری، سال ۱۹۷۸
اطلاعات هنرمند
نام اصلی فرخ بلسارا[۱]
نام مستعار فردی مرکوری
زادروز ۵ سپتامبر ۱۹۴۶(۱۹۴۶-09-0۵)
زنگبار، تانزانیا[۱]
اهل کشور هندی-بریتانیایی[۱]
درگذشت ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ (۴۵ سال)لندن، بریتانیا
سبک‌ها راک
مدت کار ۱۹۹۱-۱۹۶۹
نقش‌های
مرتبط
گروه کوئین

فرِدی مرکوری (به انگلیسی: Freddie Mercury)‏ با نام اصلی فرّخ بَلسارا (به گجراتی: ફરોખ બલ્સારા)‏ (۵ سپتامبر ۱۹۴۶ م. در زنگبار - ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ م. در لندن) ترانه‌سرا و خواننده گروه کوئین بود. او از پدر و مادری زرتشتی از پارسیان اهل گجرات در زنگبار در کشور تانزانیا به دنیا آمد.[۲] او به بیماری ایدز مبتلا شد و در ۴۵ سالگی به علت ذات‌الریه در لندن درگذشت.

محتویات

زندگی [ویرایش]

والدین فردی، «بومی» و «جر بولسارا» از پارسیان منطقهٔ گجرات هند بودند که در تقسیمات کشوری دوران استعمار انگلیس در هند به استان بمبئی وابسته بود. با وجود اینکه برخی بر این باورند که فردی ایرانی تبار بوده ولی برخی دیگر نیز با این ابهامات مخالف می باشند. خانواده بولسارا در سپتامبر ۱۹۴۶ در «زنگبار»، صاحب فرزندی شدند که در ابتدا نامش را «فـرّخ» نهادندامّا خیلی زود به دلیل تلفظ سخت این نام نزد اطرافیانشان ـ که تقریباً همگی انگلیسی زبان بودند ـ نام او را به «فردریک» (فِرِدی) تغییر دادند. فردی خواهری کوچک‌تر به نام کشمیرا نیز داشت. نام خانوادگی آنان از شهر بولسار (والساد)در جنوب گجرات گرفته شده‌است. به عنوان یک پارسی، فردریک و خانواده‌اش به آیین زرتشت باور داشتند.

پدر فردریک به عنوان تحویل دار دادگاه عالی، مستخدم دولت بریتانیا بود. یک سال بعد خانوادهٔ او به هندوستان کوچ کردند. موقعیت شغلی پدر او و سفرهای پی در پی آن‌ها ایجاب می‌کرد که فردی به «مدرسه شبانه‌روزی سن‌پیتر» در بمبئی فرستاده شود تا بدین گونه به ثبات شخصیت او آسیبی نرسد. او گاه تا دو-سه سال والدینش را نمی‌دید. در اینجا بود که نام او نزد دوستان و سپس نزد خانواده‌اش از فردریک به فردی تبدیل شد و همین جا بود که آموزگارانش به استعداد عجیب او در موسیقی پی بردند.

علاقهٔ فراوان فردی به هنر، بخصوص موسیقی موجب شد تا مدیر مدرسه از والدینش بخواهد تا وی در کلاس‌های موسیقی مدرسه نیز شرکت کند. فردی کلاس‌های پیانو را با جدیت و علاقهٔ فراوان دنبال می‌کرد و در سال ۱۹۵۸ با دوستانش گروه موسیقی راکی به نام The Hectics را تشکیل داد.

زنگبار تا سال ۱۹۶۴ مستعمره بریتانیا به شمار می‌آمد امّا در این سال استقلال خود را به دست آورد. به همین دلیل، زندگی برای فردی و خانواده‌اش سخت شد و آن‌ها تقریباً با دست خالی و تنها با چند چمدان لباس و مقداری خرده‌ریز راهی اروپا شدند. آنان در خانه‌ای محقر در فلتهام لندن ساکن شدند؛ در آن هنگام مرکوری در ایزلورت پلیتکنیک (کالج وست تایم ) در غرب لندن سرگرم فراگیری هنر شد. وی سرانجام دیپلم هنر و طراحی گرافیک خود را از کالج هنر ایلینگ دریافت نمود. همین جا بود که فردی نام خانوادگی‌اش را از بولسارا به مرکوری تغییر داد. مرکوری بعدها از دانش گرافیک خود برای طراحی تاج گروه کووین بهره برد.

مرکوری در تمام زندگی خود شهروند بریتانیا باقی‌ماند. وی برای بدست آوردن هزینه‌های تحصیلی خود به کار فروش پوشاک دست دوم در بازار کینگستون لندن پرداخت؛ همچنین در فرودگاه هارترو نیز کار میکرد. دوستانش از وی در آن دوران به عنوان جوانی خجالتی، آرام و مشتاق موسیقی یاد می‌کنند.

فردی در ۱۹۶۹ گروه ایبکس را بنیان نهاد که بعدها به رککیج تغییر نام داد اما اندکی بعد این گروه شکست خورد؛ او سپس به گروه سور میلک سی پیوست ولی در اوایل ۱۹۷۰ این گروه نیز از هم پاشید.

در آوریل ۱۹۷۰ به همراه برایان می (گیتاریست) و راجر تیلر (درامر) که قبلاً در گروه اسمایل عضویت داشت، گروه تازه ای را شکل دادند که مرکوری نام کووین را برای آن برگزید.

مرکوری در دوران کودکی به موسیقی هندی گوش فرا می‌داد و یکی از نخستین تاثیرات خود را از خواننده بالیوود لاتا مانگشکار پذیرفت. بعد از کوچ به انگلیس وی به صدای خوانندگانی چون آرتا فرنکلین، د هو، الویس پریسلی، رولینگ استون و بیتلها علاقه نشان داد.

هر چند فردی مرکوری دوست دختری بسیار صمیمی به نام «ماری آوستین» داشت، اما خود را دوجنس‌گرا می‌دانست. به عقیدهٔ بسیاری از کسانی که با او از نزدیک آشنا بودند او در واقع همجنس‌گرا بود.

گروه کوئین [ویرایش]

در سال ۱۹۷۰ فردی مرکوری، راجر تیلر، برایان می و دوست دیگری به نام مایک گروز، «گروه کوئین» (به انگلیسی: Queen به معنای «ملکه») را تشکیل دادند. اسم گروه پیشنهاد فردی بود. روز شنبه ۲۷ ژوئن ۱۹۷۰، به‌عنوان روز اوّلین اجرای زندهٔ کوئین به تاریخ موسیقی پیوست. بعضی از مشهورترین آهنگ‌های گروه کوئین عبارت‌اند از: «راپسودی بوهمیی، «ما قهرمانیم» و «چیز کوچک دیوانه‌ای که عشق خوانده می‌شود».

در اوایل سده ۲۱ میلادی گروه کویین به عنوان دومین گروه پیشتاز موسیقی پس از بیتل‌ها در هزار سال اخیر انتخاب شدند همچنین تک‌آهنگ راپسودی بوهمی نیز به‌عنوان آهنگ منتخب هزاره انتخاب گردید.

دورهٔ زندگی حرفه‌ای [ویرایش]

صدای خوانندگی [ویرایش]

با اینکه مرکوری دارای صدایی باریتون(صدای بین بم و زیر) بود اما هنگام خواندن از صدای تنور(زیرترین نوع صدای مردان) استفاده می‌کرد این حالت تغییر صدا از وی خواننده‌ای متفاوت در اجراهای زندهٔ گروه کویین ساخته بود. خواننده اسپانیایی سوپرانو مونتسرات کاباله که آلبومی مشترک با مرکوری ضبط کرده‌بود صدای وی را متفاوت از صدای دیگران دانسته بود.

ترانه سرا [ویرایش]

فردی در مجموع ده ترانه از هفده ترانهٔ جاودان را سراییده راپسودی بوهمی، ما قهرمانیم از جملهٔ آنان است از جمله کارهای منحصربه‌فرد او اجرای متفاووت موسیقی در سبکهای مختلف است که شامل راک، هوی متال ودیسکو می‌شد

مرگ [ویرایش]

در ۲۴ نوامبر سال ۱۹۹۱، فردی با چاپ بیانیه‌ای اعلام کرد که مبتلا به بیماری «ایدز» است و درست یک روز پس از آن در ساعت ۷ بعدازظهر، مبارزه وی با مرگ پایان گرفت. او در سال‌های آخر، با وجود آگاهی از مرگ زودرس خویش، به‌یادماندنی‌ترین کارهایش را خلق کرد.

در ۲۷ نوامبر، امور و مراسم تششیع پـیـکر وی توسط موبد زرتشتی انجام گرفت. مراسم وی بسیار خصوصی، با حضور ۳۵ نفر از دوستان و خانواده وی، به همراه التون جان و باقی‌مانده اعضای گروه کویین در میان سایر حاضرین صورت گرفت.

پـیـکر فـردی بر اســاس آیـیـن دیـن زرتـشـت در آرامــگـاه Kensal Green سوزانـده گردید. از مکان و آنکه چه بر سر خاکستر فردی آمد اطلاع دقیقی در دست نمی‌باشد. برخی می گـویند خاکستر وی در نزد خانواده وی و برخی نیز آن را نزد دوست دختر وی می دانند.

آلبومها [ویرایش]

شمار آثار بفروش رفته وی در سراسر جهان: ۱۸۰ میلیون نسخه

Queen (۱۹۷۳)

Queen II (۱۹۷۴)

Sheer Heart Attack (۱۹۷۴)

A Night at the Opera (۱۹۷۵)

A Day at the Races (۱۹۷۶)

News of the World (۱۹۷۷)

Jazz (۱۹۷۸)

Live Killers (۱۹۷۹)

The Game (۱۹۸۰)

Flash Gordon (۱۹۸۰)

Hot Space (۱۹۸۲)

The Works (۱۹۸۴)

A Kind of Magic (۱۹۸۶)

Live Magic (۱۹۸۶)

The Miracle (۱۹۸۹)

Innuendo (۱۹۹۱)

Live at Wembley '۸۶ (۱۹۹۲)

Made In Heaven (۱۹۹۵)

Queen On Fire - Live at the Bowl (۲۰۰۴)

آلبومهای سولو [ویرایش]

Mr. Bad Guy (۱۹۸۵)

بارسلونا (۱۹۸۸)

The Great Pretender (۱۹۹۲)

جستارهای وابسته [ویرایش]

منابع [ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "Linda B" (2000), Certificate of Birth, Chorley: mr-mercury.co.uk, http://mr-mercury.co.uk/Images/Birthcertificatefreddie.jpg .
  2. Taraporevala, Sooni (2004), Parsis: The Zoroastrians of India: A Photographic Journey (2nd ed.), Woodstock/New York: Overlook Press, ISBN 1585675938