فردی مرکوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فردی مرکوری
Freddie Mercury performing in New Haven, CT, November 1978.jpg
مرکوری در حال اجرا در نیوهیون، کانتیکت, سال ۱۹۷۸ به همراه کوئین
زاده فرخ بلسارا
۵ سپتامبر ۱۹۴۶(1946-09-05)
استون تون, امیرنشین زنگبار (تانزانیا فعلی)
درگذشته ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ میلادی (۴۵ سال)
کنزینگتون, لندن, انگلستان
علت مرگ برونکوپنومونی (ناشی از ایدز)
آرامگاه سوزانده‌شده در گورستان کنزاس گرین, وست اند لندن
نام دیگر فردی بلسارا
تحصیلات مدرسه پسرانه سنت پیتر
مدرسه سنت ماری
مادر علمی ایزلورث پلی‌تکنیک کالج
ایلینگ آرت کالج
شغل
  • خواننده-ترانه‌نویس
  • تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت ۱۹۶۹–۱۹۹۱
دین مزدیسنا
شریک(ها) ماری اوستین (۱۹۷۰–۷۶)
جیم هوتون (۱۹۸۵–۹۱)
امضا امضای فردی مرکوری
حرفه موسیقی
سبک موسیقی
سازها
  • آواز
  • پیانو
  • کیبورد
  • گیتار
ناشر موسیقی
گروه‌های مرتبط

فردی مرکوری (زاده شده با نام فرخ بلسارا؛ (به گجراتی: ફરોખ બલ્સારા) با تلفظ Pharōkh Balsārā؛ زاده ۵ سپتامبر ۱۹۵۴، درگذشته ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱)[۱][۲] موسیقی‌دان، خواننده و آهنگ‌ساز اهل بریتانیا بود که عمدتاً به عنوان خواننده و ترانه‌نویس اصلی گروه سبک راک کوئین شناخته می‌شود. همچنین مرکوری به عنوان یک مجری روی صحنه، به خاطر داشتن یک شخصیت متظاهرانه و خودنمایانه و همینطور به خاطر داشتن یک صدای قوی در محدودهٔ four-octave هم شناخته می‌شود.[۳][۴][۵] مرکوری به عنوان یک آهنگ‌ساز، برخی از ترانه‌های موفق و پرفروش کوئین از جمله راپسودی بوهمی، ملکه قاتل، یکی برای دوست‌داشتن، الان جلومو نگیر، مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند و ما قهرمانیم را نوشته است. مرکوری علاوه بر فعالیت‌هایش در گروه کوئین، به شکل انفرادی هم فعالیت می‌کرد و گه‌گاهی هم به عنوان تهیه‌کننده یا موسیقی‌دان مهمان (پیانو و اوازخوانی) برای هنرمندان دیگر به فعالیت می‌پرداخت. او به علت برونکوپنومونی که به خاطر بیماری ایدز گرفتار آن شده بود، در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ و تنها یک روز پس از آنکه به صورت عمومی اعلام کرد که مبتلا به ایدز شده است، درگذشت.

مرکوری که از پارسیان هند بود و در زنگبار متولد شده بود، تا اواسط دوره نوجوانی، در همان زنگبار و همین طور در هندوستان زندگی و رشد کرد. در سال ۱۹۹۲ و پس از مرگ مرکوری، جایزه بریت را به خاطر کمک‌های برجسته‌اش در موسیقی بریتانیایی دریافت کرد و کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری هم در استادیو ومبلی در لندن برگذار شد. مرکوری به همراه دیگر اعضای گروه کوئین، در سال ۲۰۰۱ به تالار مشاهیر راک اند رول، در سال ۲۰۰۳ به تالار ترانه‌نویسان مشهور، در سال ۲۰۰۴ به تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا وارد شد و گروه کوئین هم در سال ۲۰۰۲ ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۲، در نظرسنجی بی‌بی‌سی تحت عنوان انتخاب ۱۰۰ بریتانیایی کبیر، مرکوری در جایگاه ۵۸ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، در یک نظرسنجی که توسط بلندر و MTV2 برگزار شد، مرکوری به عنوان برترین خواننده مرد همه دوران‌ها انتخاب شد.[۶] در سال ۲۰۰۸، نویسندگان رولینگ استونز مرکوری را در جایگاه ۱۸ در فهرست ۱۰۰ خواننده برتر همه دوران‌ها قرار دادند.[۵] در سال ۲۰۰۹، در یک نظرسنجی توسط کلاسیک راک، مرکوری به عنوان برترین خواننده راک همه دوران‌ها انتخاب شد.[۷] آل‌میوزیک مرکوری را به عنوانی «یکی از بزرگترین سرگرمی‌سازان راک همهٔ اعصار» که «دارای یکی از برترین صداها در زمینهٔ موسیقی است»، توصیف کرد.[۸]

دوران اولیه زندگی[ویرایش]

خانه‌ای در زنگبار که مرکوری سال‌های اول عمرش را در آنجا سپری کرده است.

مرکوری در دوره قیومیت بریتانیا بر منطقه امیرنشین زنگبار در شرق آفریقا به دنیا آمد که هم‌اکنون بخشی از تانزانیا است. والدینش، بومی و جر بلسرا[a] از پارسیان گجرات هند بودند که این ناحیه در تقسیمات کشوری آن موقع هند بریتانیا، در استان بمبئی قرار داشت.[۹][b] نام خانوادگی آنها از شهر بلسر (که با نام Valsad هم شناخته می‌شود) واقع در بخش جنوبی گجرات، گرفته شده است. به عنوان یک پارسی، مرکوری و خانوده‌اش پایبند آیین زرتشت بودند.[۱۰] پدر مرکوری صندوق‌دار اداره مستعمراتی بریتانیا بود و به همین دلیل خانواده بلسارا به زنگبار مهاجرت کرده بودند تا پدرش بتواند شغلش را حفظ کند. او یک خواهر کوچکتر به نام کاشمیرا داشت.[۱۱]

مرکوری بیشتر دوران کودکی خود را در هندوستان سپری کرد و در سن هفت‌سالگی، نواختن پیانو به او آموخته شد.[۱۲] در سال ۱۹۵۴ و در سن هشت‌سالگی، مرکوری برای تحصیل به سنت ماری اسکول یک مدرسه شبانه‌روزی پسرانه به سبک بریتانیایی واقع در پانچگانی در نزدیکی بمبئی (هم‌اکنون در بمبئی) فرستاده شد.[۱۳] لاتا منگشکار خواننده بالیوودی، یکی از کسانی بود که در آن دوران مرکوری تحت تاثیر موسیقی او قرار داشت.[۱۴] مرکوری در سن ۱۲ سالگی یک گروه موسیقی مدرسه‌ای به نام هکتیکس تشکیل داد و آثار برخی از خواننده‌های راک اند رول همانند کلیف ریچارد و لیتل ریچارد را بازخوانی کرد.[۱۵] یکی از دوستان آن دورهٔ مرکوری به‌یاد می‌اورد که او «توانایی غیر طبیعی در گوش دادن به رادیو و نواختن آنچه که می‌شنید» داشت.[۱۶] همچنین در همان مدرسه سنت پیتر بود که او خود را «فردی» نامید. مرکوری تا زمان به اتمام رسیدن تحصیلاتش در مدرسه سنت ماری، در هند ماند و با مادربزرگ و عمه‌اش زندگی کرد.[۱۷]

در ۱۷ سالگی، به علت انقلاب زنگبار در سال ۱۹۶۴، مرکوری و خانواده‌اش برای حفظ جان خود از زنگبار گریختند[۱۸] که در طی آن انقلاب، هزاران عرب و هندی کشته شدند.[۱۹] خانواده او به خانه کوچکی در فلتهام، میدلسکس در انگلستان نقل مکان کردند. مرکوری در دانشگاه پلی‌تکنیک ایزلورث ثبت نام کرد و مشغول به تحصیل در رشتهٔ هنر شد. سرانجام او دیپلم خود را در رشته «هنر و طراحی گرافیکی» از دانشکده ایلینگ آرت کالج دریافت کرد و بعدها از مهارت‌هایی که در آنجا کسب کرده بود، برای طراحی کردن تاج کوئین (لوگوی کوئین) استفاده کرد. مرکوری از بدو تولد تا پایان عمرش شهروند بریتانیا باقی ماند.[۱۳]

مرکوری پس از فارغ‌التحصیلی، به چند گروه موسیقی پیوست و به همراه دوست‌دخترش ماری اوستین به فروش لباس‌های دست دوم در بازار کنزینگتون مارکت در لندن مشغول شد. او همچنین شغلی هم در فرودگاه هیترو لندن داشت. دوستان آن دوره مرکوری از او در آن دوره به عنوان یک جوان ساکت و خجالتی که علاقه وافری به موسیقی داشت یاد می‌کنند.[۲۰] او که تحت تاثیر خوانندگی رابرت پلنت بود، در سال ۱۹۶۹ به گروه موسیقی ایبکس پیوست که بعدها به رکیج تغییر نام داد. مدتی را هم در اتاقی در بالای می‌خانه لیورپول، The Dovedale Towers زندگی کرد.[۲۱][۲۲] پس از اینکه این گروه از هم پاشید، او به گروه دیگری به نام سور میلک سی ملحق شد. با این حال، این گروه هم در اوایل ۱۹۷۰ از هم پاشید.[۲۳]

در آوریل ۱۹۷۰، مرکوری به برایان می گیتاریست و راجر تیلور نوازنده درامز پیوست که قبلاً در گروهی به نام اسمایل عضویت داشتند. با وجود اینکه دیگر اعضای گروه و همینطور تریدنت استودیو، از قبل نام‌هایی برای گروه انتخاب کرده بودند، مرکوری نام «کوئین» را برای گروه برگزید. او بعدها در این باره گفت که «من یقیناً از جنبه همجنسگرایانه این اسم مطلع هستم، اما این فقط یکی از جنبه‌های این اسم هست».[۲۴] در همان حوالی، او نام خانوادگی خود را از بلسارا به مرکوری تغییر داد.[۲۵]

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

آهنگ‌سازی[ویرایش]

فردی مرکوری در سال ۱۹۷۸

مرکوری ۱۰ ترانه از ۱۷ ترانه‌ای که در آلبوم برترین آثار گروه کوئین قرار دارد را نوشته است: بوهمی راپسودی، هفت دریای ری، ملکه قاتل، پسر از مد افتاده، یکی برای دوست داشتن، ما قهرمانیم، مسابقه دوچرخه‌سواری، الان جلومو نگیر، مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند و بازی رو انجام بده.[۲۶]

Hannover7909.jpg

مهم‌ترین جنبهٔ ترانه‌نویسی او محدوده وسیع ژانرهایی است که استفاده کرده است که برخی از آنها عبارتند از راکیبلی, پراگرسیو راک, هوی متال, گاسپل و دیسکو. او در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۵ شرح داده است «من متنفرم از اینکه یک کار رو دوباره و دوباره و دوباره انجام بدم. من دوست دارم ببینم که الان توی موسیقی، فیلم و تئاتر چه خبره و بعدش همه اون‌ها رو با هم ترکیب کنم».[۲۷] مرکوری در مقایسه با بسیاری از اهنگ‌سازان محبوب، تمایل به نوشتن ترانه‌های پیچیده داشت. برای مثال، بوهمی راپسودی یک ساختار نامدور دارد و از تعداد زیادی آکورد تشکیل شده است.[۲۸][۲۹] او همچنین شش ترانه در آلبوم کوئین دو را نوشته است که چندین تغییر کلیدی و اساس پیچیده دارند. از سوی دیگر، ترانهٔ مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند، تنها تعداد کمی آکورد دارد. علی‌رغم این حقیقت که مرکوری اغلب هارمونی‌های خیلی پیچیده می‌نوشت، ادعا کرده است که او به سختی می‌تواند موسیقی بخواند.[۳۰] او بیشتر آهنگ‌هایش را بر روی پیانو می‌نوشت و از طیف گسترده‌ای از علامت‌های کلید مختلف استفاده کرده است.[۲۸]

به عنوان مجری[ویرایش]

مرکوری به خاطر اجراهای زنده‌اش شهرت داشت و به همراه گروه کوئین، در کشورهای زیادی به اجرای کنسرت پرداخته است که اکثرا در استادیوم‌ها برگذار می‌شدند. او سبک اجرایی بسیار تئاترگونه از خود نشان داد که عمدتاً با مشارکت گسترده‌ای از سوی حضار همراه بود. یکی از نویسندگان The Spectator او را چنین توصیف کرده است: «خواننده‌ای که تماشاگرانش را می‌شوراند، شادمان می‌کند و با حالات پرتجمل خود آنها را جادو می‌کند».[۳۱] دیوید بویی که در کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری به خوانندگی پرداخته و همچنین ترانه‌ای به نام تحت فشار را هم با گروه کوئین ضبط کرده است، درباره شیوه اجرای مرکوری چنین می‌گوید: «در بین همه مجری‌های تئاتری راک، مرکوری از بقیه جلوتر است. او از مرزها فراتر رفت؛ و البته من همیشه مردانی که لباس تنگ می‌پوشند را تحسین می‌کنم. من فقط یک بار او را در کنسرت دیدم و همانطور که درباره‌اش می‌گفتند، او یقیناً مردی بود که می‌توانست هواداران را در مشتش نگه دارد».[۳۲] برایان می، گیتاریست گروه کوئین درباره مرکوری می‌گوید که مرکوری «می‌توانست کاری کند که آخرین نفری که در دورترین نقطه استادیوم قرار گرفته هم احساس بودن بکند».[۳۳]

یکی از مشهورترین اجراهای مرکوری در سال ۱۹۸۵ با گروه کوئین در لایو اید بود، که در حین این اجرا، کل ۷۲٫۰۰۰ جمعیت موجود در استادیوم یکصدا با هم آواز می‌خواندند، کف می‌زدند و موج می‌دادند. از این کنسرت به عنوان یکی از برترین کنسرت‌ها در تاریخ موسیقی راک یاد می‌شود. این کنسرت در یک برنامهٔ تلوزیونی به نام «برترین کنسرت‌ها» پخش شد.[۳۴][۳۵] یکی از منتقدان در بررسی این کنسرت در سال ۲۰۰۵ نوشت «آنهایی که فهرست‌هایی تحت عنوان برترین خوانندگان راک را گردآوری می‌کنند و جایگاه‌های بالا را به میک جگر، رابرت پلنت و غیره اختصاص می‌دهند، همگی مرتکب گناه بزرگی شده‌اند. فردی، با آن اجرای لگام گسیخته‌اش در لایو اید، به آسانی رب‌النوع همه آنهاست».[۳۶]

مرکوری در طی دوره فعالیتش، حدود ۷۰۰ کنسرت را در بسیاری از کشورهای دنیا با گروه کوئین اجرا کرد. یکی از جنبه‌های قابل توجه کنسرت‌های کوئین، مقیاس بزرگ آنها بود.[۲۷] او یک بار گفت که «ما سیسیل ب دومیل راک اند رول هستیم، همیشه می‌خواهیم کارهای بزرگ و بهتری انجام دهیم».[۲۷] گروه کوئین اولین گروهی بود که در استادیوم‌های آمریکای جنوبی به اجرای کنسرت می‌پرداخت، و رکورد جهانی را از نظر تعداد شرکت‌کنندگان در سال ۱۹۸۱ در مورامبی استادیوم در سائو پائولو شکست.[۳۷] در ۱۹۸۶ کوئین در پشت پرده آهنی و در جلوی یک جمعیت ۸۰٫۰۰۰ نفری در بوداپست، به اجرا پرداخت که این کنسرت، بزرگ‌ترین کنسرت راکی بود که در اروپای شرقی برگذار می‌شد.[۳۸] آخرین اجرای مرکوری با کوئین در ۹ اوت ۱۹۸۶ در نب‌ورد پارک انگلیس بود که گفته می‌شود به صورت تخمینی حدود ۳۰۰٫۰۰۰ نفر حضار در آن شرکت داشتند.[۳۹]

نوازندگی[ویرایش]

مرکوری در حال نواختن گیتار در یک کنسرت در سال ۱۹۸۴ در آلمان

مرکوری در زمان کودکی‌اش در هندوستان، تا سن نه سالگی آموزش رسمی پیانو دید. بعدها وقتی که در لندن زندگی می‌کرد، گیتار را آموخت. او اغلب موسیقی گیتارمحور را می‌پسندید. هنرمندان محبوبش در آن زمان‌ها د هو، بیتلز، جیمی هندریکس، دیوید بووی و لد زپلین بودند. او اغلب نسبت به نوازندگی خود در هر دو مورد پیانو و گیتار، خودکوچک‌پندار بود و از اوایل دهه ۱۹۸۰ به بعد، شروع به استفادهٔ گسترده از نوازندگان کیبورد مهمان، هم برای کوئین و هم برای حرفهٔ انفرادی خود کرد. قابل توجه‌ترین این نوازندگان مهمان، فرد مندل بود (یک موسیقی‌دان کانادایی که برای پینک فلوید، التون جان و سوپرترمپ هم کار کرده) که او را برای اولین پروژه انفرادی خود به خدمت گرفت و از ۱۹۸۵ به بعد، با مایک موران (در استودیو) و اسپایک لی (در کنسرت) به همکاری پرداخت و بیشتر کارهای مرتبط با کیبورد را به انها می‌سپرد.

مرکوری در بسیاری از ترانه‌های معروف کوئین پیانو نواخته است که ملکه قاتل، بوهمی راپسودی، ما قهرمانیم، یکی برای دوست داشتن، و منو الان متوقف نکن از آن جمله هستند. او از پیانوهای بزرگ کنسرتی استفاده می‌کرد و گه‌گاهی هم از الات موسیقی نظیر هارپسیکورد استفاده می‌کرد. از ۱۹۸۰ به بعد، مرکوری به طور مکرر از سینث‌سایزر در استودیو استفاده می‌کرد. گیتاریست کوئین، برایان می اظهار داشته است که او توانایی‌های خودش در پیانو را باور نداشت و خیلی کم به نواختن می‌پرداخت چرا که می‌خواست در روی صحنه به اطراف قدم بزند و مخاطبان را سرگرم کند.[۴۰] هرچند که او آثار زیادی برای گیتار نوشته است، با این حال، تسلط ابتدایی و اندکی بر روی این ساز داشت. ترانه‌هایی همانند جنگ عفریتی و مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند بر روی گیتار ساخته شده‌اند. در ترانه دوم، مرکوری هم در استودیو و هم بر روی صحنه گیتار آکوستیک می‌نوازد.[۴۱]

پیشه انفرادی[ویرایش]

Queen 1984 0009.jpg

مرکوری علاوه بر همکاری در گروه کوئین، دو آلبوم و چندین تک‌آهنگ هم به صورت انفرادی منتشر کرده است. هرچند که آثار انفرادی او به اندازه آثاری که با کوئین داشت از نظر تجاری موفق نبودند، آن دو آلبوم و چندتا از تک‌آهنگ انفرادی او، جزء ۱۰ آثار برتر در جداول موسیقی بریتانیا قرار گرفتند. نخستین کوشش انفرادی او، مشارکتش در میکس ترانهٔ «عشق می‌کشد» ریچارد وولف در آلبوم سال ۱۹۸۴ او بود (همچنین این ترانه در تم پایانی «تفنگ پر شده» National Lampoon هم استفاده شد). همچنین از جمله اولین کوشش‌های انفرادی مرکوری، همکاری در تهیه یک موسیقی زمینه جدید برای فیلم مادرشهر، ساختهٔ فریتز لانگ بود. تهیه‌کننده این ترانه جورجو مورودر بود و در جایگاه دهم جداول بریتانیا قرار گرفت.[۴۲]

دو آلبوم مرکوری که کاملاً مستقل از گروه کوئین تهیه شده بود، آقای آدم بده (۱۹۸۵) و بارسلونا (۱۹۸۸) نام داشتند. آقای آدم بده جزء ده آلبوم برتر در جداول آلبوم بریتانیا قرار گرفت.[۴۲] در سال ۱۹۹۳، یک رمیکس از ترانهٔ «زندگی کردن برای خودم»، تک‌آهنگی از همین آلبوم، جایگاه نخست را در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا بدست آورد.[۴۳] این ترانه همچنین جایزه آیور نوول را هم پس از مرگ مرکوری برایش به ارمغان آورد. نقاد آل‌میوزیک، ادواردو ریواداویا آقای آدم بده را به صورت «عالی از همان ابتدا تا انتها» توصیف می‌کند.[۴۴] این آلبوم بویژه بسیار سینث‌سایزر محور است، به طوریکه آلبوم‌های گذشته کوئین اینگونه نبودند.

آلبوم دوم مرکوری، بارسلونا، با سوپرانوی اسپانیایی، مونتسرات کاباله ضبط شده است. عناصری از موسیقی عامه‌پسند و اپرا در این آلبوم با هم ترکیب شده است. عمده منتقدین مردد بودند که چه مفهومی از این آلبوم برداشت کنند، شخصی آن را «عجیب و غریب‌ترین سی‌دی سال» نامید.[۴۵] آلبوم به موفقیت تجاری دست[۴۶] یافت و ترک عنوانی آلبوم (ترکی که همنام آلبوم است) جایگاه هشتم را در جداول بریتانیا کسب کرد و در اسپانیا هم به موفقیت بزرگی دست یافت.[۴۷] ترک عنوانی این آلبوم، به طور گسترده از رادیو پخش شد و سرود رسمی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ بود (که یکسال پس از مرگ مرکوری در اسپانیا برگزار شد) و با استقبال فراوانی روبرو شد. کاباله در مراسم افتتاحیه المپیک، این ترانه را به صورت زنده اجرا کرد و قسمت‌هایی که مربوط به مرکوری بود، بر روی صفحهٔ نمایش پخش شد. این اتفاق قبل از شروع فینال لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۹ در بارسلونا هم بار دیگر تکرار شد.[۴۸]

علاوه بر این دو آلبوم انفرادی، مرکوری چندین تک‌آهنگ هم منتشر کرده است. از جملهٔ آنها، یک نسخهٔ بازخوانی‌شده از ترانهٔ موفق متظاهر بزرگ گروه پلترز بود که در سال ۱۹۸۷ در بریتانیا در جایگاه پنجم ایستاد.[۴۲] در سپتامبر ۲۰۰۶، یک آلبوم گردآوری‌شده از کارهای انفرادی مرکوری، به افتخار شصتمین زادروزش در بریتانیا منتشر شد. این آلبوم جز ۱۰ آلبوم برتر در جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفت.[۴۹]

در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ مرکوری چندین ترانه مشترک با مایکل جکسون ضبط کرد از جمله دمویی از State of Shock، پیروزی و زندگی باید چیزی بیش از این باشد.[۵۰] هیچکدام از این آثار مشترک به صورت رسمی منتشر نشد، هرچند که نسخه‌های قاچاقی آنها وجود دارد. جکسون بعدها ترانهٔ State of Shock را با میک چگر برای آلبوم پیروزی گروه جکسون فایو ضبط کرد.[۵۱] مرکوری در آلبوم آقای آدم بده، یک نسخه انفرادی از آهنگ زندگی باید چیزی بیش از این باشد را قرار داده است.[۵۲] در نوامبر ۲۰۱۱، برایان می اعلام کرد که یک سری از آهنگ‌هایی که مرکوری و جکسون به صورت دونفری خوانده‌اند، در سال ۲۰۱۲ عرضه خواهد شد.[۵۳][۵۴] بعدها تاریخ عرضهٔ آن را به سال ۲۰۱۳ و پس از آن هم به سال ۲۰۱۴ موکول کرد.[۵۵]

علاوه بر همکاری با مایکل جکسون، مرکوری رو راجر تیلور در ترک عنوانی آلبوم سال ۱۹۸۲ بیلی اسکوییر که احساسات در حرکت نام دارد هم به خوانندگی پرداخته‌اند. آنها بعدها در تهیهٔ دو ترانه از آلبوم سال ۱۹۸۶ اسکوییر تحت عنوان کافی کافی است، همکاری کردند که یکی ترانهٔ عشق قهرمان است بود که در آن به آوازخوانی پرداختند و دیگری ترانهٔ بانویی با ساکسوفون تنور بود که برای آن ارنجمنت موسیقیایی را انجام دادند.[۵۶]

زندگی شخصی[ویرایش]

روابط[ویرایش]

مرکوری در اوایل دهه ۱۹۷۰، یک رابطه طولانی‌مدت با ماری اوستین داشت که او را از طریق برایان می ملاقات کرده بود. او برای چندین سال با اوستین به طور مشترک در وست کنزینگتون زندگی کرد. با این حال در اواسط دهه ۱۹۷۰، مرکوری رابطه عاشقانه‌ای هم با یک مرد آمریکایی که مدیر اجرایی موسیقی در شرکت الکترا رکوردز بود، برقرار کرد. در دسامبر ۱۹۷۶، مرکوری درباره گرایش جنسی‌اش با اوستین حرف زد که نتیجه آن پایان رابطه عاشقانه او با اوستین بود.[۵۷][۵۸] مرکوری از خانه مشترکی که با اوستین داشتند به خیابان دوازدهم استنفورد تراس در کنزینگتون کوچ کرد و برای اوستین خانه‌ای در همان حوالی خرید.[۵۸] با این حال مرکوری و اوستین برای سال‌ها دوستان نزدیک یکدیگر ماندند و مرکوری اغلب از اوستین به عنوان تنها دوست واقعیش یاد می‌کرد. در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۵، مرکوری درباره اوستین گفت که «اکثر فاسق‌های من ازم پرسیدند که چرا اون‌ها نمیتونن جای ماری [اوستین] رو بگیرن، این کاملاً غیر ممکنه، تنها دوستی که من داشتم ماری هست و من کس دیگه‌ای رو نمی‌خوام. از نظر من، او همسر عرفی من بود. از نظر من، این یک جور زناشویی بود. ما هم دیگه رو باور داشتیم، همین برام کافیه».[۵۹] او همچنین چندین ترانه در مورد اوستین سروده است که از جمله قابل ذکرترین آنها می‌توان به عشق زندگی من اشاره کرد. آخرین خانهٔ مرکوری، به نام گاردن لژ، کاخی با معماری گرجستانی دارای ۲۸ اتاق بود که در یک باغ مانیکورکاری‌شده قرار دارد و حول آن را دیواری آجری بلند فرا گرفته است. این خانه که در منطقه کنزینگتون لندن قرار دارد، پس از مرگ مرکوری به اوستین رسید.[۶۰] مرکوری در وصیت‌نامه‌اش، خانه‌اش را به جای شریک زندگی آن هنگامش، جیم هوتون، برای ماری اوستین به ارث گذاشته است و در این باره گفته است که «تو همسر من بودی و به هر حال این خانه برای توست».[۶۱] مرکوری همچنین پدرخواندهٔ پسر ارشد اوستین بود که ریچارد نام دارد.[۴۰]

مرکوری در اوایل و اواسط دههٔ ۱۹۸۰، یک رابطه عاشقانه با باربارا ولنتین، هنرپیشه زن اتریشی برقرار کرد[۶۲] که در نماهنگ زندگی سختی است هم هنرنمایی کرده است.[۶۳] در سال ۱۹۸۵، او یک رابطه طولانی‌مدت دیگر با آرایشگری به نام جیم هوتون (زاده ۱۹۴۹، درگذشت ۲۰۱۰) آغاز کرد.[۶۴] هوتون که در سال ۱۹۹۰ نتیجه آزمایش ایدزش مثبت بود،[۶۵] در شش سال آخر زندگی مرکوری با او زندگی کرد و در هنگام بیماری به پرستاری از او پرداخت و در هنگام مرگ مرکوری هم در بالین او حاضر بود. هوتون ادعا کرده است که مرکوری در حین مرگش، حلقه ازدواجی که هوتون به او داده بود را دست کرده بود. هوتون در یک ژانویه ۲۰۱۰ بر اثر ابتلا سرطان درگذشت.[۶۵]

گرایش‌های جنسی[ویرایش]

در حالی که برخی از مفسرین ادعا کرده‌اند که مرکوری گرایش جنسی خود را از عموم پنهان می‌کرده است،[۱۸][۶۶][۶۷] برخی دیگر او را یک «همجنس‌گرای علنی» معرفی کرده‌اند.[۶۸][۶۹] در دسامبر سال ۱۹۷۴ وقتی که نیو موزیکال اکسپرس از او مستقیماً در این باره سوال کرد، «در مورد همجنس‌گرا بودن چطور؟» مرکوری پاسخ داد، «یه گاو حیله‌گر هستی، بذار اینطور بگم، زمانی بود که من جوون و بی‌تحربه بودم، چیزی هست که بچه‌مدرسه‌ای‌ها میرن طرفش. من هم شوخی‌های بچه‌مدرسه‌ایم رو دارم. نمی‌خوام بیشتر از این وارد جزئیات بشم». هفت سال قبل از آن در سال ۱۹۶۷ رفتارهای همجنس‌گرایانه در بین مردان بزرگسال بالای ۲۱ سال آزاد شده بود. در دهه ۱۹۸۰ او اغلب در رویدادهای عمومی از شریک زندگی‌اش جیم هوتون فاصله می‌گرفت.[۶۵] در سال ۱۹۸۶، روزنامه سان ادعا کرد که مرکوری «اقرار به یک سری ماجراهای سکس همجنس‌گرایانه یک شبه» کرده است.[۷۰]

شخصیت[ویرایش]

مرکوری علی‌رغم داشتن شخصیت خونمایانه بر روی صحنه، در مواقعی که به اجرا نمی‌پرداخت، خصوصاً گرداگرد افرادی که به خوبی آنها را نمی‌شناخت، گوشه‌گیر و خجالتی بود،[۱۶][۶۶][۷۱] و مصاحبه‌های کمی انجام داد. مرکوری یک بار درباره خودش گفت: «من در حین اجرا برون‌گرا هستم، اما از درون یک انسان کاملاً متفاوتم».[۷۲] او در حین اجرای برنامه غرق محبت از طرف طرافدارانش می‌شد. در یادداشت خودکشی کورت کوبین ذکر شده که او چطور به اینکه مرکوری «دوست داشتنی به نظر می‌رسید، و از اینکه [او] مورد دوست‌داشته‌شدن و مورد پرستش جمعیت قرار گرفتن لذت می‌برد» را هم تحسین می‌کرد و هم به آن قبطه می‌خورد.[۷۳][۷۴]

مرکوری در سال ۱۹۸۷، چهل و یکمین سالگرد تولد خود را در پایکز هتل در ایبیزا جشن گرفت، درست چند ماه پس از اینکه او متوجه شد به ایدز مبتلا شده است.[۷۵] مرکوری در این جای دنج به دنبال آرامش بسیار بود و از دوستان نزدیک صاحب آنجا، آنتونی پایک، به حساب می‌آمد که او مرکوری را «زیباترین شخصی که در تمام زندگی‌ام دیده‌ام، بسیار سرگرم‌کننده و دست و دل باز» توصیف کرده است.[۷۶] بر طبق گفتهٔ لزلی-آن جونز، مرکوری «مرکوری آنجا مثل خانه خودش می‌دانست. او گاهی تنیس بازی می‌کرد، کنار استخر لم می‌داد و شب‌ها به کلوب‌های همجنسگراها و میخانه‌ها می‌رفت».[۷۷] مهمانی که در ۵ سپتامبر ۱۹۸۷ برگذار شد به صورت «باورنکردنی‌ترین مثال از ولخرجی در دریای مدیترانه که تا به حال دیده شده» توصیف شده است و ۷۰۰ نفر در آن شرکت داشتند.[۷۸] کیکی به شکل ساگرادا فامیلیا برای مهمانی تهیه شده بود، هرچند که کیک اصلی فروپاشیده بود و با کیکی دو متری اسفنجی جایگزین شده بود که بر روی آن اشعاری از ترانه بارسلونا مرکوری نوشته شده بود.[۷۶] صورت‌حساب این مهمانی که ۲۳۲ لیوان شکسته هم در ان بود، به مدیر برنامه‌های کوئین، جیم بیچ داده شد.

بیماری و مرگ[ویرایش]

در اکتبر ۱۹۸۶، مطبوعات انگلیسی گزارش کرده بودند که مرکوری در یکی از کلینیک‌های هارلی استریت خونش را برای ابتلا به ویروس HIV/AIDS آزمایش کرده است. گزارشگری از سان به نام هیو ویتو از مرکوری درباره داستان فرودگاه هیترو در حین بازگشتش از سفر ژاپن سوال کرد. مرکوری انکار کرد که او بیماری مقاربتی دارد.[۷۰] بر طبق گفته شریک زندگی‌اش حیک هوتون مرکوری کمی پس از عید پاک سال ۱۹۸۷ تشخیص داد که به بیماری ایدز مبتلا شده است.[۷۹] در همان اوقات، مرکوری در مصاحبه‌ای ادعا کرده بود که نتیجه آزمایش ایدزش منفی بوده است.[۶۶] علی‌رغم این انکارها، مطبوعات انگلیسی شایعات را در چند سال بعدی هم دنبال می‌کردند که با لاغر و نحیف شدن ظاهری مرکوری، عدم برگزاری تورها توسط کوئین، و گزارش‌هایی از فاسق‌های گذشته به تبلویدها، به این شایعات دامن زده می‌شد. در ۱۹۹۰، شایعات درباره سلامتی مرکوری فراگیر و رایج بود.[۸۰] در مراسم اهدای جایزه بریت سال ۱۹۹۰ که در تاریخ ۱۸ فوریه در دومینون تئاتر لندن برگزار شد، مرکوری و بقیه اعضای گروه کوئین برای دریافت جایزه بریت به خاطر همکاری قابل توجه در موسیقی به روی صحنه رفتند که این آخرین حضور عمومی مرکوری بود.[۸۱][۸۲] تا پایان زندگی مرکوری، عکاسان به طور مرتب در کمین او بودند، روزنامهٔ سان طی یک سری مقاله ادعا کرد که مرکوری به طور جد بیمار است، یکی از مشهورترین انها، مقاله‌ای در نوامبر ۱۹۹۰ بود که در صفحه اولش تصویری از مرکوری که در آن نحیف به نظر می‌رسید به همراه سرصفحهٔ «این رسمیست، مرکوری جدا مریض است» قرار داشت.[۸۳]

با این حال، مرکوری و اشخاص نزدیکش که به آنها می‌توانست اعتماد کند، همچنان این قضایا را انکار می‌کردند، حتی پس از انتشار مقاله صفحه اولی که در ۲۹ آوریل ۱۹۹۱ پس از حضور کمرنگ مرکوری در رویدادهای عمومی منتشر شد که در آن مرکوری بسیار نحیف به تصویر کشیده شده بود.[۸۴] مرکوری برای چندین سال وضعیت ایدزش را به طور عمومی اعلام نکرد و این مسئله را مخفی نگه داشت، این طور مطرح شده که او می‌توانست با زودتر صحبت کردن درباره وضعیتش و مبارزه علیه این بیماری، آگاهی عمومی در رابطه با ایدز را بالا ببرد.[۸۵][۸۶] مرکوری برای محافظت از افراد نزدیک به خود، وضعیت بیماری‌اش را فاش نکرد. برایان می در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۳ تایید کرد که مرکوری خیلی پیش از آن گروه را از بیماری‌اش آگاه کرده بود.[۸۷][۸۸] در موزیک ویدیوی این‌ها روزهای زندگی ما هستند که در ماه مه ۱۹۹۱ فیلمبرداری شد، مرکوری بسیار لاغر بود که آخرین صحنه‌هایش در جلوی دوربین بود.[۸۹]

مرکوری پس از پایان کارش با کوئین در ژوئیه ۱۹۹۱، در خانه‌اش در کنزینگتون به استراحت پرداخت. همسر سابق او ماری اوستین در سال‌های پایانی عمرش همدم او بود و در هفته‌های پایانی عمرش به طور مرتب به خانه مرکوری سر می‌زد تا از او مراقبت کند.[۹۰] نزدیک پایان عمرش، مرکوری شروع به از دست دادن بینایی اش کرد و وخامتش چنان بود که نمی‌توانست از تخت خواب بلند شود.[۹۰] با توجه به بدتر شدن شرایط، مرکوری تصمیم گرفت با امتناع از خوردن داروها مرگش را تعجیل کند و تنها به استفاده از آرام‌بخش‌ها اکتفا کرد.[۹۰]

مرکوری در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۱، منیجر کوئین، حیم بیچ را به خانه‌اش در کنزینگتون فراخواند تا به طور عمومی درباره چیزی صحبت کند. روز بعد، اعلامیه زیر از طرف مرکوری در نشریه‌های بین‌المللی به چاپ رسید:[۸۷]

«پیرو حدس و گمان‌های بسیار زیاد در دو هفته اخیر در مطبوعات، من می‌خواهم تایید کنم که نتیجه آزمایش HIV من مثبت بوده و من به ایدز مبتلا هستم. احساس کردم که کار درست این است که برای حفظ حریم خصوصی اطرافیانم این قضیه تا به امروز مخفی باشد. با این حال وقت آن رسیده است که دوستان و طرفداران من در سرتاسر دنیا حقیقت را بدانند و امیدوارم که همه به من، پزشکانم، در مبارزه با این بیماری مخوف به من ملحق شوند. حریم شخصی من همیشه برایم بسیار مهم بوده است و من به خاطر عدم انجام مصاحبه معروف هستم. لطفاً درک کنید که این سیاست [مصاحبه نکردن] ادامه خواهد داشت.

در صبح ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱، کمی بعد از ۲۴ ساعت بعد از انتشار این بیانیه، مرکوری در سن ۴۵ سالگی در خانه‌اش در کنزینگتون درگذشت.[۹۱] علت اصلی مرگ برونکوپنومونی بود که به سبب ابتدلا به ایدز ایجاد شده بود.[۹۲] دیو کلارک از گروه دیو کلارک فایو، که از دوستان نزدیک مرکوری بود، در هنگام مرگ بر بالینش حاضر بود. اوستین به مادر و خواهر مرکوری تلفن زد تا خبر مرگ او را به آنها برساند.[۹۳] خبر درگذشت او در ساعات اولیه ۲۵ نوامبر به روزنامه‌ها و تلویزیون رسید.[۹۴]

در ۲۷ نوامبر، مراسم تشییع جنازه مرکوری توسط یک موبد زرتشتی انجام گرفت. حدود ۳۵ نفر از دوستان و خویشاوندان نزدیک مرکوری در تشییع جنازه‌اش شرکت داشتند که دیگر اعضای گروه کوئین و التون جان از حضار این مراسم بودند.[۹۵][۹۶] جسد مرکوری در گورستان کنزال گرین در غرب لندن سوزانده شد. بر طبق خواسته مرکوری، ماری اوستین خاکسترهای او را در یک جای نامعلوم به خاک سپرد. اعتقاد بر این است که محل دفن خاکسترهای مرکوری را تنها ماری اوستین می‌داند و او اظهار داشته که هرگز محل به خاک سپاری آنها را فاش نخواهد کرد.[۹۷][۹۸]

مرکوری در وصیت‌نامه‌اش، بخش بزرگی از دارایی‌هایش، از جمله خانه‌اش و حق امتیاز آثارش را به ماری اوستین، و باقی‌مانده دارایی‌اش را برای خواهر و والدینش به ارث گذاشته است. همچنین او £۵۰۰٬۰۰۰ برای آشپزش جو فانلی، £۵۰۰٬۰۰۰ برای دستیار شخصی‌اش پیتر فریستون، £۱۰۰٬۰۰۰ برای راننده‌اش تری گیدینز و £۵۰۰٬۰۰۰ هم برای جیم هوتون به ارث گذاشته است.[۹۹] ماری اوستین به همراه خانواده‌اش به زندگی در خانه مرکوری در گاردن لوژ، کنزینگتون ادامه داد.[۹۹]

پس از مرگ مرکوری، دیوار بیرونی خانه‌اش، گاردن لوژ تبدیل به ضریح او شد، عزاداران و هواداران مرکوری، بر روی دیوار خانه‌اش، پیام‌های تکریم و تسلیت خود را می‌نوشتند.[۱۰۰] سه سال پس از مرگ او، نشریهٔ تایم اوت گزارش داد که «از وقتی مرکوری مرده، دیوار بیرونی خانهٔ او تبدیل به بزرگ‌ترین ضریح راک اند رول لندن شده است».[۱۰۰] امروزه هم هواداران مرکوری همچنان برای تکریم مرکوری از آنجا بازدید می‌کنند و پیام‌های خود را بر روی آن می‌نویسند.[۱۰۱] هوتون در سال ۲۰۰۰ در یک اثر زندگی‌نامه‌ای از مرکوری به نام فردی مرکوری داستان گفته نشده شرکت کرد و همچنین مصاحبه‌ای هم با تایمز در مورد شصتمین زادرود مرکوری چه خواهد بود انجام داد.[۷۹]

محبوبیت ادامه‌دار[ویرایش]

اینکه مرگ مرکوری چقدر باعث افزایش محبوبیت کوئین شده مشخص نیست. در ایالات متحده، که محبوبیت کوئین در دهه ۱۹۸۰ کاهش یافته بود، در ۱۹۹۲ سال بعد از مرگ مرکوری فروش آلبوم‌های کوئین به شکل انکارناپذیری افزایش یافت.[۱۰۲] یکی از منتقدین آمریکایی در سال ۱۹۹۲ گفت که «چیزی که به آن فاکتور «ستاره مرده» می‌گویند تأثیرش را گذاشته و گروه کوئین در میانهٔ یک باززایی اساسی است».[۱۰۳] فیلمی در سال ۱۹۹۲ به نام دنیای وین منتشر شد که ترانهٔ بوهمی راپسودی در قسمتی از آن پخش می‌شد. بر طبق انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا کوئین ۳۴٫۵ آلبوم در آمریکا فروخته است که نیمی از آنها پس از مرگ مرکوری در ۱۹۹۱ بوده است.[۱۰۴]

میزان فروش جهانی کوئین تا امروز تا حدود ۳۰۰ میلیون تخمین زده شده است.[۱۰۵] در بریتانیا، کوئین نسبت به دیگر هنرمندان موسیقی (از جمله بیتلز) جمعاً هفته‌های بیشتری را در جدول‌های البوم بریتانیا مانده است.[۱۰۶] آلبوم برترین آثار کوئین پر فروش ترین آلبوم همهٔ اعصار در بریتانیا است.[۱۰۷] دو تا از ترانه‌های مرکوری به نام راپسودی بوهمی و ما قهرمانیم هر کدام به عنوان برترین ترانهٔ همهٔ اعصار به ترتیب در نظرسنجی‌هایی توسط سونی اریکسون[۱۰۸] و رکوردهای جهانی گینس[۱۰۹] انتخاب شده‌اند. نظرسنجی اول تلاشی برای تعیین کردن محبوب‌ترین ترانهٔ دنیا بود، در حالی که نظرسنجی گینس تنها در بریتانیا صورت پذیرفت. هر دو ترانه وارد تالار مشاهیر گرمی شده‌اند. بوهمی راپسودی در سال ۲۰۰۴ وارد این تالار شد و ما قهرمانیم هم در سال ۲۰۰۹.[۱۱۰] در اکتبر ۲۰۰۷، موزیک ویدیوی راپسودی بوهمی توسط خوانندگان مجله کیو به عنوان برترین همه اعصار انتخاب شد.[۱۱۱]

مرکوری که همواره از او به عنوان یکی از بهترین خوانندگان در تاریخ موسیقی عامه‌پسند یاد می‌شود، در فهرستی به نام «۲۲ صدای برتر موسیقی» که توسط MTV تنظیم شده، پس از ماریا کری، در جایگاه دوم قرار گرفت.[۶۸] به علاوه در ژانویه ۲۰۰۹، در نظرسنجی ایستگاه رادیویی پلانت راک پس از رابرت پلنت به عنوان دومین خواننده برتر راک انتخاب شد.[۱۱۲] در می ۲۰۰۹، در یک نظرسنجی از طرف مجله کلاسیک راک مرکوری به عنوان برترین خواننده راک انتخاب شد.[۷] در سال ۲۰۱۱، خوانندگان مجله NME مرکوری را پس از مایکل جکسون به عنوان برترین خواننده همه دوران‌ها انتخاب کردند.[۱۱۳] در سال ۲۰۱۱ خوانندگان مجله رولینگ استون مرکوری را در جایگاه دوم «بهترین آوازخوان اصلی همه اعصار» انتخاب کردند.[۷۴] در سال ۲۰۱۳، خوانندگان گیگ‌وایز مرکوری را بهترین خوانندهٔ همهٔ اعصار انتخاب کردند.[۱۱۴]

آلبوم کوئین پس از مرگ او[ویرایش]

در نوامبر ۱۹۹۵، کوئین آلبوم ساخت بهشت را منتشر کرد. این آلبوم، از آهنگ‌های منتشر نشده فردی مرکوری از سال ۱۹۹۱، اوت‌تیک‌هایی (به انگلیسی: outtake) از سال‌های گذشته و نسخه‌های بازسازی‌شده از آثار انفرادی مرکوری توسط اعضای زنده گروه، تشکیل شده بود.[۱۱۵] پوستر آلبوم، تصویری از تندیس فردی مرکوری را نشان می‌دهد که در حال نگاه کردن به دریاچه لمان در مونترو سوئیس است، جایی که مرکوری آخرین آهنگ‌هایش را در مونتین استودیوز نوشته و ضبط کرده است.[۱۱۵] بر روی جلد آلبوم نوشته شده بود که «تقدیم به روح جاودانه فردی مرکوری».[۱۱۵]

یادبودها[ویرایش]

تندیس مرکوری در شهر مونترو سوئیس در حال نظاره دریاچه لمان

تندیسی از مرکوری در مونترو سوئیس که توسط مجسمه‌ساز ارنا سدلکا ساخته شده، برای تکریم و بزرگداشت او برپا شد.[۱۱۶] این مجسمه سه متر طول دارد و در حال نگاه کردن به دریاچه لمان از بالا است و در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۶ در میان حضور طرفداران، توسط پدر مرکوری و منتسرات کاباله و همینطور باقیماندهٔ اعضای گروه کوئین، رونمایی شد.[۱۱۷] از سال ۲۰۰۳ به بعد، طرفداران مرکوری برای بزرگداشت این هنرمند، هر ساله در آخر اولین هفته از ماه سپتامبر، در کنار این مجسمه گرد هم می‌آیند که این رویداد تحت عنوان «روز بزرگداشت فردی مرکوری در مونترو» شناخته می‌شود و گروه Bearpark And Esh Colliery هم در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ در کنار این مجسمه، به نواختن پرداختند.[۱۱۸] در سال ۱۹۹۹، پست سلطنتی انگلستان تمبری با تصویری از فردی مرکوری در حال اجرا بر روی صحنه را به افتخار او به چاپ رساند.[۱۱۹][۱۲۰] در سال ۱۹۹۷ هم سه عضو باقیماندهٔ گروه کوئین ترانه‌ای به نام هیچکس جز تو (فقط خوب‌ها زود می‌میرند) را برای بزرگداشت مرکوری و همهٔ کسانی که زودتر از موعد مرگشان می‌میرند، اهدا کردند.[۱۲۱]

در سال ۲۰۰۹، یادبودی از مرکوری در شهر فلتام، جایی که مرکوری و خانواده‌اش پس از رسیدن به انگلستان در سال ۱۹۶۴ به انجا رفته بودند، رونمایی شد. به یادبود دستاورهای مرکوری، ستاره‌ای در خیابان اصلی فلتام توسط مادرش، جر بولسارا و دیگر عضو گروه کوئین، برایان می، رونمایی شد.[۱۲۲] در دسامبر ۲۰۰۹، یک ماکت بزرگ از مرکوری با لباس تارتان برای تبلیغات اجرای ترانه ما تو را به جنب و جوش می‌اندازیم در پلی‌هوس تئاتر، در مرکز ادینبرگ در معرض دید عموم قرار گرفت.[۱۲۳]

از می ۲۰۰۲ که نمایش موزیکالی توسط کوئین و بن التون به نام ما تو را به جنب و جوش می‌اندازیم در دومینون تئاتر در وست اند لندن برگذار شد، تندیسی از مرکوری در ورودی آنجا نصب شده است.[۱۲۴][۱۲۵]

به مناسبت شصت و پنجمین سالگرد مرکوری، شرکت گوگل یک گوگل دودل را به او تقدیم کرد که یک انیمیشن تصویری در رابطه با ترانه الان جلومو نگیر بود.[۱۲۶]

در مراسم اختتامیه المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، از گروه کوئین و مرکوری قدردانی به عمل آمد. باقی‌ماندهٔ گروه کوئین آهنگ ما تو را به جنب و جوش می‌اندازیم را به خوانندگی جسی جی اجرا کردند که یک ویدیو ریمستر شده از از روال «بخوان و پاسخ بده» که متعلق به یکی اجرای زنده مرکوری در استادیوم ومبلی در سال ۱۹۸۶ بود، در ابتدای این اجرا پخش شد و تماشاگران حاضر در استادیوم المپیک در سال ۲۰۱۲ هم به صورت مناسب به آن پاسخ می‌دادند.[۱۲۷][۱۲۸]

اهمیت در تاریخچه ایدز[ویرایش]

مرگ مرکوری به عنوان اولین ستاره راک که بر اثر ایدز درگذشته است، رویداد مهمی در تاریخ این بیماری تلقی می‌شود.[۱۲۹] در آوریل ۱۹۹۲، باقی‌مانده اعضای کوئین مرکوری فینیکس تراست را بنیان نهادند و کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری برای اگاهی‌بخشی از ایدز و برای تجلیل از زندگی و میراث مرکوری و جمع‌آوری پول برای تحقیق در مورد این بیماری، سازماندهی کردند که در ۲۰ اوریل ۱۹۹۲ برگزار شد.[۱۳۰] مرکوری فینیکس تراست میلیون‌ها پوند برای سازمان‌های خیریه مرتبط با ایدز جمع‌آوری کرده است. در کنسرت بزرگداشت که در استودیوم ومبلی لندن با حضور ۷۲٬۰۰۰ نفر برگزار شد، خوانندگان مهمان زیادی حضور داشتند که رابرت پلنت (از لد زپلین), راجر دالتری (از د هو), اکسترم, التون جان, متالیکا, دیوید بویی, آنی لنکس, تونی آیومی (از بلک سبث), گانز ان رزز, الیزابت تیلور, جرج مایکل, دف لپارد, سیل (خواننده), لیزا مینلی و همچنین یوتو (غیر حضوری و از طریق ماهواره) از آن جمله‌اند. الیزابت تیلور دربارهٔ فردی مرکوری گفت که «یک ستارهٔ فوق‌العاده راک بود که مثل ستارهٔ دنباله‌داری که از آسمان عبور می‌کند، از چشم‌انداز فرهنگی ما عبور کرد».[۱۳۱] این کنسرت در ۷۶ کشور دنیا پخش شد و تخمین زده می‌شود که ۱ میلیارد نفر آن را دیده‌اند.[۱۳۲]

حضور در فهرست‌های مربوط به افراد تأثیرگذار[ویرایش]

چندین نظرسنجی که در دهه گذشته انجام شده‌اند نشان می‌دهند که آوازه مرکوری از هنگام مرگش بیشتر شده است. برای مثال، در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ برای تعیین کردن بزرگترین افراد بریتانیایی در طول تاریخ، مرکوری در جایگاه ۵۸ قرار گرفت که از بی‌بی‌سی هم پخش شد.[۱۳۳] او در نظرسنجی همگانی ژاپنی در سال ۲۰۰۷ تحت عنوان «۱۰۰ قرمان تأثیرگذار» در رتبه ۵۲ قرار گرفت.[۱۳۴] هرچند که فعالان حقوق همجنس‌گرایان او را به خاطر مخفی کردن وضعیت ایدزش مورد نکوهش قرار داده‌اند، پل راسل مرکوری را در کتابش تحت عنوان «۱۰۰ همجنس‌گرا: رده‌بندی تأثیرگذارترین مردان و زنان همجنس‌گرا، در گذشته و آینده»، مرکوری را هم ذکر کرده است. دیگر هنرمندانی که در کتاب راسل نامشان ذکر شده عبارتند از لیبراچی و راک هادسون.[۱۳۵] در سال ۲۰۰۸، نشریه رولینگ استون مرکوری را در جایگاه ۱۸ ر فهرست «۱۰۰ خواننده برتر همه دوران‌ها» قرار داد.[۵]

در تئاتر[ویرایش]

در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷، مونودرامی درباره زندگی مرکوری تحت عنوان مرکوری: آخرت و دوران یک خدای راک در نیویورک سیتی گشایش یافت.[۱۳۶] این مونودرام مرکوری را در لحظات پس از مرگش نشان می‌دهد که زندگی‌اش را مرور می‌کند، به دنبال رستگاری می‌گردد و در جستجوی حقیقت خود است.[۱۳۷] این نمایشنامه توسط چارلز مسینا نوشته و کارگردانی شده است و نقش فردی مرکوری توسط خالد گونزالس و دوران بعدی زندگی‌اش توسط امیر درویش ایفا شده است.[۱۳۸] بیلی اسکوییر یکی از این نمایش‌ها را با اجرای آکوستیک یکی از ترانه‌هایی که در مورد مرکوری سروده بود و پرواز کردنت را دیده‌ام نام داشت، افتتاح کرد.[۱۳۹]

تصویرسازی از او در سینما و تلویزیون[ویرایش]

در سپتامبر ۲۰۱۰، برایان می در مصاحبه‌ای با BBC عنوان کرد که ساشا بارون کوهن که در گذشته برای بازی در نقش‌های کمدی بورات و علی جی و برونو به شهرت رسیده بود، برای بازی کردن در نقش مرکوری در فیلمی در مورد زندگی‌اش انتخاب شده است.[۱۴۰] تایم هم ضمن ستایش توانایی‌های کوهن در آوازخوانی و شباهتش به مرکوری، در این باره مطلبی نوشت و آن را تأیید کرد.[۱۴۱] فیلم توسط پیتر مورگان نوشته شده است که قبلاً نامزد دریافت جایزه اسکار برای نمایش‌نامه‌هایش ملکه و فراست/نیکسون شده بود. این فیلم که شرکت TriBeCa Productions متعلق به رابرت د نیرو هم در تهیه کردن آن همکاری دارد، بر سال‌های شکل‌گیری گروه کوئین تا کنسرت سال ۱۹۸۵ لایو اید تمرکز خواهد داشت. فیلم‌برداری برای سال ۲۰۱۱ برنامه‌ریزی شده بود.[۱۴۲]

در آوریل ۲۰۱۱ برایان می تایید کرد که هنوز کارهای زیادی برای آماده‌سازی فیلم باید انجام گیرد. او گفت که پس از یک توقف طولانی مدت به دلیل وجود اختلاف سلیقه، گروه تیمی را برای شروع فیلم‌برداری در همان سال ۲۰۱۱ انتخاب کرده است و اشتیاق بارون کوهن هم کلید پیشرفت کار بوده است.[۱۴۳] فیلم هم اکنون در حال ساخت است و موقتاً برای سال ۲۰۱۴ برنامه‌ریزی شده است. با این حال در ژوئیه ۲۰۱۳، گزارش شد که بارون کوهن به خاطر تفاوت‌های خلقی بین او و باقی‌مانده اعضای گروه کوئین از ایفای نقش منصرف شده است.[۱۴۴] گیتاریست کوئین، برایان می، بعدها گفت که حضور کوهن «مزاحم» خواهد بود.[۱۴۵]

در دسامبر ۲۰۱۳، اعلام شد که بن ویشاو که عمدتاً به خاطر ایفای نقش Q در فیلم جیمزباند اسکای‌فال شناخه می‌شود، به عنوان جایگزین کوهن برای بازی در نقش مرکوری انتخاب شده است.[۱۴۶] علاوه بر آن، گفته شده بود که دکستر فلچر بازیگر و کارگردان انگلیسی، فیلم را کارگردانی خواهد کرد، با این حال فلچر در مارس ۲۰۱۴ از ادامه کار با پروژه صرف نظر کرد.[۱۴۷] پیش از کناره‌گیر فلچر، قرار بود تا ساخت فیلم در تابستان ۲۰۱۴ آغاز شود؛ گفته می‌شود که هر تاخیر دیگری، باعث بوجود آمدن مشکلات بیشتر خواهد شد، چرا که قرار است ویاشاو در پایان همین سال بر روی فیلم بعدی جیمز باند کار کند.[۱۴۷]

مرکوری به عنوان یک کاراکتر فرعی در بهترین طعم ممکن: داستان کنی اورت که اولین بار در سال ۲۰۱۲ پخش شد، حضور داشت. نقش او را جیمز فلوید، بازیگر انگلیسی، ایفا کرده است.[۱۴۸]

نژاد قورباغه[ویرایش]

یک نژاد تازه کشف شده از قورباغه‌ها، به افتخار فردی مرکوری، مرکوریانا نام‌گذاری شده است. این نژاد در سال ۲۰۱۳ در کرالا هند کشف شد. دلیل این نام‌گذاری این طور ذکر شده است که «موسیقی پرطراوت مرکوری الهام‌بخش کاشفین این نژاد قورباغه بوده است». علاوه برآن، محل کشف این نژاد قورباغه، در نزدیکی جایی قرار دارد که مرکوری بیشتر دوران کودکی خود را در آنجا گذارنده است.[۱۴۹]

آلبوم‌شناسی[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

الف.^ بر روی گواهی تولد مرکوری،[۹] والدینش خودشان را اینگونه معرفی کرده‌اند: "ملیت: هندی بریتانیایی" و "نژاد: پارسی". پارسی‌ها یک گروه قومی اصالتاً فارس در شبه قاره هند هستند و از آیین مزدیسنا پیروی می‌کنند.
ب.^ خانواده بلسارا نام خود را از شهری به نام بلسر گرفته‌اند که که در ایالت گجرات هند قرار دارد و امروزه با نام Valsad شناخته می‌شود. در قرن هفدهم، بولسر یکی از پنج مراکز زرتشتیان بود (که چهار مرکز دیگر هم در گجرات امروزی قرار دارند) و در نتیجه، بلسرا یک نام خانوادگی رایج در میان زرتشتیان است.

منابع[ویرایش]

  1. “Birth certificate”. Archived from the original on 19 March 2012. Retrieved 7 October 2014. 
  2. “Freddie Mercury (real name Farrokh Bulsara) Biography”. Inout Star. Retrieved 11 July 2010. 
  3. Independent 2006
  4. Archive copy at the Wayback Machine.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ RollingStone.com – 100 Greatest Singers of All Time”. Rolling Stone. Retrieved 27 September 2014. 
  6. “list”. Amiannoying.com. Retrieved 27 September 2014. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Classic Rock, "50 Greatest Singers in Rock", May 2009
  8. Greg, Prato. “Freddie Mercury biography”. AllMusic. Retrieved 24 January 2011. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Linda B 2000.
  10. Sky 1992, pp. 8–9
  11. Das 2000.
  12. “Queen Online – History: Freddie Mercury”. February 2014. Archived from the original on 8 August 2010. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Jones 1998.
  14. Fitzpatrick, Liam. “Farrokh Bulsara”. Time. 2006. Archived from the original on 23 May 2011. Retrieved 28 April 2012. 
  15. Hodkinson 2004, pp. 2,61.
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ O'Donnell 2005.
  17. public.com/culture/tribute-king-queen-freddie-mercury “Tribute to King of "Queen" Freddie Mercury | NowPublic News Coverage”. Now public.com. Archived from public.com/culture/tribute-king-queen-freddie-mercury the original on 2009-02-04. Retrieved 2 April 2014. 
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ Januszczak 1996.
  19. Plekhanov 2004, p. 91
  20. Davis 1996, pp. 1,10
  21. Hodkinson, Mark. Queen The Early Years. Omnibus Press, 1995. 117. ISBN ‎0-7119-6012-7. 
  22. “The pub that hosted John lennon and Freddie Mercury needs your band... - Liverpool Echo - Jade's Music Blog”. Musicblog.merseyblogs.co.uk, 2008-08-08. Retrieved 2014-02-08. 
  23. Skala 2006.
  24. Highleyman 2005.
  25. SutcliffeHinceMack 2009, p. 22
  26. “Queen – Greatest Hits, Vols. 1”. AllMusic. Retrieved 27 September 2014. 
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ ۲۷٫۲ Wenner 2001.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ Queen 1992.
  29. Aledort 2003.
  30. Coleman 1981.
  31. Blaikie 1996.
  32. Ressner 1992
  33. Posted by Dr. Brian May, CBE. Guitarist.. “Happy birthday, Freddie Mercury”. Googleblog.blogspot.com, 2011-09-04. Retrieved 2014-02-09. 
  34. Minchin 2005.
  35. BBC News 2005b.
  36. Harris 2005.
  37. Bret 1996, p. 91.
  38. “Billboard – 16 Aug 1986”. Books.google.com. Retrieved 27 September 2014. 
  39. Jones 1999.
  40. ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ Longfellow 2006
  41. “Lights! Action! Sound! It's That Crazy Little Thing Called Queen”. Queenonline.com. Retrieved 27 September 2014. 
  42. ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ ۴۲٫۲ Rees &amp Crampton 1999, p. 809.
  43. Rees &amp Crampton 1999, p. 811.
  44. Rivadavia <not dated>.
  45. Bradley 1992.
  46. Larkin, Colin (1998) The encyclopedia of popular music: Louvin, Charlie – Paul, Clarence, Volume 5 Page 3633. Macmillan, 1998
  47. Rees &amp Crampton 1999, p. 810.
  48. “Queen's Greatest Hits 3”. Bbc.co.uk, 7 April 2005. Retrieved 27 September 2014. 
  49. Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums. London: Guinness World Records Limited
  50. “Freddie Mercury – Collaborations: Michael Jackson”. Ultimatequeen.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  51. “Michael Jackson: the king of pop”. Books.google.com. Retrieved 27 September 2014. 
  52. “There Must Be More To Life Than This”. Ultimatequeen.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  53. Smart, Gordon (12 November 2011) Michael Jackson and Freddie Mercury duet tapes to be released The Sun. Retrieved 13 November 2011
  54. “Queen set to release Freddie Mercury and Michael Jackson duets in 2012”. NME.COM. 11 November 2011. Retrieved 27 September 2014. 
  55. Coulehan, Erin. “Michael Jackson Duets With Freddie Mercury Set for Release”. Rolling Stone Magazine, 29 July 2013. Retrieved 29 August 2013. 
  56. Adam Unger. “QueenVault.com - Freddie +”. Queenvaultom. Retrieved 27 September 2014. 
  57. Teckman 2004, part 2.
  58. ۵۸٫۰ ۵۸٫۱ Lesley-Ann Jones. (2011). "Freddie Mercury: The Definitive Biography: The Definitive Biography. Hatchette.
  59. Hauptfuhrer 1977.
  60. Laura Jackson. (2011). "Freddie Mercury: The biography". Hatchette
  61. Austin, Mary; Freddie Mercury (12 November 2011). The Mysterious Mr Mercury. Interview with Midge Ure. BBC Radio 4. Retrieved 12 November 2011. 
  62. “The Star – AIDS Kills The King of Rock”. Queenarchives.com, 25 November 1991. Retrieved 9 January 2011. 
  63. Freddie's Loves (Channel 5) documentary
  64. Ken. “Partner of Queen star Freddie buried”. Irish Independent. Dublin, 4 January 2010. Retrieved 27 August 2010. 
  65. ۶۵٫۰ ۶۵٫۱ ۶۵٫۲ Hutton 1994.
  66. ۶۶٫۰ ۶۶٫۱ ۶۶٫۲ Cain 2006.
  67. Landesman 2006
  68. ۶۸٫۰ ۶۸٫۱ Fitzpatrick 2006.
  69. BBC News 2006
  70. ۷۰٫۰ ۷۰٫۱ Do I Look Like I'm Dying Of Aids? Fumes Freddie. The Sun. 18 October 1986.
  71. Das 2006.
  72. Myers 1991.
  73. “Kurt Cobain's Suicide Note”. kurtcobainssuicidenote. Retrieved March 2014. 
  74. ۷۴٫۰ ۷۴٫۱ “Rolling Stone Readers Pick the Best Lead Singers of All Time (2. Freddie Mercury)”. Rolling Stone, 12 April 2011. Archived from the original on 15 April 2011. Retrieved 9 March 2014. 
  75. Jackson, Laura. Freddie Mercury: The biography. Little, Brown Book Group, 6 October 2011. 187–190. ISBN ‎978-0-7481-2907-2. Retrieved 9 April 2013. 
  76. ۷۶٫۰ ۷۶٫۱ Husband, Stuart. “The Beach: Hedonism - LAST OF THE INTERNATIONAL; PLAYBOYS ; Pike's is a notorious Ibiza hotel where anything goes”. The Independent, accessed via HighBeam Research, 4 August 2002. Retrieved 9 April 2013. 
  77. Jones, Lesley-Ann. Freddie Mercury: The Definitive Biography: The Definitive Biography. Hodder & Stoughton, 13 October 2011. 212. ISBN ‎978-1-4447-3370-9. Retrieved 9 April 2013. 
  78. “Just months after finding out he had AIDS he threw the biggest and wildest birthday party for 700 people”. The People, accessed via HighBeam Research, 26 May 1996. Retrieved 9 April 2013. 
  79. ۷۹٫۰ ۷۹٫۱ Teeman 2006
  80. Bret 1996, p. 138
  81. “The Highs and Lows of the Brit Awards”. News.bbc.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  82. “"Queen, Freddie Mercury, Roger Taylor, Brian May, BRITS 1990”. Brts.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  83. Jackson 1997.
  84. Tragic Face of Freddie Mercury The Sun
  85. Ressner 1992.
  86. Sky 1992, p. 163
  87. ۸۷٫۰ ۸۷٫۱ Bret 1996, p. 179.
  88. “Heir Apparent With Freddie Mercury Dead And Queen Disbanded, Brian May Carries On The Tradition”. Queenarchives.com. Retrieved 27 September 2014. 
  89. “Final Freddie Mercury performance discovered”. The Independent. Retrieved 27 September 2014. 
  90. ۹۰٫۰ ۹۰٫۱ ۹۰٫۲ “Mary Austin Shares Her Memories – March, 17th 2000”. Freddie.ru. Retrieved 27 September 2014. 
  91. “1991: Giant of rock dies”. News.bbc.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  92. Biography Channel 2007.
  93. “"This week the Queen idol would've been 65... now pop star Dave Clark reveals: 'Freddie chose to die when his life stopped being fun' "”. Mail Online. Retrieved 27 September 2014. 
  94. “CEEFAX: Singer Freddie Mercury dies, aged 45”. Retrieved 4 September 2011. [پیوند مرده]
  95. “"Elton's Sad Farewell"”. Mr-mercury.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  96. “"Freddie, I'll Love You Always"”. Mr-mercury.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  97. “The Encyclopedia of Dead Rock Stars: Heroin, Handguns, and Ham Sandwiches”. Books.google.com. Retrieved 27 September 2014. 
  98. “Freddie Mercury: Queen star's lover Mary Austin cursed by his fortune”. Mail Online. Retrieved 27 September 2014. 
  99. ۹۹٫۰ ۹۹٫۱ Wigg 2000.
  100. ۱۰۰٫۰ ۱۰۰٫۱ Kenneth Womack, Todd F. Davis (2012). "Reading the Beatles: Cultural Studies, Literary Criticism, and the Fab Four". p. 174. SUNY Press.
  101. Rob Humphreys (2008). Rough Guide to London". p. 338. Rough Guides, 2008
  102. RIAA 2007.
  103. Brown 1992.
  104. “Gold & Platinum – 22 November 2009”. RIAA. Retrieved 22 November 2009. 
  105. Cota 2006
  106. BBC 2005a.
  107. Brown 2006.
  108. Haines 2005
  109. CNN 2002
  110. “"Grammy Hall of Fame Award"”. The GRAMMYs. Retrieved 27 September 2014. 
  111. BBC News 2007.
  112. “The Top 40 Greatest Voices in Rock”. The Sun. Retrieved 27 September 2014. 
  113. “The greatest singers ever”. NME.COM. Retrieved 27 September 2014. 
  114. “"Gigwise readers name Queen star Freddie Mercury the best frontman of all time"”. GIGWISE.com. Retrieved 27 September 2014. 
  115. ۱۱۵٫۰ ۱۱۵٫۱ ۱۱۵٫۲ “"Made in Heaven"”. Queenonline.com. Retrieved 27 September 2014. 
  116. “Mercury, heavy metal and a jazz explosion”. Traveller. Retrieved 27 September 2014. 
  117. “Montreuxmusic/Freddie Mercury”. Montreuxmusic. Archived from the original on 26 March 2012. Retrieved 7 October 2014. 
  118. Bishton 2004.
  119. “BBC: Entertainment: Mercury and Moore head millennium stamps”. News.bbc.co.uk. Retrieved 27 September 2014. 
  120. “Millennium Series. The Entertainers' Tale (1999)”. Collect GB Stamps. Retrieved 9 January 2011. 
  121. “"Queen Press Release - No One But You"”. Queenarchives.com. Retrieved 27 September 2014. 
  122. “Freddie Mercury memorial unveiled in Feltham (From Richmond and Twickenham Times”. Richmondandtwickenhamtimes.co.uk, 24 November 2009. Retrieved 9 January 2011. 
  123. “Queen News – December 2009”. Brianmay.com. Retrieved 27 September 2014. 
  124. “''We Will Rock You'' – Introduction & Credits”. Ultimatequeen.co.uk. Retrieved 9 January 2011. [پیوند مرده]
  125. “For the first time ever...Queen: Ten great hits from the sensational rock band”. The Mail On Sunday. Retrieved 6 February 2011. 
  126. “Freddie Mercury Google doodle celebrates Queen singer's birthday”. mirror. Retrieved 27 September 2014. 
  127. “"Olympics closing ceremony: A long goodbye to the Games"”. BBC News. Retrieved 27 September 2014. 
  128. “"Record TV audience for Olympics Closing ceremony"”. Telegraph.co.uk. 13 August 2012. Retrieved 27 September 2014. 
  129. National AIDS Trust 2006
  130. Stothard 1992
  131. “Freddie Mercury Tribute”. Queenarchives.com. Retrieved 27 September 2014. 
  132. ABC Television 2007
  133. “BBC – 100 great British heroes”. BBC News, 21 August 2002. Retrieved 11 July 2010. 
  134. James 2007
  135. Russell 2002
  136. Lefkowitz, David. “Freddie Mercury To Rise Again, Off-B'way, Nov. 24”. Playbill. 24 November 1997. 
  137. Marone, Mark. “On Stage”. Billboard. 13 December 1997. 46. 
  138. Simonson, Robert. “Bohemian Rhapsody: Freddy Mercury Play Begins Performances Off Broadway, Jan. 11”. Playbill. 11 January 2004. 
  139. Barron, James and Martin, Douglas. “PUBLIC LIVES; Theater Records”. The New York Times. 18 February 1998. 
  140. “Sacha Baron Cohen to play Freddie Mercury”. BBC News, 17 September 2010. Retrieved 22 September 2010. 
  141. “"Sacha Baron Cohen to Play Freddie Mercury"”. TIME.com. Retrieved 27 September 2014. 
  142. “'Is it because I has a mankini?' Ali G creator to take on Queen: Sacha Baron Cohen to play Freddie Mercury in a film about the star's colourful life”. The Independent. 18 September 2010. Retrieved 22 September 2010. 
  143. “"Sacha Baron Cohen is perfect to play Freddie Mercury but we can't mess up his legacy, says Brian May"”. dailyrecord. Retrieved 27 September 2014. 
  144. Finke, Nikki. “Sacha Baron Cohen Exits Freddie Mercury Biopic Over Creative Differences With Queen”. Deadline.com, 22 July 2013. Retrieved 22 July 2013. 
  145. “BRIAN MAY SPEAKS ON QUEEN BIOPIC PROBLEMS”. Ultimate Classic Rock. Retrieved 27 September 2014. 
  146. “Ben Whishaw joins Freddie Mercury biopic”. BBC News, 10 December 2013. Retrieved 10 December 2013. 
  147. ۱۴۷٫۰ ۱۴۷٫۱ “Dexter Fletcher 'leaves Mercury biopic'”. BBC News, 14 March 2014. Retrieved 14 March 2014. 
  148. “Best Possible Taste: The Kenny Everett Story”. BBC, 7 October 2012. Retrieved 21 October 2012. 
  149. Robin Kurian Abraham, R. Alexander Pyron, Ansil B. R., Arun Zachariah, Anil Zachariah. «Two novel genera and one new species of treefrog (Anura: Rhacophoridae) highlight cryptic diversity in the Western Ghats of India». Zootaxa، ش. 2 (2013): 177–189. doi:10.11646/zootaxa.3640.2.3. 

کتاب‌شناسی[ویرایش]