فردی مرکوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فردی مرکوری
فردی مرکوری، سال ۱۹۷۸
فردی مرکوری، سال ۱۹۷۸
اطلاعات هنرمند
نام اصلی فرخ بلسارا[۱]
نام مستعار فردی مرکوری
زادروز ۵ سپتامبر ۱۹۴۶(۱۹۴۶-09-0۵)
زنگبار، تانزانیا[۱]
اهل کشور هندی-بریتانیایی[۱]
درگذشت ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ (۴۵ سال) لندن، بریتانیا
سبک‌ها راک، هارد راک، گلم راک
ساز(ها) آواز، کیبورد، گیتار
مدت کار ۱۹۹۱-۱۹۶۹
نقش‌های
مرتبط
گروه کوئین

فردی مرکوری (زاده شده با نام فرخ بلسارا؛ (به گجراتی: ફરોખ બલ્સારા) با تلفظ Pharōkh Balsārā؛ زاده ۵ سپتامبر ۱۹۵۴، درگذشته ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱)[۲][۳] موسیقی‌دان، خواننده و آهنگ‌ساز اهل بریتانیا بود که عمدتاً به عنوان خواننده و ترانه‌سرای اصلی گروه سبک راک کوئین شناخته می‌شود. همچنین او بر روی صحنه، به خاطر داشتن یک شخصیت متظاهرانه و خودنمایانه و همینطور به خاطر صدای قوی در محدوده چهار-هنگامش هم شناخته می‌شود.[۴][۵][۶] به عنوان یک آهنگ‌ساز، برخی از ترانه‌های موفق و پرفروش کوئین از جمله راپسودی بوهمی، ملکه قاتل، یکی برای دوست‌داشتن، منو الان متوقف نکن، مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند و ما قهرمانیم را نوشته است. علاوه بر فعالیت‌هایش در گروه کوئین، مرکوری به شکل انفرادی هم فعالیت می‌کرد و گه‌گاهی هم به عنوان تهیه‌کننده یا موسیقی‌دان مهمان (پیانو و اوازخوانی) برای هنرمندان دیگر فعالیت می‌کرد. او به علت برونکوپنومونی که به خاطر بیماری ایدز گرفتار آن شده بود، در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ و تنها یک روز پس از آنکه به صورت عمومی اعلام کرد که مبتلا به ایدز شده است، درگذشت.

مرکوری یک پارسی بود که در زنگبار متولد شد و تا اواسط دوره نوجوانی، در همان زنگبار و همین طور در هندوستان رشد کرد. در سال ۲۰۰۲، در نظرسنجی BBC برای انتخاب ۱۰۰ بریتانیایی کبیر، مرکوری در جایگاه ۵۸ قرار گرفت و همواره به عنوان یکی از بزرگترین خواننده‌ها در تاریخ موسیقی عامه‌پسند انتخاب می‌شود. در سال ۲۰۰۵، در یک نظرسنجی که توسط بلندر و MTV2 بر‌گزار شد، مرکوری به عنوان برترین خواننده مرد همه دوران‌ها انتخاب شد.[۷] در سال ۲۰۰۸، نویسندگان رولینگ استونز مرکوری را در جایگاه ۱۸ در فهرست ۱۰۰ خواننده برتر همه دوران‌ها قرار دادند.[۶] در سال ۲۰۰۹، در نظرسنجی کلاسیک راک مرکوری به عنوان برترین خواننده راک همه دوران‌ها انتخاب شد.[۸] Allmusic مرکوری را به عنوانی «یکی از بزرگترین هنرمندان راک همه دوران‌ها» که «دارای یکی از برترین صداها در کل موسیقی»، توصیف کرد.[۹]

دوران اولیه زندگی[ویرایش]

خانه‌ای در زنگبار که مرکوری سال‌های اول عمرش را در آنجا سپری کرده است.

مرکوری در دوره قیومیت بریتانیا بر زنگبار در شرق آفریقا به دنیا آمد که هم‌اکنون بخشی از تانزانیا است. والدینش، Bomi و [a]Jer Bulsara از پارسیان منطقهٔ گجرات هند بودند که در تقسیمات کشوری آن موقع دوران استعمار انگلیس در هند، در استان بمبئی آن موقع قرار داشت.[۱۰][b] نام خانوادگی آنها از شهر Bulsar (که با نام Valsad هم شناخته می‌شود) واقع در بخش جنوبی گجرات، گرفته شده است. به عنوان یک پارسی، مرکوری و خانوده‌اش پایبند آیین زرتشت بودند.[۱۱] پدر مرکوری صندوق‌دار اداره مستعمراتی بریتانیا بود و به همین دلیل خانواده بلسارا به زنگبار مهاجرت کرده بودند تا پدرش بتواند شغلش را حفظ کند. او یک خواهر کوچکتر به نام Kashmira داشت.[۱۲]

مرکوری بیشتر دوران کودکی خود را در هندوستان سپری کرد و در سن هفت‌سالگی شروع به یادگیری پیانو کرد.[۱۳] در سال ۱۹۵۴ و در سن هشت‌سالگی، مرکوری برای تحصیل به St. Peter's School یک مدرسه شبانه‌روزی پسرانه به سبک بریتانیایی واقع در Panchgani در نزدیکی بمبئی (هم‌اکنون در Mumbai) فرستاده شد.[۱۴] Lata Mangeshkar خواننده بالیوودی، یکی از کسانی بود که در آن دوران مرکوری تحت تاثیر موسیقی آن قرار داشت.[۱۵] مرکوری در سن ۱۲ سالگی یک گروه موسیقی مدرسه‌ای به نام The Hectics تشکیل داد و آثار برخی از خواننده‌های راک اند رول همانند کلیف ریچارد و لیتل ریچارد را بازخوانی کرد.[۱۶] یکی از دوستان آن دوره مرکوری بیاد می‌اورد که او «توانایی غیر طبیعی در گوش دادن به رادیو و نواختن آنچه که می‌شنید» داشت.[۱۷] همچنین در همان مدرسه سنت پیتر بود که او خود را «فردی» نامید. مرکوری در هند ماند و با مادربزرگ و عمه‌اش زندگی میکرد تا اینکه تحصیلاتش را در مدرسه St. Mary's School در بمبئی به اتمام رساند.[۱۸]

در ۱۷ سالگی، به علت انقلاب زنگبار در سال ۱۹۶۴، مرکوری و خانواده‌اش برای حفظ جان خود از زنگبار گریختند[۱۹] که در طی آن انقلاب، هزاران عرب و هندی کشته شدند.[۲۰] خانواده او به خانه کوچکی در Feltham, Middlesex در انگلستان نقل مکان کردند. مرکوری در دانشگاه پلی‌تکنیک Isleworth ثبت نام کرد و مشغول به تحصیل در رشته هنر شد. سرانجام او دیپلم خود را در رشته هنر و طراحی گرافیکی از دانشکده Ealing Art College دریافت کرد و بعدها از مهارت‌هایی که در آنجا کسب کرده بود، برای طراحی کردن تاج کوئین (لوگوی کوئین) استفاده کرد. مرکوری از بدو تولد تا پایان عمرش شهروند بریتانیا باقی ماند.[۱۴]

پس از فارغ‌التحصیلی مرکوری به چند گروه موسیقی پیوست و به همراه دوست‌دخترش Mary Austin به فروش لباس‌های دست دوم در بازار Kensington Market در لندن مشغول شد. او همچنین شغلی هم در Heathrow Airport داشت. دوستان آن دوره مرکوری از او در آن دوره به عنوان یک جوان ساکت و خجالتی که علاقه وافری به موسیقی داشت یاد می‌کنند.[۲۱] h او که تحت تاثیر خوانندگی رابرت پلنت بود در سال ۱۹۶۹ او به گروه موسیقی Ibex پیوست که بعدها به Wreckage تغییر نام داد. مدتی را هم در اتاقی در بالای می‌خانه لیورپول، The Dovedale Towers زندگی کرد..[۲۲][۲۳] پس از اینکه این گروه از هم پاشید، او به گروه دیگری به نام Sour Milk Sea ملحق شد. با این حال، این گروه هم در اوایل ۱۹۷۰ از هم پاشید.[۲۴]

در آوریل ۱۹۷۰، مرکوری به برایان می گیتاریست و راجر تیلور نوازنده درامز پیوست که قبلاً در گروهی به نام اسمایل عضویت داشتند. با وجود اینکه دیگر اعضای گروه و همینطور تریدنت استودیو، از قبل نام‌هایی برای گروه انتخاب کرده بودند، مرکوری نام «کوئین» را برای گروه برگزید. او بعدها در این باره گفت که «من یقیناً از جنبه همجنسگرایانه این اسم مطلع هستم، اما این فقط یکی از جنبه‌های این اسم هست».[۲۵] در همان حوالی او نام خانوادگی خود را از بلسارا به مرکوری تغییر داد.[۲۶]

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

آهنگ‌سازی[ویرایش]

فردی مرکوری در سال ۱۹۷۸

مرکوری ۱۰ ترانه از ۱۷ ترانه‌ای که در آلبوم برترین آثار قرار داشت را نوشته است:[۲۷]

  • بوهمی راپسودی
  • هفت دریای ری
  • ملکه قاتل
  • پسر از مد افتاده خوب
  • یکی برای دوست داشتن
  • ما قهرمانیم
  • مسابقه دوچرخه‌سواری
  • منو الان متوقف نکن
  • مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند
  • بازی رو انجام بده
Hannover7909.jpg

مهم‌ترین جنبه ترانه‌نویسی او محدوده وسیع ژانرهایی است که استفاده کرده است که برخی از آنها عبارتند از rockabilly, progressive rock, heavy metal, gospel و دیسکو. او در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۵ شرح داده است «من متنفرم از اینکه یک کار رو دوباره و دوباره و دوباره انجام بدم. من دوست دارم ببینم که الان توی موسیقی، فیلم و تئاتر چه خبره و بعدش همه اون‌ها رو با هم ترکیب کنم».[۲۸] در مقایسه با بسیاری از اهنگ‌سازان محبوب، مرکوری تمایل به نوشتن ترانه‌های پیچیده داشت. برای مثال، بوهمی راپسودی یک ساختار نامدور دارد و از تعداد زیادی کورد تشکیل شده است.[۲۹][۳۰] او همچنین شش ترانه در آلبوم کوئین دو را نوشته است که چندین تغییر کلیدی و اساس پیچیده دارند. از سوی دیگر مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند، تنها تعداد کمی کورد دارد. علی‌رغم این حقیقت که مرکوری اغلب هارمونی‌های خیلی پیچیده می‌نوشت، ادعا کرده است که او به سختی می‌تواند موسیقی بخواند.[۳۱] او بیشتر آهنگ‌هایش را بر روی پیانو می‌نوشت و از طیف گسترده‌ای از علامت‌های کلید مختلف استفاده کرده است.[۲۹]

به عنوان مجری[ویرایش]

مرکوری به خاطر اجراهای زنده‌اش شهرت داشت و با گروه کوئین در کشورهای زیادی به اجرای کنسرت پرداخته است که اکثرا در استادیوم‌ها برگذار می‌شدند. او سبکی بسیار نمایشی از خود نشان داد که عمدتا با مشارکت گسترده‌ای از سوی حضار همراه بود. یکی از نویسندگان The Spectator او را چنین توصیف کرده است: «خواننده‌ای که تماشاگرانش را می‌شوراند، شادمان می‌کند و با حالات پرتجمل خود آنها را جادو می‌کند».[۳۲] دیوید بویی که در کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری به خوانندگی پرداخته و همچنین ترانه‌ای به نام تحت فشار را هم با کوئین ضبط کرده، درباره شیوه اجرای مرکوری چنین می‌گوید: «در بین همه مجری‌های تئاتری راک، مرکوری از بقیه جلوتر است... او از مرزها فراتر رفت. و البته من همیشه مردانی که لباس تنگ می‌پوشند را تحسین می‌کنم. من فقط یک بار او را در کنسرت دیدم و همانطور که آنها می‌گفتند، او یقینا مردی بود که می‌توانست هواداران را در مشتش نگه دارد».[۳۳] برایان می، گیتاریست گروه کوئین درباره مرکوری می‌گوید مرکوری «می‌توانست کاری کند که آخرین نفری که در دورترین نقطه استادیوم قرار گرفته هم احساس بودن بکند.».[۳۴]

یکی از مشهورترین اجراهای مرکوری در سال ۱۹۸۵ با گروه کوئین در Live Aid بود، که در حین این اجرا، کل ۷۲٫۰۰۰ جمعیت موجود در استادیوم یکصدا با هم آواز می‌خواندند، کف می‌زدند و موج می‌دادند. از این کنسرت به عنوان یکی از برترین کنسرت‌ها در تاریخ موسیقی راک یاد می‌شود. این کنسرت در یک برنامه تلوزیونی به نام «برترین کنسرت‌ها» پخش شد.[۳۵][۳۶] یکی از منتدقدان در بررسی این کنسرت در سال ۲۰۰۵ نوشت «آنهایی که فهرست برترین خوانندگان راک را گردآوری می‌کنند و جایگاه‌های بالا را به Mick Jagger، رابرت پلنت و غیره اختصاص می‌دهند، همگی مرتکب گناه بزرگی شده‌اند. فردی، با آن اجرای لگام گسیخته‌اش در Live Aid، به آسانی رب‌النوع همه آنهاست».[۳۷]

مرکوری در طی دوره فعالیتش، حدود ۷۰۰ کنسرت را در بسیاری از کشورهای دنیا با گروه کوئین اجرا کرد. یکی از جنبه‌های قابل توجه کنسرت‌های کوئین مقیاس بزرگ آنها بود.[۲۸] او یک بار گفت که «ما Cecil B. DeMille راک اند رول هستیم، همیشه می‌خواهیم کارهای بزرگ و بهتری انجام دهیم».[۲۸] گروه کوئین اولین گروهی بود که در استادیو‌های آمریکای جنوبی به اجرای کنسرت می‌پرداخت، و رکورد جهانی را از نظر تعداد شرکت‌کنندگان در سال ۱۹۸۱ در Morumbi Stadium در سائو پائولو شکست.[۳۸] در ۱۹۸۶ وقتی که کوئین در جلوی یک جمعیت ۸۰٫۰۰۰ نفری در بوداپست قصد اجرای کنسرت را داشت، در پشت پرده آهنی به اجرا کردن پرداخت که این کنسرت، بزرگ‌ترین کنسرت راکی بود که در اروپای شرقی برگذار می‌شد.[۳۹] آخرین اجرای مرکوری با کوئین در ۹ اوت ۱۹۸۶ در Knebworth Park انگلیس بود که گفته می‌شود به صورت تخمینی حدود ۳۰۰٫۰۰۰ نفر حضار در آن شرکت داشتند.[۴۰]

نوازندگی[ویرایش]

مرکوری در حال نواختن گیتار در یک کنسرت در سال ۱۹۸۴ در آلمان

مرکوری در زمان کودکی‌اش در هندوستان، تا سن نه سالگی آموزش رسمی پیانو دید. بعدها وقتی که در لندن زندگی می‌کرد، گیتار را آموخت. او اغلب موسیقی گیتار محور را می‌پسندید. هنرمندان محبوبش در آن زمان‌ها د هو، بیتلز، جیمی هندریکس، دیوید بووی و لد زپلین بودند. او اغلب نسبت به نوازندگی خود در هر دو مورد پیانو و گیتار خودکوچک‌پندار بود و از اوایل دهه ۱۹۸۰ به بعد شروع به استفاده گسترده از نوازندگان کیبورد مهمان، هم برای کوئین و هم برای حرفه انفرادی خود کرد. قابل توجه ترین آنها، فرد مندل بود (یک موسیقیدان کانادایی که برای پینک فلوید، التون جان و Supertramp هم کار کرده) که او را برای اولین پروژه انفرادی خود به خدمت گرفت و از ۱۹۸۵ به بعد با مایک موران (در استودیو) و اسپایک لی (در کنسرت) به همکاری پرداخت و بیشتر کارهای مرتبط با کیبورد را به انها سپرد.

مرکوری در بسیاری از ترانه‌های معروف کوئین پیانو نواخته است که ملکه قاتل، بوهمی راپسودی، ما قهرمانیم، یکی برای دوست داشتن، و منو الان متوقف نکن از آن جمله هستند. او از پیانوهای بزرگ کنسرتی استفاده می‌کرد و گه‌گاهی هم از الات موسیقی نظیر harpsichord استفاده می‌کرد. از ۱۹۸۰ به بعد، مرکوری به طور مکرر از synthesiser در استودیو استفاده می‌کرد. گیتاریست کوئین، برایان می اظهار داشته است که او توانایی‌های خودش در پیانو را باور نداشت و خیلی کم به نواختن می‌پرداخت چرا که می‌خواست در روی صحنه به اطراف قدم بزند و مخاطبان را سرگرم کند.[۴۱] هرچند که او ریف‌های زیادی برای گیتار نوشته است، با این حال تسلط ابتدایی و اندکی بر روی این ساز داشت. ترانه‌هایی همانند Ogre Battle و مجنون کوچکی که به آن عشق می‌گویند بر روی گیتار ساخته شده‌اند. در ترانه دوم، مرکوری هم در استودیو و هم بر روی صحنه گیتار آکوستیک می‌نوازد.[۴۲]

پیشه انفرادی[ویرایش]

Queen 1984 0009.jpg

علاوه بر گروه کوئین، مرکوری دو آلبوم و چندین تک‌آهنگ هم به صورت انفرادی منتشر کرده است. هرچند که آثار انفرادی او به اندازه آثاری که با کوئین داشت از نظر تجاری موفق نبودند، آن دو آلبوم و چند تک‌آهنگ انفرادی جز ۱۰ آثار برتر در جداول موسیقی بریتانیا قرار گرفتند. نخستین کوشش انفرادی او، مشارکتش در میکس ترانه «عشق می‌کشد» Richard "Wolfie" Wolf در آلبوم سال ۱۹۸۴ (همچنین این ترانه در تم پایانی «تفنگ پر شده» National Lampoon هم استفاده شد) و موسیقی زمینه جدید فیلم Metropolis فریتز لانگ بود. تهیه کننده این ترانه Giorgio Moroder بود و در جایگاه دهم جداول بریتانیا ایستاد.[۴۳]

دو آلبوم مرکوری که کاملاً مستقل از گروه کوئین تهیه شده بود، آقای آدم بده (۱۹۸۵) و آلبوم (۱۹۸۸) بودند. آقای آدم بده جز ده آلبوم برتر در جداول آلبوم بریتانیا قرار گرفت.[۴۳] در ۱۹۹۳، یک رمیکس از ترانه «زندگی کردن برای خودم»، تک‌آهنگی از آلبوم، جایگاه نخست را در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا بدست آورد.[۴۴] این ترانه همچنین جایزه Ivor Novello Award را هم پس از مرگ مرکوری برایش به ارمغان آورد. نقاد Allmusic، Eduardo Rivadavia آقای آدم بده را به صورت «عالی از همان ابتدا تا انتها» توصیف می‌کند. این آلبوم بویژه بسیار synthesiser محور است به طوریکه آلبوم‌های گذشته کوئین اینگونه نبودند.

آلبوم دومش، بارسلونا، با سوپرانوی اسپانیایی مونتسرات کاباله ضبط شده است. عناصری از موسیقی عامه‌پسند و اوپرا در این آلبوم با هم ترکیب شده است. عمده منتقدین مردد بودند که چه مفهومی از این آلبوم برداشت کنند، شخصی آن را «عجیب و غریب‌ترین سی‌دی سال» نامید.[۴۵] آلبوم به موفقیت تجاری دست یافت[۴۶] و ترک عنوانی آلبوم (ترکی که همنام آلبوم است) جایگاه هشتم را در جداول بریتانیا کسب کرد و در اسپانیا هم به جایگاه اول رسید.[۴۷] ترک عنوانی این آلبوم به طور گسترده از رادیو پخش شد و سرود رسمی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ بود (یکسال پس از مرگ مرکوری در اسپانیا بر‌گزار شد) و با استقبال فراوانی روبرو شد. Caballé در مراسم افتتاحیه المپیک این ترانه را به صورت زنده اجرا کرد و قسمت‌هایی که مربوط به مرکوری بود، بر روی صفحه نمایش پخش شد. این اتفاق قبل از شروع فینال لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۹ در بارسلونا بار دیگر هم تکرار شد.[۴۸]

علاوه بر این دو آلبوم انفرادی، مرکوری چندین تک‌آهنگ هم منتشر کرده است. از جمله آنها، یک نسخه بازخوانی شده از ترانه موفق The Great Pretender گروه پلترز بود که در سال ۱۹۸۷ در بریتانیا در جایگاه پنجم ایستاد.[۴۳] در سپتامبر ۲۰۰۶، یک آلبوم مکمل از کارهای انفرادی مرکوری در بریتانیا به افتخار شصتمین زادروزش منتشر شد. این آلبوم جز ۱۰ آلبوم برتر در جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفت.[۴۹]

در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ مرکوری چندین ترانه مشترک با مایکل جکسون ضبط کرد از جمله دمویی از State of Shock، Victory و There Must Be More to Life Than This.[۵۰] هیچکدام از این آثار مشترک به صورت رسمی منتشر نشد، هرچند که نسخه‌های قاچاقی آنها وجود دارد. جکسون ضبط ترانه State of Shock را با Mick Jagger برای آلبوم Victory گروه The Jacksons' ادامه داد.[۵۱] مرکوری در آلبوم آقای آدم بده یک نسخه انفرادی از آهنگ There Must Be More To Life Than This را قرار داده است.[۵۲] در نوامبر ۲۰۱۱ برایان می اعلام کرد که یک سری از آهنگ‌هایی که مرکوری و جکسون به صورت دونفری خوانده‌اند در سال ۲۰۱۲ عرضه خواهد شد.[۵۳][۵۴] بعدها تاریخ عرضه را به سال ۲۰۱۳ موکول کرد.[۵۵]

زندگی شخصی[ویرایش]

روابط[ویرایش]

در اوایل دهه ۱۹۷۰ مرکوری یک رابطه طولانی‌مدت با ماری اوستین داشت که او را از طریق برایان می ملاقات کرده بود. او برای چندین سال با اوستین به طور مشترک در West Kensington زندگی کرد. با این حال در اواسط دهه ۱۹۷۰، مرکوری رابطه عاشقانه‌ای هم با یک مرد آمریکایی که مدیر اجرایی موسیقی در شرکت الکترا رکوردز بود، برقرار کرد، و در دسامبر ۱۹۷۶، مرکوری درباره گرایش جنسی‌اش با اوستین حرف زد که نتیجه آن پایان رابطه عاشقانه‌اش با اوستین بود.[۵۶][۵۷] مرکوری از خانه مشترکی که داشتند خیابان دوازدهم Stafford Terrace در Kensington کوچ کرد و برای اوستین خانه‌ای در همان حوالی خرید.[۵۷] با این حال مرکوری و اوستین برای سال‌ها دوستان نزدیک یکدیگر ماندند و مرکوری اغلب از اوستین به عنوان تنها دوست واقعیش یاد می‌کرد. در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۵، مرکوری درباره اوستین گفت که «اکثر فاسق‌های من ازم پرسیدند که چرا اون‌ها نمیتونن جای ماری [اوستین] رو بگیرن، این کاملاً غیر ممکنه، تنها دوستی که من داشتم ماری هست و من کس دیگه‌ای رو نمی‌خوام. از نظر من، او همسر عرفی من بود. از نظر من، این یک جور زناشویی بود. ما هم دیگه رو باور داشتیم، همین برام کافیه»[۵۸] او همچنین چندین ترانه در مورد اوستین سروده است که از جمله قابل ذکرترین آنها می‌توان به عشق زندگی من اشاره کرد. آخرین خانهٔ مرکوری، تحت عنوان Garden Lodge، کاخی با معماری گرجستانی دارای ۲۸ اتاق که در یک باغ مانیکورکاری‌شده قرار دارد و حول آن را دیواری بلند فرا گرفته و در منطقه Kensington لندن قرار دارد، به اوستین رسید.[۵۹]

مرکوری در وصیت‌نامه‌اش، خانه‌اش در لندن را به جای جیم هوتون شریک زندگی بعدی‌اش، برای اوستین به ارث گذاشت: «تو زن من بودی و به هر حال این [خونه] مال تو هست.»[۶۰] همچنین مرکوری پدرخوانده بزرگترین فرزند اوستین، ریچارد هم بود.[۴۱]

در اوایل دهه ۱۹۸۰ او درگیر یک رابطه عاشقانه با Barbara Valentin هنرپیشه زن اتریشی شد[۶۱] که در موزیک ویدیوی زندگی سختی است هم هنرنمایی کرده است.[۶۲] در سال ۱۹۸۵، او یک رابطه طولانی‌مدت دیگر با آرایشگری به نام Jim Hutton (زاده ۱۹۴۹، درگذشت ۲۰۱۰) آغاز کرد. هوتون که در سال ۱۹۹۰ نتیجه آزمایش ایدزش مثبت بود،[۶۳] در شش سال آخر زندگی مرکوری با او زندگی کرد و در هنگام بیماری به پرستاری از او پرداخت و در هنگام مرگ مرکوری هم در بالین او حاضر بود. هوتون ادعا کرده است که مرکوری در حین مرگش، یک حلقه ازدواج که هوتون به او داده بود را دست کرده بود.[۶۳] هوتون در یک ژانویه ۲۰۱۰ بر اثر ابتلا سرطان درگذشت.[۶۴]

گرایش‌های جنسی[ویرایش]

در حالی که برخی از مفسرین ادعا کرده‌اند که مرکوری گرایش جنسی خود را از عموم پنهان می‌کرده است،[۱۹][۶۵][۶۶] برخی دیگر او را یک «همجنس‌گرای علنی» معرفی کرده‌اند.[۶۷][۶۸] در دسامبر سال ۱۹۷۴ وقتی که نیو موزیکال اکسپرس از او مستقیماً در این باره سوال کرد، «در مورد همجنس‌گرا بودن چطور؟» مرکوری پاسخ داد، «یه گاو حیله‌گر هستی، بذار اینطور بگم، زمانی بود که من جوون و بی‌تحربه بودم، چیزی هست که بچه‌مدرسه‌ای‌ها میرن طرفش. من هم شوخی‌های بچه‌مدرسه‌ایم رو دارم. نمی‌خوام بیشتر از این وارد جزئیات بشم». هفت سال قبل از آن در سال ۱۹۶۷ رفتارهای همجنس‌گرایانه در بین مردان بزرگسال بالای ۲۱ سال آزاد شده بود. در دهه ۱۹۸۰ او اغلب در رویدادهای عمومی از شریک زندگی‌اش جیم هوتون فاصله می‌گرفت.[۶۳] در سال ۱۹۸۶، روزنامه سان ادعا کرد که مرکوری «اقرار به یک سری ماجراهای سکس همجنس‌گرایانه یک شبه» کرده است.[۶۹]

شخصیت[ویرایش]

مرکوری علی‌رغم داشتن شخصیت خونمایانه بر روی صحنه، در مواقعی که به اجرا نمی‌پرداخت، خصوصاً گرداگرد افرادی که به خوبی آنها را نمی‌شناخت، گوشه‌گیر و خجالتی بود،[۱۷][۶۵][۷۰] و مصاحبه‌های کمی انجام داد. مرکوری یک بار درباره خودش گفت: «من در حین اجرا برون‌گرا هستم، اما از درون یک انسان کاملاً متفاوتم».[۷۱]

مرکوری یک بار درباره خودش گفت «وقتی که در حال اجرای برنامه هستم یک آدم برونگرا هستم، اما از درون یک آدم کاملاً متفاوتم. او در حین اجرای برنامه غرق محبت از طرف طرافدارانش می‌شد. در یادداشت خودکشی کورت کوبین ذکر شده که او چطور هم تحسین می‌کرد و هم قبطه می‌خورد به اینکه مرکوری چقدر «دوست داشتنی به نظر می‌رسید، از عشق لذت می‌برد و مورد ستایش تماشاگران قرار می‌گرفت».[۷۲][۷۳]

در سال ۱۹۸۷ مرکوری چهل و یکمین سالگرد تولد خود را در Pikes Hotel, Ibiza جشن گرفت، درست چند ماه پس از اینکه او متوجه شد به ایدز مبتلا شده است.[۷۴] مرکوری در این جای دنج به دنبال آرامش بسیار بود و از دوستان نزدیک صاحب آنجا Anthony Pike به حساب می‌آمد که مرکوری را «زیباترین شخصی که در تمام زندگی‌ام دیده‌ام، بسیار سرگرم‌کننده و دست و دل باز» توصیف کرده است.[۷۵] بر طبق گفته Lesley-Ann Jones، مرکوری «مرکوری آنجا مثل خانه خودش می‌دانست. او گاهی تنیس بازی می‌کرد، کنار استخر دراز می‌کشد و شبها به کلوب‌های همجنسگراها و میخانه‌ها می‌رفت.[۷۶] مهمانی که در ۵ سپتامبر ۱۹۸۷ برگذار شد به صورت «باورنکردنی‌ترین مثال از ولخرجی در دریای مدیترانه که تا به حال دیده شده» توصیف شده است و ۷۰۰ نفر در آن شرکت داشتند.[۷۷] کیکی به شکل ساگرادا فامیلیا برای مهمانی تهیه شده بود، هرچند که کیک اصلی فروپاشیده بود و با کیکی دو متری اسفنجی جایگزین شده بود که بر روی آن اشعاری از ترانه بارسلونا مرکوری نوشته شده بود.[۷۵] صورت‌حساب این مهمانی که ۲۳۲ لیوان شکسته هم در ان بود، به مدیر برنامه‌های کوئین، Jim Beach داده شد.

نقدها و جنجال‌ها[ویرایش]

مرکوری برای چندین سال وضعیت ایدزش را به طور عمومی اعلام نکرد و این مسئله را مخفی نگه داشت، این طور مطرح شده که او می‌توانست با زودتر صحبت کردن درباره وضعیتش و مبارزه علیه این بیماری، آگاهی عمومی در رابطه با ایدز را بالا ببرد.[۷۸][۷۹]

بیماری و مرگ[ویرایش]

در اکتبر ۱۹۸۶، مطبوعات انگلیسی گزارش کرده بودند که مرکوری در یکی از کلینیک‌های Harley Street خونش را برای وجود ویروس HIV/AIDS آزمایش کرده است. گزارشگری از سان به نام Hugh Whittow از مرکوری درباره داستان فرودگاه Heathrow در حین بازگشتش از سفر ژاپن سوال کرد. مرکوری انکار کرد که او بیماری مقاربتی دارد.[۶۹] بر طبق گفته شریک زندگی‌اش Jim Hutton مرکوری کمی پس از عید پاک سال ۱۹۸۷ تشخیص داد که به بیماری ایدز مبتلا شده است.[۸۰] در همان اوقات، مرکوری در مصاحبه‌ای ادعا کرده بود که نتیجه آزمایش ایدزش منفی بوده است.[۶۵] علی‌رغم این انکارها، مطبوعات انگلیسی شایعات را در چند سال بعدی هم دنبال می‌کردند که با لاغر و نحیف شدن ظاهری مرکوری، عدم برگزاری تورها توسط کوئین، و گزارش‌هایی از معشوقه‌های گذشته به تبلویدها، به این شایعات دامن زده می‌شد. در ۱۹۹۰، شایعات درباره سلامتی مرکوری فراگیر و رایج بود.[۸۱] در مراسم Brit Awards سال ۱۹۹۰ که در تاریخ ۱۸ فوریه در Dominion Theatre لندن بر‌گزار شد، مرکوری و بقیه اعضای گروه کوئین برای دریافت جایزه Brit Award به خاطر همکاری قابل توجه در موسیقی به روی صحنه رفتند که این آخرین حضور عمومی مرکوری بود.[۸۲][۸۳] تا پایان مرکوری، عکاسان به طور مرتب در کمین او بودند، روزنامه سان طی یک سری مقاله ادعا کرد که مرکوری به طور جد بیمار است، از قابل توجه‌ترین انها مقاله‌ای در نوامبر ۱۹۹۰ بود که در صفحه اولش تصویری از مرکوری که در آن نحیف به نظر می‌رسید به همراه سرصفحه «این رسمیست، مرکوری جدا مریض است» قرار داشت.[۸۴]

با این حال، مرکوری و اشخاص نزدیکش که به انها می‌توانست اعتماد کند، همچنان این قضایا را انکار می‌کردند، حتی پس از مقاله صفحه اولی که در ۲۹ آوریل ۱۹۹۱ پس از حضور کمرنگ مرکوری در رویدادهای عمومی منتشر شد که در آن مرکوری بسیار نحیف به تصویر کشیده شده بود.[۸۵] برایان می در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۳ تایید کرد که مرکوری خیلی پیش از آن گروه را از بیماری‌اش آگاه کرده بود.[۸۶] موزیک ویدیوی These Are the Days of Our Lives که در ماه مه ۱۹۹۱ فیلمبرداری شد، مرکوری بسیار لاغر بود که آخرین صحنه‌هایش در جلوی دوربین بود.[۸۷]

پس از پایان کارش با کوئین در ژوئیه ۱۹۹۱، مرکوری در خانه‌اش در Kensington به استراحت پرداخت. همسر سابق او ماری اوستین در سال‌های پایانی عمرش همدم او بود و در هفته‌های پایانی عمرش به طور مرتب به خانه مرکوری سر می‌زد تا از او مراقبت کند.[۸۸] نزدیک پایان عمرش، مرکوری شروع به از دست دادن بینایی اش کرد و وخامتش چنان بود که نمی‌توانست از تخت خواب بلند شود.[۸۸] با توجه به بدتر شدن شرایط، مرکوری تصمیم گرفت با امتناع از خوردن داروها مرگش را تعجیل کند و تنها به استفاده از آرام‌بخش‌ها اکتفا کرد.[۸۸]

در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۱، مرکوری منیجر کوئین، Jim Beach را به خانه‌اش در Kensington فراخواند تا به طور عمومی درباره چیزی صحبت کند. روز بعد، اعلامیه زیر از طرف مرکوری در نشریه‌های بین‌المللی به چاپ رسید:[۸۹]

«پیرو حدس و گمان‌های بسیار زیاد در دو هفته اخیر در مطبوعات، من می‌خواهم تایید کنم که نتیجه آزمایش HIV من مثبت بوده و من به ایدز مبتلا هستم. احساس کردم که کار درست این است که برای حفظ حریم خصوصی اطرافیانم این قضیه تا به امروز مخفی باشد. با این حال وقت آن رسیده است که دوستان و طرفداران من در سرتاسر دنیا حقیقت را بدانند و امیدوارم که همه، پزشکانم، در مبارزه با این بیماری مخوف به من ملحق شوند. حریم شخصی من همیشه برایم بسیار مهم بوده است و من به خاطر عدم انجام مصاحبه معروف هستم. لطفاً درک کنید که این سیاست [مصاحبه نکردن] ادامه خواهد داشت.

در صبح ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱، کمی بعد از ۲۴ ساعت بعد از انتشار این بیانیه، مرکوری در سن ۴۵ سالگی در خانه‌اش در Kensington درگذشت.[۹۰] علت اصلی مرگ bronchial pneumonia بود که به سبب ایدز ایجاد شده بود.[۹۱] خبر درگذشت او در ساعات اولیه ۲۵ نوامبر به روزنامه‌ها و تلویزیون رسید.[۹۲]

در ۲۷ نوامبر، مراسم تشییع جنازه مرکوری توسط یک موبد زرتشتی انجام گرفت. حدود ۳۵ نفر از دوستان و خویشاوندان نزدیک مرکوری در تشییع جنازه‌اش شرکت داشتند که دیگر اعضای گروه کوئین و التون جان از حضار این مراسم بودند.[۹۳][۹۴] جسد مرکوری در Kensal Green Cemetery در غرب لندن سوزانده شد. بر طبق خواسته مرکوری، ماری اوستین خاکسترهای او را در یک جای نامعلوم به خاک سپرد. اعتقاد بر این است که محل دفن خاکسترهای مرکوری را تنها ماری اوستین می‌داند و او اظهار داشته که هرگز محل به خاک سپاری آنها را فاش نخواهد کرد.[۹۵][۹۶]

مرکوری در وصیت‌نامه‌اش، بخش بزرگی از دارایی‌هایش، از جمله خانه‌اش و حق امتیاز آثارش را به ماری اوستین، و باقی‌مانده دارایی‌اش را برای خواهر و والدینش به ارث گذاشته است. همچنین او £500,000 برای آشپزش Joe Fanelli، £500,000 برای دستیار شخصی‌اش Peter Freestone، £100,000 برای راننده‌اش Terry Giddings و £500,000 هم برای Jim Hutton به ارث گذاشته است.[۹۷] ماری اوستین به همراه خانواده‌اش به زندگی در خانه مرکوری در Garden Lodge, Kensington ادامه داد.[۹۷] Hutton سال ۲۰۰۰ در یک زندگی‌نامه مرکوری به نام فردی مرکوری داستان گفته نشده شرکت کرد و همچنین مصاحبه‌ای هم با The Times در مورد شصتمین زادرود مرکوری چه خواهد بود.[۸۰]

محبوبیت ادامه‌دار[ویرایش]

اینکه مرگ مرکوری چقدر باعث افزایش محبوبیت کوئین شده مشخص نیست. در ایالات متحده، که محبوبیت کوئین در دهه ۱۹۸۰ کاهش یافته بود، در ۱۹۹۲ سال بعد از مرگ مرکوری فروش آلبوم‌های کوئین به شکل انکارناپذیری افزایش یافت.[۹۸] بر طبق Recording Industry Association of America کوئین 34.5 آلبوم در آمریکا فروخته است که نیمی از آنها پس از مرگ مرکوری در ۱۹۹۱ بوده است.[۹۹]

میزان فروش جهانی کوئین تا امروز تا حدود ۳۰۰ میلیون تخمین زده شده است.[۱۰۰] در بریتانیا کوئین نسبت به دیگر هنرمندان موسیقی (از جمله بیتلز) جمعاً هفته‌های بیشتری را در جدول‌های البوم بریتانیا مانده است.[۱۰۱] آلبوم برترین آثار کوئین پر فروش ترین آلبوم همه دوران‌ها در بریتانیا است.[۱۰۲] دو تا از ترانه‌های مرکوری به نام راپسودی بوهمی و ما قهرمانیم هر کدام به عنوان برترین ترانه همه دوران‌ها به ترتیب در نظرسنجی سونی اریکسون[۱۰۳] و Guinness World Records[۱۰۴] انتخاب شده‌اند. نظرسنجی اول تلاشی برای تعیین کردن محبوب‌ترین ترانه دنیا بود، در حالی که نظرسنجی گینس تنها در بریتانیا صورت پذیرفت. در اکتبر ۲۰۰۷، موزیک ویدیوی راپسودی بوهمی توسط خوانندگان مجله Q magazine به عنوان برترین همه دوران‌ها انتخاب شد.[۱۰۵] مرکوری که همواره به عنوان یکی از بهترین خوانندگان در تاریخ موسیقی عامه‌پسند یاد می‌شود در ۲۲ صدای برتر موسقی MTV پس از Mariah Carey در جایگاه دوم قرار گرفت.[۶۷] به علاوه در ژانویه ۲۰۰۹، در نظرسنجی ایستگاه رادیویی Planet Rock پس از رابرت پلنت به عنوان دومین خواننده برتر راک انتخاب شد.[۱۰۶] در می ۲۰۰۹، در یک نظرسنجی از طرف مجله Classic Rock مرکوری به عناون برترین خواننده راک انتخاب شد.[۸] در سال ۲۰۱۱، خوانندگان مجله NME مرکوری را پس از مایکل جکسون به عنوان برترین خواننده همه دوران‌ها انتخاب کردند.[۱۰۷] در سال ۲۰۱۱ خوانندگان مجله Rolling Stone را در جایگاه دوم «بهترین آوازخوان اصلی همه دوران‌ها» ی مجله انتخاب کردند.[۷۳] در سال ۲۰۱۳، خوانندگان Gigwise مرکوری را بهترین خواننده اصلی گروه همه دوران‌ها انتخاب کردند.[۱۰۸]

آلبوم کوئین پس از مرگ او[ویرایش]

در نوامبر ۱۹۹۵، کوئین آلبوم ساخت بهشت را منتشر کرد. این آلبوم، از آهنگ‌های منتشر نشده فردی مرکوری از سال ۱۹۹۱، اوت‌تیک‌هایی (به انگلیسی: outtake) از سال‌های گذشته و نسخه‌های بازسازی‌شده از آثار انفرادی مرکوری توسط اعضای زنده گروه، تشکیل شده بود.[۱۰۹] پوستر آلبوم تصویری از تندیس فردی مرکوری را نشان می‌دهد که در حال نگاه کردن به دریاچه Geneva در مونترو سوئیس است، جایی که مرکوری آخرین آهنگ‌هایش را در Mountain Studios نوشته و ضبط کرده است.[۱۰۹] بر روی جلد آلبوم نوشته شده بود که «تقدیم به روح جاودانه فردی مرکوری».[۱۰۹]

یادبودها[ویرایش]

تندیس مرکوری در شهر مونترو سوئیس در حال نظاره دریاچه لمان

تندیسی از مرکوری در مونترو سوئیس که توسط مجسمه‌ساز Irena Sedlecka ساخته شده، در مونترو سوئیس برای تکریم او برپا شد.[۱۱۰] این مجسمه سه متر طول دارد و در حال نگاه کردن به دریاچه لمان از بالا است و در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۶ در میان حضور طرفداران، توسط پدر مرکوری و منتسرات کاباله و همینطور اعضای گروه کوئین رونمایی شد.[۱۱۱] از سال ۲۰۰۳ به بعد، طرفداران مرکوری برای بزرگداشت این هنرمند، هر ساله در آخر اولین هفته ماه سپتامبر در کنار این مجسمه گرد هم می‌آیند که این رویداد تحت عنوان «روز بزرگداشت فردی مرکوری در مونترو» شناخته می‌شود و گروه Bearpark And Esh Colliery هم در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ در کنار این مجسمه به نواختن پرداختند.[۱۱۲] در سال ۱۹۹۹، پست سلطنتی انگلستان تمبری با تصویری از فردی مرکوری در حال اجرا بر روی صفحه را به افتخار او به چاپ رساند.[۱۱۳][۱۱۴]

در سال ۲۰۰۹، یادبودی از مرکوری در شهر فلتام، جایی که مرکوری و خانواده‌اش پس از رسیدن به انگلستان در سال ۱۹۶۴ به انجا رفته بودند، رونمایی شد. به یادبود دستاورهای مرکوری، ستاره‌ای در خیابان اصلی فلتام توسط مادرش، جر بولسارا و دیگر عضو گروه کوئین، برایان می، رونمایی شد.[۱۱۵] در دسامبر ۲۰۰۹، یک ماکت بزرگ از مرکوری با لباس تارتان برای تبلیغات اجرای ترانه We Will Rock You در Playhouse Theatre، در مرکز Edinburgh در معرض دید عموم قرار گرفت.[۱۱۶]

از می ۲۰۰۲ که نمایش موزیکالی توسط کوئین و Ben Elton به نام We Will Rock You در Dominion Theatre در West End لندن برگذار شد، تندیسی از مرکوری در ورودی آنجا نصب شده است.[۱۱۷][۱۱۸]

به مناسبت شصت و پنجمین سالگرد مرکوری، شرکت گوگل Google Doodle را به او تقدیم کرد[۱۱۹] که یک انیمیشن تصویری در رابطه با ترانه الان جلومو نگیر بود.[۱۲۰]

در مراسم اختتامیه المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، از گروه کوئین و مرکوری قدردانی به عمل آمد. باقی‌ماندهٔ گروه کوئین آهنگ We Will Rock You را به خوانندگی Jessie J اجرا کردند که یک ویدیو ریمستر شده از از روال «بخوان و پاسخ بده» که متعلق به یکی اجرای زنده مرکوری در استادیوم Wembley در سال ۱۹۸۶ بود، در ابتدای این اجرا پخش شد و تماشاگران حاضر در استادیوم المپیک در سال ۲۰۱۲ هم به صورت مناسب به آن پاسخ می‌دادند.[۱۲۱][۱۲۲]

اهمیت در تاریخچه ایدز[ویرایش]

به عنوان اولین ستاره راک که بر اثر ایدز درگذشته است، مرگ مرکوری رویداد مهمی در تاریخ این بیماری تلقی می‌شد.[۱۲۳] در اوریل ۱۹۹۲ باقی‌مانده اعضای کوئین The Mercury Phoenix Trust را بنیان نهادند و کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری برای اگاهی‌بخشی از ایدز را برای تجلیل از زندگی و میراث مرکوری و جمع آوری پول برای تحقیق در مورد ایدز سازماندهی کردند که در ۲۰ اوریل ۱۹۹۲ بر‌گزار شد.[۱۲۴] The Mercury Phoenix Trust میلیون‌ها پوند برای سازمان‌های خیریه مرتبط با AIDS جمع آوری کرده است. در کنسرت بزرگداشت که در استودیوم Wembley Stadium لندن با حضور 72,000 نفر بر‌گزار شد، خوانندگان مهمان زیادی حضور داشتند که رابرت پلنت (از لد زپلین)، Roger Daltrey (از د وو)، Extreme، التون جان، متالیکا، دیوید بویی، Annie Lennox، Tony Iommi (از Black Sabbath) Guns N' Roses Elizabeth Taylor, George Michael, Def Leppard, Seal, Liza Minnelli و همچنین یوتو از طریق ماهواره از آن جمله‌اند.

حضور در فهرست‌های مربوط به افراد تأثیرگذار[ویرایش]

چندین نظرسنجی که در دهه گذشته انجام شده‌اند نشان می‌دهند که آوازه مرکوری از هنگام مرگش بیشتر شده است. برای مثال، در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ برای تعیین کردن بزرگترین افراد بریتانیایی در طول تاریخ، مرکوری در جایگاه ۵۸ قرار گرفت که از بی‌بی‌سی هم پخش شد.[۱۲۵] او در نظرسنجی همگانی ژاپنی در سال ۲۰۰۷ تحت عنوان «۱۰۰ قرمان تأثیرگذار» در رتبه ۵۲ قرار گرفت.[۱۲۶] هرچند که فعالان حقوق همجنس‌گرایان او را به خاطر مخفی کردن وضعیت ایدزش مورد نکوهش قرار داده‌اند، Paul Russell مرکوری را در کتابش تحت عنوان «۱۰۰ همجنس‌گرا: رده‌بندی تأثیرگذارترین مردان و زنان همجنس‌گرا، در گذشته و آینده»، مرکوری را هم ذکر کرده است.[۱۲۷] دیگر هنرمندانی که در کتاب راسل نامشان ذکر شده عبارتند از لیبراچی و Rock Hudson. در سال ۲۰۰۸، نشریه رولینگ استون مرکوری را در جایگاه ۱۸ ر فهرست «۱۰۰ خواننده برتر همه دوران‌ها» قرار داد.[۶]

در تئاتر[ویرایش]

در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷، مونودرامی درباره زندگی مرکوری تحت عنوان Mercury: The Afterlife and Times of a Rock God در نیویورک سیتی گشایش یافت.[۱۲۸] این مونودرام مرکوری را در لحظات پس از مرگش نشان می‌دهد که زندگی‌اش را مرور می‌کند، به دنبال رستگاری می‌گردد و در جستجوی حقیقت خود است.[۱۲۹] این نمایشنامه توسط Charles Messina نوشته و کاربرگردانی شده است و نقش فردی مروکوری توسط Khalid Gonçalves و دوران بعدی زندگی‌اش توسط Amir Darvish ایفا شده است.[۱۳۰] Billy Squier یکی از این نمایش‌ها را با اجرای آکوستیک یکی از ترانه‌هایی که در مورد مرکوری سروده بود و I Have Watched You Fly نام داشت، افتتاح کرد.[۱۳۱]

تصویرسازی از او در سینما و تلویزیون[ویرایش]

در سپتامبر ۲۰۱۰ برایان می در مصاحبه‌ای با BBC[۱۳۲] عنوان کرد که ساشا بارون کوهن که در گذشته برای بازی در نقش‌های کمدی Borat و Ali G و Bruno به شهرت رسیده بود، برای بازی کردن در نقش مرکوری در فیلمی در مورد زندگی‌اش انتخاب شده است. تایم هم ضمن ستایش توانایی‌های کوهن در آوازخوانی و شباهتش به مرکوری در این باره مطلبی نوشت.[۱۳۳] فیلم توسط پیتر مورگان نوشته شده است که قبلاً نامزد دریافت جایزه اسکار برای نمایش‌نامه‌هایش The Queen و Frost/Nixon شده بود. این فیلم که شرکت TriBeCa Productions متعلق به رابرت د نیرو هم در تهیه کردن آن همکاری دارد، بر سال‌های شکل‌گیری گروه کوئین تا کنسرت سال ۱۹۸۵ Live Aid تمرکز خواهد داشت. فیلم‌برداری برای سال ۲۰۱۱ برنامه‌ریزی شده بود.[۱۳۴]

در آوریل ۲۰۱۱ برایان می تایید کرد که هنوز کارهای زیادی برای آماده‌سازی فیلم باید انجام گیرد. او گفت که پس از یک توقف طولانی مدت به دلیل وجود اختلاف سلیقه، گروه تیمی را برای شروع فیلم‌برداری در همان سال ۲۰۱۱ انتخاب کرده است و اشتیاق بارون کوهن هم کلید پیشرفت کار بوده است.[۱۳۵] فیلم هم اکنون در حال ساخت است و موقتاً برای سال ۲۰۱۴ برنامه‌ریزی شده است.[۱۳۶] با این حال در ژوئیه ۲۰۱۳، گزارش شد که بارون کوهن به خاطر تفاوت‌های خلقی بین او و باقی‌مانده اعضای گروه کوئین از ایفای نقش منصرف شده است.[۱۳۷] گیتاریست کوئین، برایان می بعدها گفت که حضور کوهن «مزاحم» خواهد بود.[۱۳۸]

در دسامبر ۲۰۱۳، اعلام شد که بن ویشاو که عمدتاً به خاطر ایفای نقش Q در فیلم جیمزباند اسکای‌فال شناخه می‌شود، به عنوان جایگزین کوهن برای بازی در نقش مرکوری انتخاب شده است.[۱۳۹] علاوه بر آن، گفته شده بود که Dexter Fletcher بازیگر و کارگردان انگلیسی، فیلم را کارگردانی خواهد کرد، با این حال Fletcher در مارس ۲۰۱۴ از ادامه کار با پروژه صرف نظر کرد.[۱۴۰] پیش از کناره‌گیر Fletcher، قرار بود تا ساخت فیلم در تابستان ۲۰۱۴ آغاز شود؛ گفته می‌شود که هر تاخیر دیگری، باعث بوجود آمدن مشکلات بیشتر خواهد شد، چرا که قرار است Whishaw در پایان همین سال بر روی فیلم بعدی جیمز باند کار کند.[۱۴۰]

مرکوری به عنوان یک کاراکتر فرعی در Best Possible Taste: The Kenny Everett Story که اولین بار در سال ۲۰۱۲ پخش شد، حضور داشت. نقش او را جیمز فلوید، بازیگر انگلیسی، ایفا کرده است.[۱۴۱]

نژاد قورباغه[ویرایش]

یک نژاد تازه کشف شده از قورباغه‌ها، به افتخار فردی مرکوری، مرکوریانا نام‌گذاری شده است. این نژاد در سال ۲۰۱۳ در کرالا هند کشف شد. دلیل این نام‌گذاری این طور ذکر شده است که «موسیقی پرطراوت مرکوری الهام‌بخش کاشفین این نژاد قورباغه بوده است». علاوه برآن، محل کشف این نژاد قورباغه، در نزدیکی جایی قرار دارد که مرکوری بیشتر دوران کودکی خود را در آنجا گذارنده است.[۱۴۲]

آلبوم‌شناسی[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

a.^ بر روی گواهی تولد مرکوری،[۱۰] والدینش خودشان را اینگونه معرفی کرده‌اند: "ملیت: هندی بریتانیایی" و "نژاد: پارسی". پارسی‌ها یک گروه قومی اصالتاً فارس در شبه قاره هند هستند و از آیین مزدیسنا پیروی می‌کنند.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "Linda B" (2000), Certificate of Birth, Chorley: mr-mercury.co.uk .
  2. Birth certificate mr-mercury.co.uk
  3. "Freddie Mercury (real name Farrokh Bulsara) Biography". Inout Star. Retrieved 11 July 2010. 
  4. Independent 2006
  5. Dance: Deux the fandango via Internet Archive.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ RollingStone.com – 100 Greatest Singers of All Time.
  7. list of Blender and MTV2's "22 Greatest Voices" (archived at www.amiannoying.com).
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Classic Rock, "50 Greatest Singers in Rock", May 2009
  9. Greg, Prato. "Freddie Mercury biography". AllMusic. Retrieved 24 January 2011. 
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ "Linda B" 2000.
  11. Sky 1992، صص 8–9
  12. Das 2000.
  13. Queen Online – History: Freddie Mercury
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ Jones 1998.
  15. Fitzpatrick, Liam (2006). "Farrokh Bulsara". Time. Archived from the original on 23 May 2011. Retrieved 28 April 2012. 
  16. Hodkinson 2004، صص 2,61.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ O'Donnell 2005.
  18. "Tribute to King of "Queen" Freddie Mercury | NowPublic News Coverage". Nowpublic.com. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ Januszczak 1996.
  20. Plekhanov 2004، ص 91
  21. Davis 1996، صص 1,10
  22. Hodkinson, Mark (1995), Queen The Early Years, Omnibus Press, p. 117, ISBN 0-7119-6012-7 
  23. "The pub that hosted John lennon and Freddie Mercury needs your band... - Liverpool Echo - Jade's Music Blog". Musicblog.merseyblogs.co.uk. 2008-08-08. Retrieved 2014-02-08. 
  24. Skala 2006.
  25. Highleyman 2005.
  26. SutcliffeHinceMack 2009، ص 22
  27. Queen – Greatest Hits, Vols. 1 AllMusic.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ Wenner 2001.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ Queen 1992.
  30. Aledort 2003.
  31. Coleman 1981.
  32. Blaikie 1996.
  33. Ressner 1992
  34. Dr. Brian May, CBE. Guitarist. (4 September 2011). "Happy birthday, Freddie Mercury". Googleblog.blogspot.com. Retrieved 9 February 2014. 
  35. Minchin 2005.
  36. BBC News 2005b.
  37. Harris 2005.
  38. Bret 1996، ص 91.
  39. Billboard – 16 Aug 1986. Retrieved 17 February 2011
  40. Jones 1999.
  41. ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ Longfellow 2006
  42. Lights! Action! Sound! It's That Crazy Little Thing Called Queen Circus Magazine. Retrieved 29 June 2011
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ Rees & Crampton 1999، ص 809.
  44. Rees & Crampton 1999، ص 811.
  45. Bradley 1992.
  46. Larkin, Colin (1998) The encyclopedia of popular music: Louvin, Charlie – Paul, Clarence, Volume 5 Page 3633. Macmillan, 1998
  47. Rees & Crampton 1999، ص 810.
  48. Queen's Greatest Hits 3 BBC
  49. Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums. London: Guinness World Records Limited
  50. Freddie Mercury – Collaborations: Michael Jackson UltimateQueen. Retrieved 29 June 2011
  51. Michael Jackson: the king of pop P.90. Retrieved 29 June 2011
  52. There Must Be More To Life Than This UltimateQueen. Retrieved 29 June 2011
  53. Smart, Gordon (12 November 2011) Michael Jackson and Freddie Mercury duet tapes to be released The Sun. Retrieved 13 November 2011
  54. Queen set to release Freddie Mercury and Michael Jackson duets in 2012 NME. Retrieved 13 November 2011
  55. Coulehan, Erin (29 July 2013). "Michael Jackson Duets With Freddie Mercury Set for Release". Rolling Stone Magazine. Retrieved 29 August 2013. 
  56. Teckman 2004, part 2.
  57. ۵۷٫۰ ۵۷٫۱ Lesley-Ann Jones. (2011). "Freddie Mercury: The Definitive Biography: The Definitive Biography. Hatchette.
  58. Hauptfuhrer 1977.
  59. Laura Jackson. (2011). "Freddie Mercury: The biography". Hatchette
  60. Austin, Mary (12 November 2011). The Mysterious Mr Mercury. Interview with Midge Ure. BBC Radio 4. Retrieved 12 November 2011.  More than one of |subject= and |last= specified (help)
  61. "The Star – AIDS Kills The King of Rock". Queenarchives.com. 25 November 1991. Retrieved 9 January 2011. 
  62. Freddie's Loves (Channel 5) documentary
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ ۶۳٫۲ Hutton 1994.
  64. Sweeney, Ken (4 January 2010). "Partner of Queen star Freddie buried". Irish Independent (Dublin). Retrieved 27 August 2010. 
  65. ۶۵٫۰ ۶۵٫۱ ۶۵٫۲ Cain 2006.
  66. Landesman 2006
  67. ۶۷٫۰ ۶۷٫۱ Fitzpatrick 2006.
  68. BBC News 2006
  69. ۶۹٫۰ ۶۹٫۱ Do I Look Like I'm Dying Of Aids? Fumes Freddie. The Sun. 18 October 1986.
  70. Das 2006.
  71. Myers 1991.
  72. "Kurt Cobain's Suicide Note". kurtcobainssuicidenote. Retrieved March 2014. 
  73. ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ "Rolling Stone Readers Pick the Best Lead Singers of All Time (2. Freddie Mercury)". Rolling Stone. 12 April 2011. Archived from the original on 15 April 2011. Retrieved 9 March 2014. 
  74. Jackson, Laura (6 October 2011). Freddie Mercury: The biography. Little, Brown Book Group. pp. 187–190. ISBN 978-0-7481-2907-2. Retrieved 9 April 2013. 
  75. ۷۵٫۰ ۷۵٫۱ Husband, Stuart (4 August 2002). "The Beach: Hedonism - LAST OF THE INTERNATIONAL; PLAYBOYS ; Pike's is a notorious Ibiza hotel where anything goes". The Independent, accessed via HighBeam Research. Archived from the original on 16 June 2013. Retrieved 9 April 2013. 
  76. Jones, Lesley-Ann (13 October 2011). Freddie Mercury: The Definitive Biography: The Definitive Biography. Hodder & Stoughton. p. 212. ISBN 978-1-4447-3370-9. Retrieved 9 April 2013. 
  77. "Just months after finding out he had AIDS he threw the biggest and wildest birthday party for 700 people". The People, accessed via HighBeam Research. 26 May 1996. Retrieved 9 April 2013. 
  78. Ressner 1992.
  79. Sky 1992، ص 163
  80. ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ Teeman 2006
  81. Bret 1996، ص 138
  82. The Highs and Lows of the Brit Awards. BBC News Retrieved 28 April 2011
  83. Queen, Freddie Mercury, Roger Taylor, Brian May, BRITS 1990. BRIT Awards.co.uk Retrieved 20 January 2011
  84. Jackson 1997.
  85. Tragic Face of Freddie Mercury The Sun
  86. Heir Apparent With Freddie Mercury Dead And Queen Disbanded, Brian May Carries On The Tradition Sacramento Bee. Retrieved 4 July 2011
  87. Final Freddie Mercury performance discovered The Independent. Retrieved 4 July 2011
  88. ۸۸٫۰ ۸۸٫۱ ۸۸٫۲ Mary Austin Shares Her Memories – March, 17th 2000 OK!. Retrieved 26 August 2011
  89. Bret 1996، ص 179.
  90. 1991: Giant of rock dies BBC
  91. Biography Channel 2007.
  92. "CEEFAX: Singer Freddie Mercury dies, aged 45". Retrieved 4 September 2011. [پیوند مرده]
  93. "Elton's Sad Farewell" The Sun (28 November 1991)
  94. "Freddie, I'll Love You Always" Daily Mirror (28 November 1991)
  95. The Encyclopedia of Dead Rock Stars: Heroin, Handguns, and Ham Sandwiches p.282
  96. Freddie Mercury: Queen star's lover Mary Austin cursed by his fortune - The Daily Mail. 30 March 2013
  97. ۹۷٫۰ ۹۷٫۱ Wigg 2000.
  98. RIAA 2007.
  99. "Gold & Platinum – 22 November 2009". RIAA. Retrieved 22 November 2009. 
  100. Cota 2006
  101. BBC 2005a.
  102. Brown 2006.
  103. Haines 2005
  104. CNN 2002
  105. BBC News 2007.
  106. The Top 40 Greatest Voices in Rock The Sun
  107. The greatest singers ever NME. Retrieved 23 June 2011
  108. "Gigwise readers name Queen star Freddie Mercury the best frontman of all time". Gigwise. Retrieved 15 June 2013
  109. ۱۰۹٫۰ ۱۰۹٫۱ ۱۰۹٫۲ "Made in Heaven". Queen Online. Retrieved 26 April 2012
  110. Mercury, heavy metal and a jazz explosion The Sydney Morning Herald. Retrieved 23 June 2011
  111. Montreuxmusic – Freddie Mercury statue EMI international. Retrieved 23 June 2011
  112. Bishton 2004.
  113. BBC: Entertainment: Mercury and Moore head millennium stamps BBC News
  114. "Millennium Series. The Entertainers' Tale (1999)". Collect GB Stamps. Retrieved 9 January 2011. 
  115. "Freddie Mercury memorial unveiled in Feltham (From Richmond and Twickenham Times". Richmondandtwickenhamtimes.co.uk. 24 November 2009. Retrieved 9 January 2011. 
  116. Queen News – December 2009 BrianMay.com
  117. "''We Will Rock You'' – Introduction & Credits". Ultimatequeen.co.uk. Retrieved 9 January 2011. [پیوند مرده]
  118. "For the first time ever...Queen: Ten great hits from the sensational rock band". The Mail On Sunday. Retrieved 6 February 2011. 
  119. Freddie Mercury Google doodle celebrates Queen singer's birthday Daily Mirror. Retrieved 21 October 2011
  120. Inc, Google. "Freddie Mercury Google Doodle". Video. Retrieved 5 September 2011. 
  121. "Olympics closing ceremony: A long goodbye to the Games". BBC. Retrieved 29 August 2012
  122. "Record TV audience for Olympics Closing ceremony". The Telegraph. Retrieved 29 August 2012
  123. National AIDS Trust 2006
  124. Stothard 1992
  125. "BBC – 100 great British heroes". BBC News. 21 August 2002. Retrieved 11 July 2010. 
  126. "James" 2007
  127. Russell 2002
  128. Lefkowitz, David (24 November 1997). "Freddie Mercury To Rise Again, Off-B'way, Nov. 24". Playbill. 
  129. Marone, Mark (13 December 1997). "On Stage". Billboard. p. 46. 
  130. Simonson, Robert (11 January 2004). "Bohemian Rhapsody: Freddy Mercury Play Begins Performances Off Broadway, Jan. 11". Playbill. 
  131. Barron, James; Martin, Douglas (18 February 1998). "PUBLIC LIVES; Theater Records". The New York Times. 
  132. "Sacha Baron Cohen to play Freddie Mercury". BBC News. 17 September 2010. Retrieved 22 September 2010. 
  133. "Sacha Baron Cohen to Play Freddie Mercury", Time, 17 September 2010
  134. "'Is it because I has a mankini?' Ali G creator to take on Queen: Sacha Baron Cohen to play Freddie Mercury in a film about the star's colourful life". The Independent. 18 September 2010. Retrieved 22 September 2010. 
  135. "Sacha Baron Cohen is perfect to play Freddie Mercury but we can't mess up his legacy, says Brian May", Scottish Daily Record, 27 April 2011
  136. "Katy Perry in Talks to Play Freddie Mercury's Girlfriend in New Biopic". OK!. Retrieved 17 July 2012
  137. Finke, Nikki (22 July 2013). "Sacha Baron Cohen Exits Freddie Mercury Biopic Over Creative Differences With Queen". Deadline.com. Retrieved 22 July 2013. 
  138. BRIAN MAY SPEAKS ON QUEEN BIOPIC PROBLEMS. Ultimate Classic Rock. 19 October 2013.
  139. "Ben Whishaw joins Freddie Mercury biopic". BBC News. 10 December 2013. Retrieved 10 December 2013. 
  140. ۱۴۰٫۰ ۱۴۰٫۱ "Dexter Fletcher 'leaves Mercury biopic'". BBC News. 14 March 2014. Retrieved 14 March 2014. 
  141. "Best Possible Taste: The Kenny Everett Story". BBC. 7 October 2012. Retrieved 21 October 2012. 
  142. Robin Kurian Abraham, R. Alexander Pyron, Ansil B. R., Arun Zachariah, Anil Zachariah (2013). "Two novel genera and one new species of treefrog (Anura: Rhacophoridae) highlight cryptic diversity in the Western Ghats of India". Zootaxa 3640 (2): 177–189. doi:10.11646/zootaxa.3640.2.3. 

کتاب‌شناسی[ویرایش]