شعر غنایی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
شعر غناییدر لغت به معنای آواز خوانی، سرود و نغمه است و در اصطلاح به شعری گفته میشود که بیانگر عواطف و احساسات شخصی شاعر باشد.اینگونه اشعار بیشتر به صورت کوتاه بیان میشوند. منظومه شعر ویس و رامین یا خسرو و شیرین از جمله اشعار غنایی محسوب میشوند.[۱]
پانویس[ویرایش]
- ↑ اعظم بابایی. «ادبیات غنایی». پژوهشکده باقرالعلوم (ع). بازبینیشده در 1391 بهمن 16.
منابع[ویرایش]
- Associate Professor ON Tansu, Greek Literary History lecture notes
- Prof. Dr. Candan Şentuna Greek Literature and History Lecture Notes
| این یک نوشتار خُرد پیرامون ادبیات است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |