گل و نوروز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گل و نوروز داستان عشق شاهزاده‌ای به نام «نوروز» با «گل»، دختر پادشاه روم است که خواجو این مثنوی را در ماه صفر ۷۴۲ هجری و در ۵۳۰۶ بیت سروده‌است.[۱] این منظومه داستانی عاشقانه است، مربوط به نوروز شاهزادۀ ایرانی، با گُل دختر پادشاه روم. خواجوی کرمانی آن را به پیروی از خسرو و شیرین نظامی گنجه‌ای سروده است و خواجو خود نیز به شاگردی نظامی اقرار کرده‌است.[۲]

فلک تا ازرقی باشد به منظر جهان تا عنصری باشد به گوهر
نبیند نظم در شیرین کلامی چو خواجو هیچ شاگرد نظامی

[۳][۴]

پانویس[ویرایش]

  1. روضة‌الانوار، خواجوی کرمانی، تصحیح محمود عابدی، انتشارات میراث مکتوب، چاپ اوّل، تهران ۱۳۸۷، مقدمه، صفحۀ سی‌وچهار و سی‌وپنج
  2. دانشگاه تهران مقايسۀ بلاغی گل و نوروز خواجوی كرمانی
  3. پایگاه مجلات تخصصی نور ماجرای مردم چشم
  4. در چاپ کمال عینی، صفحۀ ۲۸۱،
    جهان تا عُنصری باشد به جوهر
    ضبط کرده و در چاپ سعید نیاز کرمانی، صفحۀ ۷۱۴،
    جهان تا عُنصری باشد به گوهر
    ضبط کرده‌است.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]