عزیز و نگار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو

عزیز و نگار، داستان دو دلداده آردکانی است که قدمت آن به چند قرن می‌رسد. به احتمال قریب به یقین، باید داستان عشق عزیز و نگار را آخرین حلقه گمشده دلدادگی عاشقان دانست که بارها در تاریخ ادبیات فارسی شاهد برخی از آنها بوده‌ایم.

عزیز و نگار نیز چون باقی عاشقان، پس از طی مرحله عشق زمینی ـ چناچه عارفان بر آن قائلند - به عشق آسمانی دست می‌یابند و جالب اینکه جز در عزیز و نگار چاپ شرکت نسبی کانون کتاب که در آن عاشق و معشوق به خیر و خوشی به هم می‌رسند و داستان به پایان می‌رسید، در باقی روایت‌ها شاهد غرق شدن آن‌ها در شاهرود یا غیب شدنشان هستیم. در روایت کمالی دزفولی هر دو سنگ می‌شوند.

این عشقنامه در زبان تاتی نمود پیدا کرده‌است و مردم روستاهای منطقه طالقان، رودبار، الموت، تنکابن، اشکور و غیره که با نسخه‌های دست نویس و روایت‌های سینه به سینه این عشقنامه آشنا بودند، به مرور به نسخه چاپی داستان عزیز و نگار دست یافتند. هر روستا کتابخوانی داشت که با خرید این کتاب مجلس آرای شب‌نشینی‌ها و جمع‌های خانوادگی شود. در عین حال، عزیزخوان‌ها و نگارخوان‌ها نیز بر رونق روزافزون این داستان افزودند.

اکنون و پس از گذشت سال‌ها به رغم چاپ و انتشار داستان‌های گوناگون معاصر، همچنان داستان عزیز و نگار ارزش خود را حفظ کرده‌است و پیرمردان و پیرزنان روستایی در زمان‌های مختلف و به مناسبت‌های گوناگون، به زمزمه اشعار این داستان می‌پردازند.

محتویات

[ویرایش] نسخه‌ها

  • نسخه خطی به زبان رودباری
  • نسخه عبدالرحمن عمادی
  • نسخه‌ی منظوم، اثر حاج محمدعلی اكبريان به مثنوی و قديمی‌ترين نسخه چاپی آن نيز پيش از سال ۳۱ توسط وحدت ملی به انتشار رسيد.

[۱]

[ویرایش] جستارهای وابسته

[ویرایش] منابع

  • «عزیز و نگار» در مجلهٔ ادبی اینترنتی قابیل در آن وب‌گاه آمده: «نقل مطالب این سایت بدون ذکر مأخذ و لینک مستقیم مجاز نیست.»

[ویرایش] پیوند به بیرون

  • کتاب عزیزونگار نشر ققنوس، ۲۵۶ صفحه. چاپ اول ۱۳۸۱. چاپ دوم ۱۳۸۵

«شب عزیز و نگار» از سری «شب‌های بخارا» برگزار شد

ابزارهای شخصی

گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها
گشتن
چاپ/برون‌بری
جعبه‌ابزار