ارمنستان زاکارید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ارمنستان زاکارید
Zakarid Armenia
[[ارمنستان سلجوقی|]]
۱۲۰۱–۱۳۶۰
موقعیت زاکاریانها در قرن سیزدهم.
پایتخت آنی (شهر باستانی)
زبان‌(ها) ارمنی
گرجی
دین کلیسای حواری ارمنی
ارتدوکس گرجی
دولت پادشاهی
دوره تاریخی قرون وسطی
 - Control was taken over آنی (شهر باستانی) ۱۲۰۱
 - Conquered by قراقویونلو ۱۳۶۰

در قرن‌های یازدهم و دوازدهم حکومت گرجستان بسیار قوی گردید. کشور از تحت سیطره ترکهای سلجوقی (سلجوقیان) آزاد شد. بعلاوه نیروهای مسلح گرجی در جهت آزادسازی همسایه خود ارمنستان و مخصوصا" مناطق شمال شرقی آن، مبارزه طولانی نمودند.

به این منظور قدمهای قابل توجهی در زمان ملکه تامار (۱۲۱۳-۱۱۸۴)، وقتی که گرجستان در اوج قدرت خود بود برداشته شد. سپاه نیرومندی در آن زمان تشکیل می‌یابد. برادران زاره و ایوانه از خاندان زاکاریان و از نجیب زادگان ارمنی نقش مهمی در زندگی سیاسی حکومت ایفا نمودند. گرجستان نیرومند شده با کمک و همراهی رزمی ارامنه علیه امیر نشین‌های سلجوقی گانزاک،[۱]آنی (شهر باستانی)،دوین و غیره جنگهایی را آغاز نمود.

قشون متحد گرجی و ارمنی به فرماندهی زاکاره، آمبرد، دشتهای آرارات و استان شیراک، آنی (۱۲۰۰-۱۱۹۹)، دوین (۱۲۰۳)،قارص،استان سیونیک، و شهرهای دیگر را یکی پس از دیگری از وجود سلجوقیان پاک می‌نماید و سپس پیشروی خود را ادامه داده تا شهرهای مانزگرد،[۲] و شهرهای دیگر می‌رسد. ارمنستان شمال شرقی که از دست سلجوقیان آزاد گردید شامل سلطنت‌های سابق واناند،[۳] آنی-شیراک،تاشیر و سیونیک می‌شد.

مرزهای آن از دامنه‌های شرقی کوههای آرتساخ (قره باغ) تا سرحدات غربی دشت باسن[۴] و از حوالی کورا تا منتهی‌الیه جنوبی کوههای زاغکانتس کشیده می‌شد. شمال شرقی ارمنستان جزو گرجستان گردید ولی حقوق و خودمختاری وسیعی پیدا کرد. کشور را زاکاریان ها اداره می‌کردند.

تاریخ[ویرایش]

تمام فئودالهای بزرگ و کوچک مستقیماً" مطیع زاکاریان‌ها بودند. برادران زاکاریان از ایشخان های[۵] بلند پایه دربار گرجستان بودند و ارمنستانی که تحت اداره آنها بود به دو قسمت تقسیم می‌شد. که یکی از آنها تحت اطاعت زاکاره و پس از مرگش در دست پسرش شاهنشاه قرار داشت. بخش دیگر، قلمرو ایوانه برادر زاکاره بود که پس از مرگ وی پسرش آواگ جانشین او گردید.

قلمرو اول شامل سرزمینهای غربی آزاد شده از سیطره سلجوقیان یعنی نواحی استان لوری و آنی و نواحی دیگر بود. مرکز حکومت زاکاره و اخلاف او لوری و آنی بود. اما قلمرو ایوانه و پسرش را سایر نواحی شمال شرقی ارمنستان یعنی استان گغارکونیک، بجنی،[۶]استان وایوتس‌جور، قسمتی از آرتساخ، سیونیک همچنین شهرهای نخجوان،ایروان با نواحی اطراف خود تشکیل می‌داد.

مرکز حکومت آنان دژ کایان بود (شمال غرب دریاچه سوان). بخشی از نواحی تحت فرمانروایی زاکاریان‌ها مستقیماً" دارایی شخصی آنها بود اما بخش دیگر به خاندانهای اشرافی قدیمی و جدید تعلق داشت که مطیع آنها بودند.

خاندانهای ایشخانی ارمنی در زمان زاکاریان‌ها شامل دوپیان‌ها، واهرامیان‌ها، واچودیان‌ها، اربلیان‌ها، پروشیان ها و غیره می‌شدند. دوپیانها اراضی وسیعی در شمال رود تارتار[۷] و در جنوب شرقی دریاچه سوان دریافت کرده بودند.

گاردمان، پاریسوس، تارووش با دژهای مستکم خود، شهر شامکور (شهرستان شمکیر) با حومه اش به واهرامیان‌ها تعلق داشت. مرکز حکمرانی آنها قلعه آمبرد بود که در دوران قبل به پاهلاوونی‌ها تعلق داشت، ولی مرکز مذهبی شان هوواناوانک[۸] بود. ایشخان‌های اربلیان اراضی وسیعی در استان وایوتس‌جور، استان گغارکونیک،استان کوتایک و کاپان داشتند. زمینهای پروشیان در شاهپونیک، و نواحی دیگر واقع بود.

قلمرو پروشیان‌ها شامل صومعه گغارد و گلازور[۹] از مراکز معروف فرهنگی ارمنستان در قرون وسطی بود. در دوران حکمرانی زاکاریان‌ها روابط اراضی فئودالی معمول در پادشاهی دودمان باگراتونی، که در زمان سلطه سلجوقیان منسوخ شده بود برقرار می‌گردد.

وضعیت ارمنستان در دوران زاکاریانها[ویرایش]

از نیمه دوم قرن دوازدهم تا سالهای ۳۰-۴۰ قرن سیزدهم، در شمال شرقی ارمنستان شاخه‌های اصلی اقتصاد ترقی می‌نماید. کشاورزی متلاشی شده دوباره جان می‌گیرد، سیستم باغداری، کاشت پنبه و برنج توسعه می‌یابد.

کشت غلات در دشتهای آرارات، آلاشگرد (الشکیرت) و استان شیراک، باغداری در دشتهای آرارات و نواحی آرشارونیک و مغری کشت پنبه و برنج در دشت آرارات، دامداری در سیونیک، حوزه دریاچه گغاما،[۱۰] تاشیر - رودخانه زوراگت، واناند و استان آراگاتسوتن معروف بودند.

زندگی شهری نیز رونق می‌یابد، در بین شهرهای ارمنستان شمال شرقی در این دوران آنی، دوین، قارص، لوری، ایروان وغیره به چشم می‌خورند. سرمایه تجاری رواج می‌یابد که حتی ایشخانها نیز در دام نزول خواران بزرگ می افتدند. آنها دارای اراضی وسیع دکانها، مسافر خانه‌ها، کاروانسراها، کارگاهها و غیره بودند.

در قرنهای ۱۲-۱۳ حرفه‌ها، روابط کالایی-پولی و تجارت خارجی توسعه می‌یابد. در شهر و در کنار کلیساها و ایستگاههای جاده‌های کاروانرو، دکانهای متعددی ایجاد می‌شوند که با اجناس محلی به دادوستد می‌پردازند. در زمینه تجارت خارجی تغییراتی بوجود می‌آید. تجارت با ایران و کشورهای آسیای صغیر به کمترین درجه می‌رسد. جنگ و جدال مداوم در بین این ممالک امیر نشین سلجوقی اختلافات گمرکی سدی در راه توسعه تجارت بین‌المللی بود.

کشورهای شمالی در میان روابط تجاری، اقتصادی کشورهای قفقاز جنوبی، گرجستان، ارمنستان شمال شرقی و آلبانیای قفقاز، مکان ویژه‌ای بخود اختصاص می‌دهند. روابط محکمی با بنادر دریای سیاه،لهستان و روسیه بوجود می‌آید. از ارمنستان اساساً" کالاهایی چون پارچه‌های ابریشمی، قالی، وسایل فلزی و غیره به روسیه صادر می‌شد. اما مهمترین کالای وارداتی از آنجا را پوستهای گوناگون تشکیل می‌داد.

در شرایط زندگی اقتصادی رونق یافته از نیمه دوم قرن دوازدهم و توسعه حرفه‌ها و تجارت، تحولات چشمگیر اجتماعی بوقوع می‌پیوندند. طبقه مرفه با جمع‌آوری ثروت، داریی‌ها اراضی و غیر منقول فراوانی هم بدست می‌آورد. بین‌المللی شدن زندگی و فرهنگ اجتماعی بوقوع می‌پیوندند.

لیکن این ترقی مهم چندان بطول نمی‌انجامد تاخت و تازهای ویرانگرانه مغول آغاز می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Gandzak
  2. Manzikert
  3. Vanand روستایی است بین مرز ارمنستان و ترکیه
  4. Basen روستایی است در استان شیراک
  5. شاهزاده
  6. Bjni روستایی در استان کوتایک
  7. Lake Tharthar
  8. Hovhannavank
  9. Gladzor روستایی در استان وایوتس‌جور
  10. Geghama
  • تاریخ ارمنستان از دوران ما قبل تاریخ تا آخر سده هجدهم، ترجمه آ. گرمانیک، تهران ۱۳۶۰
  • و. آلن، تاریخ ملت گرجی، چاپ ۱۹۳۲ لندن
  • Jacques de Morgan: History of the Armenian peoples [۱]/ ژاک دو مورگان، تاریخ ملت ارمنی، چاپ ۱۹۱۹ پاریس
  • فریتیوف نانسن، تاریخ ارمنستان، چاپ ۱۹۲۷ اسلو
  • Alexandre Manvelichvili تاریخ گرجستان، چاپ ۱۹۵۱ پاریس