کارزار قانون بی‌سنگسار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کارزار قانون بی‌سنگسار یا کمپین قانون بی‌سنگسار فعالیتی گروهی است برای لغو قانون سنگسار در ایران که با تصمیم جمعی از فعالان جنبش فراملیتی زنان، برخی از فعالان جنبش زنان در ایران، سازمانهای غیردولتی زنان و شبکه وکلای داوطلب آغاز شد[۱].

به گفته اعضای این کمپین، با وجود انکار مقامات ایران، همچنان سنگسار بخشی از قوانین کیفری ایران است. برای نمونه در فراخوان کمپین به سنگسار شدن یک زن و یک مرد در اردیبهشت ۱۳۸۵ در شهر مشهد و موارد دیگر، از جمله ۹ زن و ۲ مردی که شبکه وکلای داوطلب موفق به یافتنشان شد اشاره شده است[۲].

این کمپین برای زنان ایرانی داخل و خارج کشور امکانات بیشتری برای ارتباط ایجاد کرده‌است و موجب بیشتر شدن احساس مسئولیت و تعهد برای جلوگیری از صدور حکم سنگسار یا اجرای آن گشته‌است. همچنین، از هر دو زبان شرعی و حقوق بشری برای مخالفت با مجازات سنگسار استفاده کرده است[۳].

فعالیت‌های این کمپین در سطح سازمان‌های حقوق بشر مورد توجه واقع شده‌است، مثلا سازمان عفو بین‌الملل در گزارش خود درباره وضعیت سنگسار در ایران به «تلاش‌های شجاعانه مدافعان محلی حقوق بشر در ایران که پس از سنگسارهای مه ۲۰۰۶ در مشهد کارزار قانون بی سنگسار را به راه انداختند» اشاره کرده‌است و دروئری دایک، پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل در زمینه مسایل ایران تلاش‌های این کمپین را مثبت دانست [۴][۵].

از جمله فعالان این کمپین می‌توان به شادی صدر، محبوبه عباسقلی‌زاده، آسیه امینی، صنم دولتشاهی، و سهیلا وحدتی اشاره کرد[۱].

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «کمپین قانون بی سنگسار». وب‌گاه میدان زنان. بازبینی‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸. 
  2. «دادخواست حذف مجازات سنگسار از قوانین ایران». بی‌بی‌سی فارسی. بازبینی‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸. 
  3. مهرانگیز کار/ در گفتگو با سهیلا وحدتی. «چشم‌انداز و چالش‌های کمپین «قانون بی سنگسار»». وب‌گاه ایران امروز، ۱۰ ۰۷ ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸. 
  4. «درخواست عفو بین الملل از ایران برای توقف «سنگسار»». رادیو فردا، ۲۵ دی ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸. 
  5. «استقبال عفو بین‌الملل از «تعلیق سنگسار»». رادیوزمانه، ۱۷ مرداد ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸. 

پیوند به بیرون[ویرایش]