نامه بانوان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نامهٔ بانوان یک مجلهٔ صریح‌اللهجهٔ ایرانی به سردبیری شهناز آزاد بود که نخستین شمارهٔ آن در سال ۱۲۹۹* [۱] در تهران[۲] چاپ شد. این روزنامهٔ طرفدار کشف حجاب به چاپ مقاله‌هایی که فقط به قلم زنان نوشته شده بود و اخبار ملی و بین‌المللی نیز می‌پرداخت[۳].

این نشریه دو بار در ماه منتشر می‌شد و بالای نام روزنامه شعار «زنان نخستین آموزگار مردانند» به چشم می‌خورد. هدف از انتشار این روزنامه «بیداری و رستگاری زنان بیچاره و ستمکش ایران» بود[۲].

نامه بانوان ۳ روز بعد از چاپ نخستین شماره‌اش توقیف شد زیرا نوشته بود «حجاب خرافه و موهومات و حصار سنت، جلوی دیدگان زنان و مردان را در این کشور سد کرده‌است.» سپس با این شرط که در شماره بعدی بنویسد منظور از حجاب در این جمله، حجاب زنان نیست، اجازه انتشار مجدد یافت[۴]. در دو شمارهٔ اول شعر «کفن سیاه» از میرزاده عشقی و بحث‌هایی در مجلس سوریه راجع به حق رای زنان و مبارزه با حجاب منتشر شده بود اما شهناز آزاد، سردبیر، در شمارهٔ سوم مدعی شد که منظورش از «حجاب»، «حجاب خرافه و جهل» بوده‌است و نه چادر و روبنده. دانشوران این حرکت را «عقب‌نشینی» تاکتیکی می‌دانند[۵].

پانویس[ویرایش]

  1. *۱۹۲۰ میلادی
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ زنان ایران در جنبش مشروطه. ص.۱۲۰ خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «mashrouteh» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. Sanasarian, Eliz
  4. الیز ساناساریان، ص. ۵۹
  5. Touraj Atabaki

منابع[ویرایش]

  • Sanasarian, Eliz. The Women's Rights Movements in Iran, Praeger, New York: 1982, ISBN 0-03-059632-7, 33.
  • Atabaki, Touraj. The State and The Subaltern
  • ساناساریان، الیز. جنبش حقوق زنان در ایران (طغیان، افول و سرکوب از ۱۲۸۰ تا انقلاب ۱۳۵۷). چاپ اول. تهران: نشر اختران، ۱۳۸۴. ISBN 964-7514-78-6. 
  • ناهید، عبدالحسین. زنان ایران در جنبش مشروطه. تبریز: نشر احیا، ۱۳۶۰.