نامه بانوان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نامهٔ بانوان یک مجلهٔ صریح‌اللهجهٔ ایرانی به سردبیری شهناز آزاد بود که نخستین شمارهٔ آن در سال ۱۲۹۹* [۱] در تهران[۲] چاپ شد. این روزنامهٔ طرفدار کشف حجاب به چاپ مقاله‌هایی که فقط به قلم زنان نوشته شده بود و اخبار ملی و بین‌المللی نیز می‌پرداخت[۳].

این نشریه دو بار در ماه منتشر می‌شد و بالای نام روزنامه شعار «زنان نخستین آموزگار مردانند» به چشم می‌خورد. بنابر نوشته صفحه اول هر شماره «این روزنامه برای بیداری و رستگاری زنان بیچاره و ستمکش ایران است»[۴].

نامه بانوان ۳ روز بعد از چاپ نخستین شماره‌اش توقیف شد زیرا در مطلبی بی پایه و بدون هیچ استدلال منطقی و صرفا از سر عرض ورزی نوشته بود «حجاب خرافه و موهومات و حصار سنت، جلوی دیدگان زنان و مردان را در این کشور سد کرده‌است.» سپس با این شرط که در شماره بعدی بنویسد منظور از حجاب در این جمله، حجاب زنان نیست، اجازه انتشار مجدد یافت[۵]. در دو شمارهٔ اول شعر «کفن سیاه» از میرزاده عشقی و بحث‌هایی در مجلس سوریه راجع به حق رای زنان و مبارزه با حجاب منتشر شده بود اما شهناز آزاد، سردبیر، در شمارهٔ سوم مدعی شد که منظورش از «حجاب»، «حجاب خرافه و جهل» بوده‌است و نه چادر و روبنده. دانشوران این حرکت را «عقب‌نشینی» تاکتیکی می‌دانند[۶].

از مسائل مهم مورد تأکید این روزنامه فراهم‌سازی امکانات تحصیل و سوادآموزی به زنان در ایران و ساخت مدارس دخترانه است. این روزنامه بی‌سواد نگه‌داشتن زنان و دختران را مایه عقب‌افتادگی، فساد و مانع پیشرفت می‌داند. مبحث تعلیم و تربیت زنان به دفعات و جدا از مسأله حجاب مطرح شده‌است[۷].

پانویس[ویرایش]

  1. *۱۹۲۰ میلادی
  2. زنان ایران در جنبش مشروطه. ص.۱۲۰
  3. Sanasarian, Eliz
  4. «شماره ۱». نامه بانوان. ۱۲۹۹ ش. دریافت‌شده در 2018/04/11. تاریخ وارد شده در |تاریخ دسترسی=،|تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  5. الیز ساناساریان، ص. ۵۹
  6. Touraj Atabaki
  7. «شماره ۸». نامه بانوان. ۱۲۹۹ ش. دریافت‌شده در 2018/04/10. تاریخ وارد شده در |تاریخ دسترسی=،|تاریخ= را بررسی کنید (کمک)

منابع[ویرایش]

  • Sanasarian, Eliz. The Women's Rights Movements in Iran, Praeger, New York: 1982, ISBN 0-03-059632-7, 33.
  • Atabaki, Touraj. The State and The Subaltern