کامران دیبا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کامران دیبا
Kamran-diba.jpg
اطلاعات شخصی
نام
تاریخ تولد ۱۴ اسفند ۱۳۱۵
۵ مارس ۱۹۳۷(۱۹۳۷-03-0۵) ‏(۸۰ سال)
محل تولد تهران
ملیت ایرانی ساکن اسپانیا و فرانسه
فعالیت
نام هنری کامران دیبا
پروژه‌های معروف موزه هنرهای معاصر تهران
پارک شفق و فرهنگسرای دانشجو
دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی
پارک و فرهنگ‌سرای نیاوران
منزل مسکونی (موزه) پرویز تناولی
نمازخانه جنب موزه فرش ایران
مسجد دانشگاه جندی شاپور
شهر جدید شوشتر
ویلای «پیرونه» (اسپانیا)
ویلای «اسپارتینا» (اسپانیا)
جوایز جایزه معماری آقاخان
طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم در جشن سال ۲۰۰۰ در لس‌آنجلس
هر دو به خاطر پروژه شهر جدید شوشتر
وب‌گاه رسمی kamrandiba.com

کامران طباطبایی دیبا (زاده ۱۴ اسفند ۱۳۱۵ در تهراننقاش، شهرساز و معمار نوگرا و صاحب سبک ایرانی است.[۱] او از نوادگان خاندان طباطبایی‌های تبریز و پسر عموی شهبانوی پیشین ایران، فرح پهلوی است.[۲]

بناهای زیبا و ماندگار او در یک دوره ۱۲ ساله (از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷) چون موزه هنرهای معاصر تهران، فرهنگ‌سرای نیاوران و فرهنگسرای دانشجو، پارک شفق، دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی و منزل مسکونی پرویز تناولی از کارهای اوست.

خانواده[ویرایش]

خاندان طباطبایی‌های تبریز از خانواده‌های پرنفوذ در دربار ایران از دوره قاجاریان هستند. پدر او «اسفندیار دیبا» دندانپزشک بود. مادر او علاقه بسیاری به معماری و طراحی داخلی داشت.[۲]

تحصیل[ویرایش]

وی در سال ۱۳۳۵ تحصیل در رشته معماری در دانشگاه هاوارد را در شهر واشینگتن، دی.سی. را آغاز کرد. وی در زمان تحصیل، با مراجعه به کتابخانه کنگره آمریکا، به دانش خود در زمینه‌های فلسفه و روان‌شناسی افزود. در سال ۱۳۴۳ در این رشته فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به مدت یک سال تحصیلات تکمیلی را در رشته جامعه‌شناسی ادامه داد.[۲]

بازگشت به ایران[ویرایش]

در سال ۱۳۴۵ به تهران بازگشت اما برخلاف تصور اولیه، محیط فرهنگی ایران را برای تفکرات و ایده‌های نوگرای خود مناسب نمی‌بیند:[۱]

«وقتی رسیدم تهران با یک محیط بسته روبه رو شدم، یک جامعه سنتی جاافتاده و بلکه از بعضی جهات عقب افتاده».

حتی ارتباط نزدیک خویشاوندی با دخترعمویش (فرح پهلوی) نیز راه‌گشای تحقق ایده‌های او در جامعه آن دوران ایران نبود.[۱]

او یک سال بعد، رئیس و طراح ارشد شرکت مهندسین مشاور «DAZ» شد.[۲] «DAZ» در ایران پروژه‌های بزرگ و گوناگونی به انجام رسانید و به سرعت توسعه یافت به طوری که در سال ۱۹۷۷، صدوپنجاه پرسنل داشت.

دیبا در ایران صرفاً در بخش دولتی فعالیت می‌کرد. وی به سنت‌های بومی و هم چنین نیازهای جامعه شهری مدرن و اثر متقابل انسان علاقه‌مند بود.

نمایی بیرونی از دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی در نیاوران، تهران که توسط کامران دیبا، طراحی و ساخته‌شد.

زندگی هنری[ویرایش]

پارک شفق[ویرایش]

نخستین کار وی معماری پارک شفق در محله یوسف‌آباد تهران بود. به بیانی، فرهنگسرای دانشجو، نخستین فرهنگسرای ایران است. زیرا نخستین باری بود که مجموعه‌ای با امکان انجام چند فعالیت فرهنگی، در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند.[۲]

طراحی مسیرهای این پارک به گونه‌ای است که ادامه مسیرهای پیاده‌رو از کوچه‌های اطراف آن است؛ بنابراین، افراد پیاده در هنگام تردد، از میان آن عبور می‌کنند. گودی که امروره در آن وسایل بازی کودکان است، تا پیش از ساخت پارک، گودال دفع زباله بوده است. همچنین پایه پل‌های این پارک بر اساس معماری پل‌های اصفهان و نرده راهروهای روی این پل‌ها بر اساس نرده‌های جایگاه سالن تئاتر ساخته شدند.[۲]

موزه هنرهای معاصر تهران[ویرایش]

موزه هنرهای معاصر تهران در ضلع غربی بوستان لاله تهران قرار دارد. بخشی از هزینه ساخت ساختمان و خرید آثار بین‌المللی این موزه، مستقیماً از سوی شرکت ملی نفت ایران تأمین شده است. هدف دیبا از ساخت این موزه را «جمع‌آوری هنر زمان و در دسترس عموم قرار دادن» آن می‌داند. ابعاد این موزه (با مساحت تقریبی ۲۰۰۰ مترمربع) برای جمع‌آوری آثار هنری در ایران، طراحی شده است. معماری این بنا، بازتاب ایده‌های روشنفکری و هنری آن دوران، یعنی تلاش برای ایجاد دوستی میان سنت و نوگرایی و همچنین معماری ایرانی و غربی است. سقف‌های نیم هلالی موزه یادآور بادگیرهای سنتی ایران است. وی مؤسس و نخستین مدیر موزه بود.[۲] کریم امامی، مهدی کوثر و داریوش مهرجویی اعضای هیئت مدیره موزه هنرهای معاصر تهران بودند.[۱]

گالری‌های این مجموعه، گرد محور یک فضای مرکزی مانند موزه گوگنهایم نیویورک بر روی یکدیگر قرار گرفته‌اند. دلیل پایان یافتن راهروی گالری به زیرزمین ساختمان در این است که انتهای راهروی این زیرزمین به فضای داخلی بوستان لاله ادامه پیدا می‌کند.[۲]

حوض آب طولانی کنار گالری، اشاره به وجود حوض آب در خانه‌های ایرانی دارد. همچنین این حوض بی آنکه مانع دیداری ایجاد کند و مانع از ورود افراد به ساختمان می‌شود. حوض روغن وسط گالری (ساخت هنرمند نوریوکی هاراگوچی) نیز نشانی از حوض آب در وسط خانه‌های ایرانی است. مجموعه آثار موجود در این گالری، یکی از نفیس‌ترین مجموعه‌های هنری هنر نوگرا و هنر معاصر جهان در خارج از اروپا و آمریکای شمالی است.[۲]

باغِ موزه، بر اساس ویژگی‌های باغ ایرانی ساخته شده و در آن مجسمه‌هایی از هنرمندان شناخته شده سده بیستم میلادی (مانند رنه ماگریت، آرنالدو پومودورو، ادوآردو چیلیدا، هنری مور، ماکس ارنست، ماکس بیل، آلبرتو جاکومتی و پرویز تناولی) به چشم می‌خورند.[۲]

نمای کلی موزه هنرهای معاصر تهران در گوشه غربی پارک فرح (بوستان لاله کنونی) در سال‌های نخست گشایش

فرهنگ‌سرای نیاوران[ویرایش]

ساخت فرهنگ‌سرای نیاوران همزمان با ساخت موزه هنرهای معاصر تهران انجام شد. این دو اثر، فرم و کاربر زیادی با یکدیگر دارند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، بدون موافقت کامران دیبا، تغییراتی در ساختمان این فرهنگ‌سرا ایجاد شد.[۲]

مسجد موزه فرش ایران[ویرایش]

مسجد موزه فرش ایران یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های مینیمالیسم و پیوند میان سنت و نوگرایی است.[۲]

مسجد دانشگاه جندی‌شاپور[ویرایش]

طراحی مسجد دانشگاه جندی‌شاپور (که پس از انقلاب نام آن به «دانشگاه شهید چمران اهواز» تغییر یافت) نیز به عهده کامران دیبا بوده است.[۲]

شهر جدید شوشتر[ویرایش]

پروژه نیمه‌تمام «شهر جدید شوشتر» (۱۳۵۳–۱۳۵۹) در نزدیکی شهر قدیمی شوشتر خوزستان که وی معمار و برنامه‌ریز آن بود بیش‌ترین موفقیت خود را مرهون الگوهای ساختاری و گونه‌های ساختمانی سنتی-اسلامی است که دیبا مورد استفاده قرار داده‌است.[۲] وی این شیوه را جایگزین طراحی بر اساس الگوهای غربی (که مورد حمایت افراد با نفوذ و سردمداران بود) نمود. این شهر با تراکم افقی و ظرفیت جمعیتی بیش بر ۳۰٬۰۰۰ نفر برای طبقه کارگر در راستای یک شاهراه اصلی ارتباطی طراحی شد. چهارراه‌ها، میادین عمومی و محله‌های کوچک در اطراف آن شکل می‌گرفتند و وجود باغ‌ها و بازارها زندگی اجتماعی را تقویت می‌کرد.

به خاطر بهره‌گیری از معماری اسلامی، در سال ۱۳۶۵ جایزه معماری آقاخان به کامران دیبا تعلق گرفت.[۲] در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم، که به مناسبت فرارسیدن سال ۲۰۰۰ میلادی در لس‌آنجلس برگزار شد به عنوان طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان به نمایش گذاشته شد.

تندیس ساخته‌شده توسط پرویز تناولی به نام مرد رهگذر که از چهره و لباس‌های کامران دیبا ایده گرفته است.

پس از انقلاب ۱۳۵۷[ویرایش]

در تابستان ۱۳۵۷ همزمان با اوج‌گیری اعتراضات انقلابی و توقف پروژه‌های عمرانی در ایران، کامران دیبا تصمیم گرفت که برای مدتی از ایران خارج شود. اما این مسافرات کوتاه مدت به ترک همیشگی ایران و زندگی در اسپانیا و فرانسه انجامید. وی تاکنون به ایران بازنگشته است.[۲]

پروژه‌های خارج از ایران وی شامل طرح‌های خانه‌سازی در ایالت ویرجینیا و طرح توسعه هتل‌ها در اسپانیا ست.

وی در سال ۱۳۵۶ به عنوان منتقد با «دانشگاه کرنل» همکاری کرد.

دیبا به عنوان مشاور و برنامه‌ریز شهری در وزارت مسکن و توسعه شهری ایران خدمت کرد. هم چنین دفتر وی طرح جامعی برای برخی شهرها ارائه داد که از جمله آنها خرمشهر بندری مهم در خلیج فارس است. جایی که وی با طراح یونانی A.Doxias که در بخش خصوصی فعالیت می‌کرد همکاری کرد.

دیبا به عنوان یک نقاش چندین نمایشگاه انفرادی در ایران بر پا کرد. وی هم چنین گردآورنده و واسطه فروش آثار نقاشی معاصر غرب بود.

استادان[ویرایش]

وی از کارهای معماران شناخته شده‌ای مانند لوکوربوزیه، فرانک لوید رایت و لودویگ میس فن در روهه تاثیرهای بسیاری گرفته است.[۲]

مسجد دانشگاه جندی‌شاپور (دانشگاه شهید چمران اهواز کنونی)

چکیده[ویرایش]

  • متولد سال ۱۳۱۵ تهران
  • فارغ‌التحصیل رشته معماری و شهرسازی دانشگاه هاوارد شهر واشینگتن، دی.سی. (۱۳۴۲)
  • شرکت در نمایشگاه نقاشی دوسالانه ونیز (۱۳۴۰)
  • شرکت درنمایشگاه نقاشی دوسالانه پاریس (۱۳۴۲)
  • برپایی نمایشگاه نقاشی در گالری رئالیته آمریکا (۱۳۴۱)
  • شرکت در دومین کنگره معماری ایران (۱۳۵۱)
  • بنیانگذار دفتر مهندسین مشاور داض (۱۳۴۶)
  • شرکت درمسابقه معماری بنیاد آقاخان و دریافت جایزه به خاطر معماری شهرک شوشتر (۱۳۶۵)
  • طراحی و اجرای آثاری چون موزه هنرهای معاصر تهران، پارک و فرهنگسرای شفق، دفتر مخصوص ملکه ایران، پارک وفرهنگسرای نیاوران، منزل مسکونی (موزه) پرویز تناولی، نمازخانه جنب موزه فرش، مسجد جندی شاپور، شهرک شوشتر، ویلای «پیرونه» (اسپانیا)، ویلای «اسپارتینا» (اسپانیا) و چندین اثر دیگر در ایران و اروپا و آمریکا (۱۳۴۵ تا ۱۳۸۳)
  • اقامت دائمی در اسپانیا و فرانسه در سال‌های پس از انقلاب (۱۳۵۷ تا کنون)

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]