پرش به محتوا

جرج سوم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جرج سوم
Full-length portrait in oils of a clean-shaven young George in eighteenth century dress: gold jacket and breeches, ermine cloak, powdered wig, white stockings, and buckled shoes.
پرتره تاج‌گذاری، ۱۷۶۲
سلطنت۲۵ اکتبر ۱۷۶۰ – ۲۹ ژانویه ۱۸۲۰
تاج‌گذاری۲۲ سپتامبر ۱۷۶۱
پیشینجرج دوم
جانشینجرج چهارم
نایب‌السلطنهجرج، شاهزاده ولز (۱۸۱۱‍–‍۱۸۲۰)
زاده۴ ژوئن ۱۷۳۸ [سبک جدید]
خانه نورفولک، لندن، انگلستان
درگذشته۲۹ ژانویهٔ ۱۸۲۰ (۸۱ سال)
قلعه وینزر، بارکشر، انگلستان
آرامگاه۱۶ فوریه ۱۸۲۰
تاق سلطنتی، نمازخانه سنت جورج، قلعه وینزر
همسر(ان)شارلوت مکلنبورگ-شترلیتس (ا. ۱۷۶۱–۱۸۱۸)
فرزند(ان)
جزئیات
نام کامل
جرج ویلیام فردریک
خاندانهانوفر
پدرفردریک، شاهزاده ولز
مادرشاهدخت آگوستا ساکس-گوتا
امضاءHandwritten "George" with a huge leading "G" and a large capital "R" at the end for "Rex"

جرج سوم (جرج ویلیام فردریک؛[پ] ۴ ژوئن ۱۷۳۸ – ۲۹ ژانویه ۱۸۲۰) پادشاه بریتانیای کبیر و ایرلند از ۲۵ اکتبر ۱۷۶۰ تا زمان مرگش در سال ۱۸۲۰ بود. مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰، بریتانیای کبیر و ایرلند را در قالب پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند یکپارچه کرد که جرج سوم پادشاه آن بود. او هم‌زمان دوک و پرنس الکتور هانوفر در امپراتوری مقدس روم نیز بود و از ۱۲ اکتبر ۱۸۱۴ به عنوان پادشاه هانوفر حکومت می‌کرد. جرج سوم نخستین پادشاه دودمان هانوفر بود که در خاک بریتانیا به دنیا آمد، زبان اولش انگلیسی بود[۲] و هرگز به هانوفر سفر نکرد.[۳]

جرج در زمان سلطنت پدربزرگ پدری‌اش، جرج دوم، به دنیا آمد و نخستین فرزند فردریک، شاهزاده ولز، و پرنسس آگوستا از زاکسن-گوتا بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۵۱، جرج به وارث بلافصل و شاهزاده ولز تبدیل شد. او در سال ۱۷۶۰ پس از درگذشت جرج دوم به سلطنت رسید. سال بعد، با پرنسس شارلوت مکلنبورگ-شترلیتس ازدواج کرد و حاصل این ازدواج ۱۵ فرزند بود. دوران زندگی و حکومت جرج سوم با جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی فراوانی همراه بود که نه تنها قلمروهای او بلکه بخش‌های بزرگی از اروپا، آفریقا، آمریکا و آسیا را نیز در بر می‌گرفت. در آغاز سلطنت او، بریتانیا در جنگ هفت ساله فرانسه را شکست داد و به قدرت غالب اروپا در آمریکای شمالی و هند تبدیل شد. اما بریتانیا در جنگ استقلال آمریکا، ۱۳ مستعمره خود در آمریکای شمالی را از دست داد. جنگ‌های بعدی علیه فرانسه انقلابی و ناپلئونی از سال ۱۷۹۳ منجر به شکست ناپلئون بناپارت در نبرد واترلو در سال ۱۸۱۵ شد. همچنین در سال ۱۸۰۷ تجارت برده در امپراتوری بریتانیا ممنوع اعلام شد.

در سال‌های پایانی عمرش، جرج به بیماری روانی مکرر و در نهایت دائمی دچار شد. ماهیت دقیق این بیماری به‌طور قطعی مشخص نیست، اما تاریخ‌نگاران و کارشناسان پزشکی معتقدند علائم و رفتارهای او با اختلال دوقطبی یا پورفیری سازگار است. در سال ۱۸۱۰، جرج دچار بازگشت نهایی بیماری شد و پسر بزرگش، جرج، شاهزاده ولز، در سال بعد به عنوان نایب‌السلطنه منصوب گردید. جرج سوم در ۸۱ سالگی درگذشت و نایب‌السلطنه به‌عنوان جرج چهارم جانشین او شد. او در بخش عمده‌ای از دوران جرجی و نیابت سلطنت حکومت کرد. در زمان مرگش، او طولانی‌ترین دوران سلطنت و عمر را در میان پادشاهان بریتانیا داشت و نیز به عنوان طولانی‌ترین دورهٔ پادشاهی مرد در تاریخ بریتانیا باقی مانده است، با حکومتی به مدت ۵۹ سال و ۹۶ روز.

اوایل زندگی

[ویرایش]

جرج در ۴ ژوئن ۱۷۳۸ در عمارت نورفولک واقع در میدان سنت جیمز لندن به دنیا آمد. او نوه پادشاه جرج دوم و فرزند ارشد فردریک، شاهزاده ولز، و آگوستا از ساکس-گوتا بود. از آنجا که دو ماه زودتر از موعد به دنیا آمده بود و احتمال زنده ماندنش اندک به نظر می‌رسید، در همان روز توسط توماس سکر، که همزمان کشیش کلیسای سنت جیمز در پیکادیلی و اسقف آکسفورد بود، غسل تعمید داده شد.[۴][۵] یک ماه بعد، مراسم تعمید عمومی او در عمارت نورفولک، باز هم توسط سکر، برگزار شد. پدرخوانده‌ها و مادرخوانده او عبارت بودند از: پادشاه فردریک یکم، پادشاه سوئد (که لرد بالتیمور به نیابت از او حضور داشت)، عمویش فردریک سوم، دوک ساکس-گوتا (که لرد کارناروون به نیابت از او حاضر شد)، و عمه بزرگش سوفیا دوروتئا، ملکه پروس (که لیدی شارلوت ادوین به نیابت از او شرکت کرد).[۶]

جرج به کودکی سالم، محتاط و خجالتی تبدیل شد. خانواده به میدان لستر نقل مکان کرد، جایی که جرج و برادر کوچکترش ادوارد (که بعدها دوک یورک و آلبانی شد) تحت آموزش معلمان خصوصی قرار گرفتند. نامه‌های خانوادگی نشان می‌دهد که او تا سن هشت سالگی قادر به خواندن و نوشتن به دو زبان انگلیسی و آلمانی بود و همچنین می‌توانست دربارهٔ رویدادهای سیاسی زمان خود اظهارنظر کند.[۷] او اولین پادشاه بریتانیا بود که علم را به‌صورت نظام‌مند مطالعه کرد.[۸]

علاوه بر شیمی و فیزیک، درس‌های او شامل نجوم، ریاضیات، فرانسه، لاتین، تاریخ، موسیقی، جغرافیا، تجارت، کشاورزی، حقوق اساسی و همچنین مهارت‌های ورزشی و اجتماعی مانند رقص، شمشیربازی و سوارکاری بود. آموزش دینی او کاملاً بر اساس اصول کلیسای انگلیکان بود.[۸] در سن ده سالگی، جرج در اجرای خانوادگی نمایشنامه کاتو اثر جوزف ادیسون شرکت کرد و در پیش‌درآمد جدید آن گفت: «چه باک که کودکی بیش نیستم! می‌توان به‌راستی گفت، پسری در انگلستان زاده شده، در انگلستان پرورده شده.»[۹] رامنی سدویک، مورخ، استدلال کرده که این عبارات به نظر می‌رسد «منبع تنها عبارت تاریخی مرتبط با او» باشند.[۱۰]

پادشاه جرج دوم به پسرش فردریک علاقه چندانی نداشت و توجه کمی به نوه‌هایش نشان می‌داد. با این حال، در سال ۱۷۵۱، فردریک به‌طور غیرمنتظره‌ای در سن ۴۴ سالگی بر اثر آسیب ریوی درگذشت و جرج وارث بلافصل تاج و تخت شد و عنوان دوک ادینبرو را از پدرش به ارث برد. پادشاه اکنون توجه بیشتری به نوه‌اش نشان داد و سه هفته بعد او را به عنوان شاهزاده ولز معرفی کرد.[۱۱][۱۲]

پرتره‌ای نیم‌تنه از جرج جوان، با صورتی صاف و بدون ریش، که جلیقه‌ای با تزئینات نفیس، نوار آبی‌رنگ نشان گارتر و کلاه‌گیس پودری به سر دارد.
پرتره جرج به عنوان شاهزاده ولز، اثر ژان-اتین لیوتار، ۱۷۵۴

در بهار سال ۱۷۵۶، هنگامی که جرج به هجدهمین سالگرد تولدش نزدیک می‌شد، پادشاه به او پیشنهاد اقامتگاهی باشکوه در کاخ سنت جیمز داد، اما جرج این پیشنهاد را رد کرد. او در این تصمیم تحت تأثیر مادرش و مشاور نزدیک او، جان استوارت، سومین ارل بوت (که بعدها نخست‌وزیر) شد، قرار داشت.[۱۳] مادر جرج، که اکنون شاهدخت بیوه ولز بود، ترجیح می‌داد جرج را در خانه نگه دارد تا ارزش‌های اخلاقی سختگیرانه خود را به او القا کند.[۱۴][۱۵]

تاج‌گذاری و ازدواج

[ویرایش]

در سال ۱۷۵۹، جرج شیفته لیدی سارا لنوکس، خواهر چارلز لنوکس، سومین دوک ریچموند، شد، اما لرد بوت او را از این ازدواج منصرف کرد و جرج از فکر ازدواج با او دست کشید. او نوشت: «من برای سعادت یا بدبختی یک ملت بزرگ زاده شده‌ام و در نتیجه، اغلب باید برخلاف امیالم عمل کنم.»[۱۶] با این حال، جرج و مادرش در برابر تلاش‌های پادشاه برای ازدواج او با پرنسس سوفی کارولین از براونشوایگ-وولفنبوتل مقاومت کردند.[۱۷] سوفی کارولین در نهایت با فردریک، مارگراو بایروت، ازدواج کرد.[۱۸]

سال بعد، در ۲۲ سالگی، جرج پس از مرگ ناگهانی پدربزرگش، جرج دوم، در ۲۵ اکتبر ۱۷۶۰ در سن ۷۶ سالگی، به تاج و تخت رسید. جستجو برای یافتن همسری مناسب شدت گرفت: پس از بررسی چندین پرنسس پروتستانتیسم آلمانی، مادر جرج، سرهنگ دیوید گرایم را به نمایندگی از پسرش با پیشنهادی برای ازدواج با پرنسس شارلوت مکلنبورگ-شترلیتس فرستاد. شارلوت این پیشنهاد را پذیرفت. در حالی که در لندن برای شارلوت خانهٔ سلطنتی و خدمه آماده می‌شد، لرد هارکورت، مسئول اصطبل سلطنتی، او را از نوسترلیتز به لندن همراهی کرد. شارلوت در بعدازظهر ۸ سپتامبر ۱۷۶۱ وارد شد و مراسم ازدواج همان شب در کلیسای سلطنتی کاخ سنت جیمز برگزار شد.[۱۹] تاج‌گذاری جرج و شارلوت دو هفته بعد، در ۲۲ سپتامبر، در کلیسای وست‌مینستر انجام شد. جرج، برخلاف پدربزرگ و پسرانش، هرگز معشوقه‌ای نگرفت و این زوج تا زمان بروز بیماری روانی جرج از زندگی زناشویی خرسندی برخوردار بودند.[۲][۹]

پادشاه و ملکه صاحب ۱۵ فرزند شدند—نه پسر و شش دختر. در سال ۱۷۶۲، جرج عمارت باکینگهام (در مکانی که اکنون کاخ باکینگهام قرار دارد) را برای استفاده به عنوان اقامتگاه خانوادگی خریداری کرد.[۲۰] اقامتگاه‌های دیگر او کاخ کیو و قلعه وینزر بودند. کاخ سنت جیمز برای امور رسمی حفظ شد. او سفرهای گسترده‌ای نداشت و تمام عمر خود را در جنوب انگلستان گذراند. در دهه ۱۷۹۰، پادشاه و خانواده‌اش برای تعطیلات به ویموث، دورست می‌رفتند،[۲۱] که بدین ترتیب جرج آن را به یکی از اولین اقامتگاه‌های ساحلی انگلستان تبدیل کرد و محبوب ساخت.[۲۲]

یادداشت‌ها

[ویرایش]
  1. ↑ پادشاه پادشاهی متحد از ۱ ژانویه ۱۸۰۱، پس از مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰
  2. ↑ پادشاه از ۱۲ اکتبر ۱۸۱۴
  3. ↑ George William Frederick

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ Ditchfield, G. M. (2002), Ditchfield, G. M. (ed.), "The Religion of George III", George III: An Essay in Monarchy (به انگلیسی), London: Palgrave Macmillan UK, pp. 77–108, doi:10.1057/9780230599437_5, ISBN 978-0-230-59943-7, retrieved 29 June 2025
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ "George III". Official website of the British monarchy. Royal Household. 31 December 2015. Retrieved 18 April 2016.
  3. ↑ Brooke, p. 314; Fraser, p. 277.
  4. ↑ Hibbert, p. 8.
  5. ↑ The Third Register Book of the Parish of St James in the Liberty of Westminster For Births & Baptisms. 1723–1741. 24 May 1738.
  6. ↑ The London Gazette: no. 7712. p. . 20 June 1738.
  7. ↑ Brooke, pp. 23–41.
  8. ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ Brooke, pp. 42–44, 55.
  9. ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ Cannon, John (September 2004). "George III (1738–1820)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/10540. Retrieved 29 October 2008. (Subscription or UK public library membership required.) (Subscription required).
  10. ↑ Sedgwick, pp. ix–x.
  11. ↑ The London Gazette: no. 9050. p. . 16 April 1751.
  12. ↑ Hibbert, pp. 3–15.
  13. ↑ Brooke, pp. 51–52; Hibbert, pp. 24–25.
  14. ↑ Bullion, John L. (2004). "Augusta, princess of Wales (1719–1772)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/46829. Retrieved 17 September 2008 (Subscription required): "George III adopted the moral standards she tried to teach."
  15. ↑ Ayling, p. 33.
  16. ↑ Ayling, p. 54; Brooke, pp. 71–72.
  17. ↑ Ayling, pp. 36–37; Brooke, p. 49; Hibbert, p. 31.
  18. ↑ Benjamin, p. 62.
  19. ↑ Hadlow, Janice (2014). A royal experiment: the private life of King George III. New York: Holt. pp. 139–148. ISBN 978-0-8050-9656-9.
  20. ↑ Ayling, pp. 85–87.
  21. ↑ Ayling, p. 378; Cannon and Griffiths, p. 518.
  22. ↑ Watson, p. 549.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جرج سوم موجود است.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=جرج_سوم&oldid=42852341»