محمد حنیف اتمر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
محمد حنیف اتمر
Mohammad Hanif Atmar in Tehran.jpg
اتمر در دیدار با علی شمخانی در تهران، اوت ۲۰۱۶
مشاور امنیت ملی افغانستان
مشغول به کار
۲۰۱۵ – ۲۵ اوت ۲۰۱۸
رئیس جمهورمحمد اشرف غنی
پس ازرنگین دادفر سپنتا
وزارت امور داخله
مشغول به کار
۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ – ۶ ژوئن ۲۰۱۰
رئیس جمهورحامد کرزی
پس ازضرار احمد مقبل عثمانی
پیش ازبسم‌الله خان محمدی
وزارت معارف افغانستان
مشغول به کار
۲ مه ۲۰۰۶ – ۱ اکتبر ۲۰۰۸[۱]
رئیس جمهورحامد کرزی
پس ازنورمحمد قرقین
پیش ازغلام فاروق وردک
وزارت احیا و انکشاف دهات افغانستان
مشغول به کار
۲۰۰۲[۱] – ۲۰۰۶
رئیس جمهورحامد کرزی
پس ازمنگل حسین
پیش ازمحمد احسان ضیا
اطلاعات شخصی
زاده۱۹۶۸ (۵۰–۵۱ ساله)
ولایت لغمان
ملیتافغانستان
حزب سیاسیحزب حق و عدالت
مذهباسلام

محمد حنیف اتمر (زاده ۱۳۴۷ ولایت لغمان) سیاست‌مدار افغانستانی، وزیر اسبق وزارت‌خانه‌های داخله، معارف، احیا و انکشاف دهات و مشاور اسبق امنیت ملی افغانستان است. وی در دولت وحدت ملی افغانستان به ریاست جمهوری محمد اشرف غنی به عنوان مشاور امنیت ملی انتخاب شد و در ۳ شهریور/سنبله ۱۳۹۷ از سمت مشاور امنیت ملی استعفا داد.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

محمد حنیف اتمر زاده ۱۳۴۷ از ولایت لغمان است. وی مدرک لیسانس و فوق لیسانس/ماستری خود را در رشته توسعه مطالعات توسعه روستایی و روابط بین‌الملل از بریتانیا به دست آورد. وی سابقه فعالیت در وزارت امنیت دولتی (خاد) را در در دولت ببرک کارمل و محمد نجیب‌الله را کارنامه دارد.[۳] گفته می‌شود یک پای وی در جنگ‌های داخلی آسیب دیده و با عصا حرکت می‌نماید. با سقوط دولت نجیب وی به پاکستان و بعدها به انگلیس مهاجرت کرد و در آنجا بین سال‌های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ موسسات خیریه افغانی در پاکستان و افغانستان همکاری داشت. تا سال ۱۳۷۹ در کمیته نروژ برای افغانستان در سمت مدیر عمومی برنامه‌ها در این کمیته کار کرد. پس از آن وی به مدت ۲ سال مدیر عمومی کمیته بین‌المللی نجات برای افغانستان بود. با سقوط حکومت طالبان اتمر به افغانستان بازگشت و در سال ۱۳۸۱ به عنوان وزیر احیاء و انکشاف دهات وارد کابینه دولت موقت و انتقالی افغانستان شد. در دور اول حکومت حامد کرزی وی به عنوان وزیر معارف افغانستان تعیین شد. در سال ۱۳۸۷ وی به عنوان وزیر داخله افغانستان منصوب شد و پس از ماجرای ترور حامد کرزی در سال ۱۳۸۹ وی به همراه امرالله صالح از سمتش استعفا داد.[۴]

دولت وحدت ملی[ویرایش]

وی در دولت وحدت ملی افغانستان به ریاست محمد اشرف غنی در سمت مشاور امنیت ملی افغانستان فعالیت می‌کرد و توافق‌نامه امنیتی میان افغانستان و آمریکا را از طرف دولت افغانستان امضا کرد.[۵] در مدت حضور وی در سمت مشاور امنیت ملی وی با اعتراض بسیاری از اشخاص و گروه‌ها روبرو شد. احمد بهزاد نماینده پارلمان و عضو شورای عالی جنبش روشنایی امنیت ملی افغانستان را متهم به دست داشتن در بمب‌گذاری دوم اسد/مرداد ۱۳۹۵ متهم می‌کرد.[۶][۷] جنبش رستاخیز تغییر نیز که در اعتراض به افزایش ناامنی در افغانستان تشکیل شده بود، خواستار برکناری وی بود.[۸]ظاهر قدیر نماینده مردم ننگرهار و عبدالکریم متین والی اسبق پکتیکا و غزنی حنیف اتمر را متهم به داعش‌سازی و حمایت از داعش در افغانستان کرد.[۹] عبدالرشید دوستم معاون اول ریاست جمهوری افغانستان حنیف اتمر را متهم به تلاش و تبانی برای ترور وی در حمله طالبان به نیروهای وی در ولسوالی غورماچ ولایت فاریاب افغانستان کرد.[۹] وی در ۳ شهریور/سنبله ۱۳۹۷ از سمت مشاور امنیت ملی استعفا داد.[۲]

حزب حق و عدالت[ویرایش]

وی پس از استعفا از سمت وزارت داخله به همراه برخی از چهره‌های سیاسی کشور حزب حق و عدالت را در ۱۲ عقرب/آبان ۱۳۹۰ تأسیس کرد.[۴]

انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸[ویرایش]

محمد حنیف اتمر در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸ به همراه محمد محقق به عنوان معاون دوم و یونس قانونی به عنوان معاون اول تیم «اصلاح و اعتدال» را تشکیل داد و برای حضور در انتخابات خود را نامزد کرد.[۱۰][۱۱][۱۲] وی همچنین عالم ساعی والی پیشین جوزجان و از مردم ترک تباران افغانستان را به عنوان نماینده خاص خود تعیین کرد. تیم صلح و اعتدال در همایشی که قبل از ثبت‌نام برگزار کرده بودند، توافقنامه «صلح و اعتدال» را به امضا رساندند که در آن توافقنامه قول تعدیل قانون اساسی، اصلاح نظام ریاستی، ایجاد سمت‌های صدراعظم و معاون سوم داده شده بود.[۱۳]

آثار[ویرایش]

حنیف اتمر چندین کتاب و مقاله به چاپ رسانده‌است.

  • کمک بشری، جنگ و صلح در افغانستان: چه درسی را باید آموخت؟[۱۴]
  • سخن‌پردازی به واقعیت: نقش کمکهای بشری در روند صلح در افغانستان.[۱۴]
  • انکشاف نهادهای غیر حکومتی در جهان رو به انکشاف.[۱۴]
  • سیاست و کمکهای بشری در افغانستان و عواقب آن برای مردم افغانستان.[۱۴]
  • افغانستان یا یک جنگ یتیم.[۱۴]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Minister of Education Makes First Trip to the U.S. for Global Literacy Conference". USAID. 2006-09-18. Retrieved 2009-03-23.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «محمد حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی افغانستان استعفا کرد» (به انگلیسی). BBC News فارسی. ۲۰۱۸-۰۸-۲۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۸-۲۵.
  3. «حنیف اتمر کیست و دنبال چیست؟ | Jawedan: News, Opinion & Analysis». jawedan.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۸-۲۵.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «مردان مقتدر؛ نگاهی به زندگی و کارنامه 7 مشاور امنیت ملی | خبرنامه». خبرنامه. ۲۰۱۶-۱۲-۱۳. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۸-۲۵.
  5. «محمد حنیف اتمر، مشاور امنیت ملی افغانستان 'استعفا کرد'» (به انگلیسی). BBC News فارسی. ۲۰۱۸-۰۸-۲۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۸-۲۵.
  6. «Farsi.Ru - عضو ارشد جنبش روشنایی: غرب در راستای منافع یک تیم خاص در افغانستان سرمایه‌گذاری می‌کنند». www.farsi.ru. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۸-۲۵.
  7. «احمد بهزاد: داعش نام مستعار شورای امنیت و امنیت ملی است | روزنامه اطلاعات روز». روزنامه اطلاعات روز. ۱۳۹۵-۰۹-۲۵T15:11:48+00:00. دریافت‌شده در 2018-08-25. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  8. «جنبش رستاخیز تغییر برای عملی شدن خواسته‌های شان ۲۰ روز به حکومت مهلت داده‌است - خبرگزاری صنا». خبرگزاری صنا. ۱۳۹۶-۰۵-۰۵T15:20:38+00:00. دریافت‌شده در 2018-08-25. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ «مرد مشکوک؛ پنج اتهام سنگین علیه حنیف اتمر مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور | روزنامه اطلاعات روز». روزنامه اطلاعات روز. ۱۳۹۶-۰۳-۱۵T17:34:26+00:00. دریافت‌شده در 2018-08-25. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  10. Welle (www.dw.com)، Deutsche. «حنیف اتمر به حیث نامزد انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کرد». DW.COM. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۱۹.
  11. «حنیف اتمر در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان ثبت نام کرد | TRT Persian». www.trt.net.tr. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۱۹.
  12. «محمد حنیف اتمر نامزد انتخابات ریاست جمهوری افغانستان شد». رادیو زمانه. ۲۰۱۹-۰۱-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۱۹.
  13. «حنیف اتمر با تعهد به تغییر قانون اساسی برای انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کرد» (به انگلیسی). ۲۰۱۹-۰۱-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۱۹.
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ ۱۴٫۳ ۱۴٫۴ آریانانت، سرویس خبررسانی. «- سرویس خبررسانی آریانانت - Biographies». www.ariananet.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۸-۲۵.

پیوند به بیرون[ویرایش]