دمای خودآتشگیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

دمای خودگیرانش[۱] یا دمای خودگیرش[۲] (به انگلیسی: Autoignition temperature) پایین‌ترین دمایی است که یک ماده بدون هیچ محرک خارجی مانند جرقه یا شعله در جو معمولی خود به خود آتش می‌گیرد. این دما باید بتواند انرژی فعال‌سازی مورد نیاز برای سوختن را فراهم کند.

دمای خودآتشگیری برخی مواد[ویرایش]

چون در دماهای پایین‌تر بیشتر طول می‌کشد تا کاغذ خود به خود آتش گیرد، برای همین در منابع گوناگون دماهای متفاوتی آمده‌است.[۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. واژه های مصوب فرهنگستانhttps://wiki.apll.ir/word/index.php/Ignition_temperature
  2. https://wiki.apll.ir/word/index.php/Autoignition/_auto-ignition
  3. "Diethyl Ether - Safety Properties". by Wolfram|Alpha curated data, 2009; Wolfram Mathematica ChemicalData
  4. "Fuels and Chemicals - Auto Ignition Temperatures". depending on grade
  5. "Butane - Safety Properties". by Wolfram|Alpha curated data, 2009; Wolfram Mathematica ChemicalData
  6. Jens Borch, Richard E. Mark, M. Bruce Lyne. Handbook of Physical Testing of Paper.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (link)
  7. Tony Cafe. "Physical Constants for Investigators". Journal of Australian Fire Investigators. {{cite journal}}: Unknown parameter |note= ignored (help)
  8. "Hydrogen - Safety Properties". by Wolfram|Alpha curated data, 2009; Wolfram Mathematica ChemicalData
  9. Forest Products Laboratory (1964). "IGNITION AND CHARRING TEMPERATURES OF WOOD" (PDF). Forest Service U. S. Department of Agriculture.

پیوند به بیرون[ویرایش]