نمازخانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نمازخانه[۱] مکانی ویژهٔ عبادت در بعضی از اماکن عمومی است.

  • اطاقی مخصوص خواندن نماز در خانه مسلمانان. جائی که در آن نماز خوانند.
  • کلیسای ترسایان، معبد مسیحیان. محلی در کلیسا یا کاخ مسیحیان که برای خواندن دعا اختصاص دهند.
  • کنشت، کنیسه.


منبع[ویرایش]

  1. «نمازخانهٔ» [باستان‌شناسی] هم‌ارزِ «chapel1»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حداد عادل، «فارسی»، در دفتر دوازدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۸-۶۶-۶۱۴۳-۶۰۰-۹۷۸ (ذیل سرواژهٔ نمازخانهٔ1) 
  • فرهنگ فارسی معین
  • فرهنگ فارسی عمید