سید احمد خوانساری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سید احمد خوانساری
شناسنامه
نام کامل سید احمد موسوی خوانساری
لقب مرجع تقلید
نسب موسی کاظم
تاریخ تولد ۱۳۰۹ قمری
زادگاه خوانسار ایران
محل تحصیل خوانسار، اصفهان، نجف
محل زندگی خوانسار، قم، تهران
محل مرگ ۱۳۶۳ شمسی، تهران، ایران
مدفن قم، آستانه فاطمه معصومه
اطلاعات علمی
شاگردان سید محمدباقر سلطانی
سید مصطفی صفایی خوانساری
سید محمد مهدی غضنفری
مرتضی حائری
محمد تقی ستوده
سید محمدباقر خوانساری
سید جعفر خوانساری
...
فعالیت‌های
اجتماعی
مرجع تقلید، مدرس حوزه

سید احمد خوانساری فقیه، اصولی، مجتهد، مدرس حوزه معروف به آیت الله خوانساری از مراجع تقلید شیعه بود. وی در سال ۱۳۰۹ قمری در شهر خوانسار متولد شد. سید احمد پس از درگذشت سید حسین بروجردی به مرجعیت شیعیان رسید. سید محمدتقی خوانساری ، سید محمدتقی غضنفری و سید محمدعلی روضاتی خوانساری (درگذشته ۱۴۳۳ ق) از عموزاده‌های مطرح وی بوده‌اند. سید احمد خوانساری در سال ۱۳۶۳ خورشیدی (۱۴۰۵ ق) درگذشت.[۱]

زندگی[ویرایش]

سید احمد خوانساری فرزند سید یوسف خوانساری (درگذشته ۱۳۱۲ ق)، از علما و روحانیان صاحب نام خوانسار و از نوادگان سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر)، از مراجع تقلید عصر خود بوده است. سید مصطفی صفایی خوانساری فرزند سید احمد صفایی خوانساری و از شاگردان سید احمد خوانساری بوده است.

تحصیلات[ویرایش]

سید احمد در حوزه علمیه خوانسار نزد سید علی اکبر سنگ شیری خوانساری (پدر سید فضل‌الله خوانساری) و سید محمدحسن خوانساری (برادر وی، درگذشته ۱۳۳۷ ق) در اصفهان، نزد میر محمدصادق مدرس، محمدعلی تویسرکانی و عبدالکریم گزی، در نجف همراه با، عمو زاده‌اش سید محمدتقی خوانساری، نزد استادانی چون آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، محمدحسین نائینی، آقا ضیاءالدین عراقی، شیخ الشریعة اصفهانی و سید ابوتراب موسوی خوانساری تحصیل کرد.[۲]

شاگردان[ویرایش]

مرجعیت[ویرایش]

سید احمد خوانساری بعد از فوت سید حسین بروجردی به همراه سید محمدرضا گلپایگانی، سید شهاب الدین مرعشی و سید محمدکاظم شریعتمداری جزء مراجع تقلید مطرح شیعیان شمرده می‌شد. سید احمد خوانساری در ۹۶ سالگی به سال ۱۳۶۳ شمسی درگذشت.[۲][۴]

سید احمد خوانساری مدافع عدم حضور فعال روحانیان در قدرت سیاسی بود.[نیازمند منبع]

خوانساری از جمله شخصیت‌های بلندمرتبهٔ مذهبی سنتگرا، آرامش‌گرا و از نظر سیاسی محتاطی بود که با حکومت پهلوی رابطهٔ کاری داشت. او اغلب به نیابت از فعالان مذهبی دربند پادرمیانی می‌کرد. این قبیل روحانیون بی سر و صدا از حکومت و سیاست‌های آن ناراضی بودند ولی صریحاً با آن مخالفت نمی‌کردند.[۵]

منابع[ویرایش]

  • سنگربانان اسلام (جلد اول، ص) تالیف سید هادی غضنفری خوانساری
  1. ریحانة، ۳، ص ۳۶۶؛ الکنی و الالقاب، ج ۲، ص ۱۹۸؛ طبقات اعلام الشیعة، ج ۱، ص ۲۱۱؛ فوائد الرضویه، ص ۴۰۳.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «آیت الله سید احمد خوانساری، تندیس پارسایی». پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه نت. ۱۹۶۳-۰۱-۰۹. بازبینی‌شده در ۲۰۱۶-۰۳-۰۱. 
  3. «خدمات دینی و اجتماعی». خبرگزاری ایرنا. 
  4. مکارم الاثار، ج ۳، ص ۸۰۴–۸۰۶؛ ریحانة الادب، ج ۱، ص ۳۶۶؛ النهریة، ص ۴۴.
  5. Azimi, F. and F. Azimi. QUEST FOR DEMOCRACY IN IRAN C: a century of struggle against authoritarian rule. Harvard University Press, 2009. 341. ISBN ‎978-0-674-02036-8. Retrieved 2017-04-09. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ahmad Khonsari»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱ مارس ۲۰۱۶).