زبان اشاره فارسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
زبان اشاره فارسی
زبان بومی درایران
شمار گویشوران
(بدون برآورد دسترسی)
ناشناخته
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳psc
گلاتولوگpers1244[۱]

زبان اشاره فارسی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در ایران استفاده می‌شود. این زبان با الفبای مصوت دستی باغچبان تفاوت دارد.

منابع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Zaban Eshareh Irani". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.

پانویس[ویرایش]

  • Barkoky, Alaa; Charkari, Nasrollah M. (2011). "Static hand gesture recognition of Persian sign numbers using thinning method". 2011 International Conference on Multimedia Technology. pp. 6548–6551. doi:10.1109/ICMT.2011.6002201. ISBN 978-1-61284-771-9.
  • Karami, Ali; Zanj, Bahman; Sarkaleh, Azadeh Kiani (March 2011). "Persian sign language (PSL) recognition using wavelet transform and neural networks". Expert Systems with Applications. 38 (3): 2661–2667. doi:10.1016/j.eswa.2010.08.056.
  • Azar, Saeideh Ghanbari; Seyedarabi, Hadi (May 2020). "Trajectory-based recognition of dynamic Persian sign language using hidden Markov model". Computer Speech & Language. 61: 101053. arXiv:1912.01944. doi:10.1016/j.csl.2019.101053.

پیوند به بیرون[ویرایش]