رایانه پوشیدنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویر یک رایانه پوشیدنی بر روی مچ به نام ZYPAD

رایانهٔ پوشیدنی[۱] رایانه‌ای است که بر بدن پوشیده شود. این رایانه‌ها در حوضه‌هایی مانند مدل کردن رفتار، سامانه‌های نظارت بر سلامت، فناوری اطلاعات و توسعه رسانه کاربرد دارند. سازمان‌های دولتی و نظامی و بخش بهداشت هم‌اکنون به طور روزمره از این رایانه‌های پوشیدنی استفاده می‌کنند. رایانه‌های پوشیدنی مخصوصاً در مواردی که دست، صدا، چشم یا توجه کاربر فعالانه متوجه محیط فیزیکی است کاربرد دارند. از این رایانه‌ها اکثراً برای طب از راه دور و کنترل بیماران نیز استفاده می‌شود. این رایانه‌ها هنوز وارد ایران نشده‌اند.

تاریخچه[ویرایش]

نخستین رایانهٔ پوشیدنی جهان در سال‌های ۱۹۶۰–۶۱ با همکاری دو ریاضیدان، ادوارد اُ تروپ و کلود شانون اختراع شد. آن‌ها این وسیله را برای پیش‌بینی در بازی رولت و افزایش شانس برد طراحی کردند. شانون و تروپ رایانهٔ خود را که به اندازهٔ یک قوطی سیگار بود در تابستان ۱۹۶۱ در لاس‌وگاس آزمایش کردند. آن‌ها این موضوع را تا سال ۱۹۶۶ مانند رازی مخفی نگاه داشتند.[۲]

کاربردهای رایانه پوشیدنی[ویرایش]

در بسیاری از کاربردهای رایانه پوشیدنی، اندام بدن کاربر مانند پوست، دست‌ها، چشم‌ها، صدا و بازوها به عنوان واسط عمل می‌کنند. برخی رایانه‌های پوشیدنی در برابر حرکات واکنش نشان می‌دهند. انواع رایانه‌های پوشیدنی در زمینه‌های زیادی کاربرد دارند:

  • ادغام حسی؛با هدف کمک به افراد برای درک بهتر محیط چه در کارها مانند کلاه جوشکاری مبتنی بر دوربین یا برای کاربردهای روزمره مثل عینک دیجیتال
  • سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی
  • گوشی‌های همراه
  • گوشی‌های هوشمند
  • لباس‌های هوشمند

سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی[ویرایش]

زمانی مردم تصور می‌کردند که فناوری‌ پوشیدنی یک مد زودگذر است و در آینده به فراموشی سپرده خواهد شد. اما امروزه فناوری‌های پوشیدنی توانایی‌های زیادی دارند و می‌توانند کارهای زیادی برای ما انجام دهند: از تناسب اندام تا پایش سلامت. هم‌اکنون اغلب فناوری‌های پوشیدنی مربوط به تناسب اندام هستند ولی انتظار می‌رود در آینده فناوری‌های پوشیدنی با هدف مراقبت‌های بهداشتی و پزشکی طراحی شوند.[۳]

سیستم‌های پایش سلامت[ویرایش]

شرکت‌های زیادی در تلاش‌اند با بررسی پارامترهای سلامت افراد از طریق ابزارهای سلامت، تشخیص سریع و درمان بیماری را امکان‌پذیر کنند. این ابزارها به کاربر امکان می‌دهد که پارامترهای فیزیولوژیکی مانند ضربان قلب، مراحل خواب، کیفیت خواب، سطح اسیدلاکتیک خون، مصرف کالری طی ۲۴ ساعت و شاخص استرس را به‌طور مداوم پیگیری کند. نظارت بر پارامترهای فیزیولوژیکی باعث تشخیص زودهنگام بیماری‌ خواهد شد.[۴]

تناسب اندام[ویرایش]

فناوری‌های پوشیدنی تناسب اندام قابلیت‌های زیادی مانند شمارش تعداد گام‌ها و ضربان قلب را دارند.این فناوری‌ها که اغلب به صورت دستبند هوشمند عرضه می‌شوند می توانند تعداد گام ها را شمارش و مقدار کالری را اندازه گیری کنند. همچنین برخی از آن‌ها به کاربر اجازه می‌دهند لیست غذاهای روزانه خود را در برنامه ثبت کند و حتی ضدآب هستند. بعضی به صورت ساعت هوشمند ارائه می‌شوند که شما را قادر می‌سازند تا تمرینات ورزشی خود را با GPS ردیابی کنید. گفتنی است که ساعت‌های هوشمند افزون بر کاربرد تناسب اندام فعالیت‌های ورزشی و حوزه سلامت در اتصال به گوشی‌های همراه بدون نیاز به حمل گوشی‌ به کار می‌روند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «رایانهٔ پوشیدنی» [رایانه و فنّاوری اطلاعات] هم‌ارزِ «wearable computer, body-borne computers, wearables»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حداد عادل، «فارسی»، در دفتر سیزدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی (ذیل سرواژهٔ رایانهٔ پوشیدنی) 
  2. Thorp, Edward O.. [www.cs.virginia.edu/~evans/thorp.pdf “The Invention of the First Wearable Computer”]. University of Virginia. Retrieved 21 August 2014. 
  3. «فناوری های پوشیدنی سال ۲۰۱۷». مجله فناوری های توان افزا و پوشیدنی، 27 آذر 1395. 
  4. «برترین فناوری‌ های پوشیدنی جهان». مجله فناوری های توان افزا و پوشیدنی، 1 دی 1395. 
  5. «بهترین ساعت‌های هوشمند در سال ۲۰۱۶». مجله فناوری های توان افزا و پوشیدنی، 28 آذر 1395. 

منابع[ویرایش]