پرش به محتوا

تیم ملی فوتبال پرتغال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرتغال
آرم پیراهن/لوگوی فدراسیون
لقب(ها)A Seleção (انتخاب)
Os Navegadores (ناوبرها)
فدراسیونفدراسیون فوتبال پرتغال (FPF)
کنفدراسیونیوفا (اروپا)
سرمربیژرژه ژسوس
کاپیتانکریستیانو رونالدو
بیشترین بازی ملیکریستیانو رونالدو (۲۳۳)
بیشترین گل ملیکریستیانو رونالدو (۱۴۶)
کد فیفاPOR
رنگ‌های خانگی
رنگ‌های مهمان
رده‌بندی فیفا
کنونی۵ (۱۷ نوامبر ۲۰۲۵)
برترین۳ (مه–ژوئن ۲۰۱۰، اکتبر ۲۰۱۲، آوریل–ژوئن ۲۰۱۴، سپتامبر ۲۰۱۷، آوریل ۲۰۱۸)
پایین‌ترین۳ (مه–ژوئن ۲۰۱۰، اکتبر ۲۰۱۲، آوریل–ژوئن ۲۰۱۴، سپتامبر ۲۰۱۷، آوریل ۲۰۱۸)
نخستین بازی ملی
 اسپانیا ۳–۱ پرتغال 
(مادرید، اسپانیا؛ ۱۸ دسامبر ۱۹۲۱)
بهترین پیروزی
 پرتغال ۹–۰ لوکزامبورگ 
(المنسیل، پرتغال؛ ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۳)

 پرتغال ۹ - ۱ ارمنستان 

(پورتو، پرتغال؛ ۱۶ نوامبر ۲۰۲۵)
بدترین شکست
 پرتغال ۰–۱۰ انگلستان 
(لیسبون، پرتغال؛ ۲۵ مه ۱۹۴۷)
جام جهانی
حضور۸ (نخستین حضور در ۱۹۶۶)
بهترین نتیجهسوم، ۱۹۶۶
جام ملت‌های اروپا
حضور۸ (نخستین حضور در ۱۹۸۴)
بهترین نتیجهقهرمان، ۲۰۱۶
جام کنفدراسیون‌ها
حضور۱ (نخستین حضور در ۲۰۱۷)
بهترین نتیجهسوم، ۲۰۱۷

تیم ملی فوتبال پرتغال یک تیم بین‌المللی فوتبال عضو یوفا است که فوتبال کشور پرتغال را در رقابت‌های بین المللی نمایندگی می‌کند. از بازیکنان مهم تاریخ این تیم می‌توان به کریستیانو رونالدو، اوزه‌بیو و لوئیس فیگو اشاره کرد. کریستیانو رونالدو بهترین بازیکن تاریخ این تیم است.[۱]

کریستیانو رونالدو رکورددار تعداد بازی (۲۲۶ بازی) و همچنین تعداد گل (۱۴۳ گل) برای این تیم است. او همچنین با گلزنی در ۱۴ تورنمنت مختلف برای پرتغال رکوردی تاریخی در دنیای فوتبال به نام خود ثبت کرده است.[۲] رونالدو رکورددار بیشترین گل ملی تاریخ فوتبال می‌باشد.[۳][۴][۵]

اولین قهرمانی معتبر تیم ملی فوتبال پرتغال در تورنمنت یورو ۲۰۱۶ رخ داد. در بازی دراماتیکی که کاپیتان پرتغال، کریستیانو رونالدو پس از مصدومیت در دقیقه ۲۳ از روی نیمکت بازیکن‌ها را راهنمایی کرد تا جایی که اولین گل ادر در یک فینال رسمی زده شد و پرتغال را به اولین قهرمانی رساند. سخنرانی رونالدو در رختکن تیم مسیر جدیدی را برای تیم ملی پرتغال هموار کرد، مسیری که بازیکنان جوان تیم به خودباوری رسیدند و با اعتماد بیشتری نسبت به خودشان و مربی تیم، فرناندو سانتوس به تورنمنت‌ها پرداختند تا جایی که در تورنمنت لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۱۹ (که اتفاقاً در پرتغال نیز برگزار می‌شد) تیم را بدون حضور رونالدو، به علت استراحت و پرداختن به کسب آمادگی برای اولین فصل حضورش در یوونتوس، حفظ کردند و تا مرحله نیمه‌نهایی پیش بردند. پس از بازگشت کاپیتان، در یک نمایش دیدنی دیگر رونالدو به تقدیر از این انسجام و زحمات بازیکنان تیم ملی مقابل تیم ملی فوتبال سوئیس به میدان رفت و در دقیقه‌های ۲۵، ۸۸ و ۹۰ گلزنی کرد.[۶]

از دیگر بازیکنان برجسته تیم ملی پرتغال می‌توان به اوزه‌بیو اشاره کرد که این تیم را در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس به مقام سوم رساند. در بازی رده‌بندی که در مقابل شوروی قرار گرفته بودند، بازی را ۲–۱ پیروز شدند تا در پایان جام جهانی اوزه‌بیو با ۹ گل زده آقای گل جام جهانی شود.[۷]

تاریخچه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تلاش‌های اولیه برای برگزاری جام جهانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پرتغال در جام جهانی ۱۹۳۰ حضور نداشت، زیرا این دوره تنها شامل مرحلهٔ نهایی بود و مرحلهٔ انتخابی برگزار نمی‌شد. برای جام جهانی ۱۹۳۴، پرتغال در مرحلهٔ مقدماتی شرکت کرد، اما نتوانست اسپانیا را شکست دهد. تیم پرتغال ابتدا در مادرید با نتیجهٔ ۹–۰ شکست خورد و در بازی برگشت در لیسبون ۲–۱ بازنده شد و در نهایت با مجموع گل‌های ۱۱–۱ حذف شد.[۸][۹]

در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۱۹۳۸، تیم ملی پرتغال تنها یک دیدار مقابل سوئیس انجام داد که در زمین بی‌طرف شهر میلان برگزار شد. پرتغال این مسابقه را با نتیجهٔ ۲–۱ واگذار کرد و از صعود به مرحلهٔ نهایی بازماند. با آغاز جنگ جهانی دوم، برگزاری جام جهانی تا سال ۱۹۵۰ به تعویق افتاد و در این دوره تیم ملی پرتغال به‌ندرت مسابقه‌ای انجام می‌داد. دو سال پس از پایان جنگ، پرتغال در یک دیدار دوستانهٔ خانگی با نتیجهٔ سنگین ۱۰–۰ مقابل انگلستان شکست خورد نتیجه‌ای که همچنان سنگین‌ترین شکست تاریخ این تیم به شمار می‌رود.[۱۰][۱۱]

دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پرتغال، همانند مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۱۹۳۴، در یک دیدار رفت‌وبرگشت مقابل اسپانیا قرار گرفت. این تیم پس از شکست ۵–۱ در مادرید، در بازی برگشت به تساوی ۲–۲ رسید، اما با مجموع گل‌های ۷–۳ از صعود بازماند. با این حال، پرتغال بعداً برای جایگزینی ترکیه که از حضور در مسابقات کناره‌گیری کرده بود دعوت شد، اما این دعوت را نپذیرفت و در جام جهانی شرکت نکرد.[۱۲][۱۳]

در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۱۹۵۴، تیم ملی پرتغال به مصاف اتریش رفت. اتریشی‌ها در دیدار نخست با نتیجهٔ سنگین ۹–۱ به پیروزی رسیدند. پرتغال در بهترین عملکرد خود توانست در بازی برگشت در لیسبون به تساوی بدون گل دست یابد، اما در مجموع با نتیجهٔ ۹–۱ حذف شد. چهار سال بعد، پرتغال برای نخستین بار موفق شد یک دیدار در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی را با پیروزی به پایان برساند و در خانه با نتیجهٔ ۳–۰ ایتالیا را شکست دهد. با این حال، این تیم در گروهی که ایرلند شمالی نیز در آن حضور داشت در رتبهٔ آخر قرار گرفت و تنها تیم صدرنشین، یعنی ایرلند شمالی، جواز صعود به جام جهانی را کسب کرد.[۱۴][۱۵][۱۶]

در سال ۱۹۶۰، یوفا رقابت‌های جام ملت‌های اروپا را پایه‌گذاری کرد. نخستین دورهٔ این مسابقات به‌صورت حذفی برگزار شد به‌طوری که مراحل اولیه رفت‌وبرگشت بود و مرحلهٔ نهایی با حضور چهار تیم و به‌صورت تک‌بازی انجام می‌شد. تیم ملی پرتغال در دور نخست برابر آلمان شرقی قرار گرفت و با پیروزی ۲–۰ در دیدار خارج از خانه و برد ۳–۲ در پورتو، در مجموع با نتیجهٔ ۵–۲ به مرحلهٔ بعد صعود کرد. پرتغال در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی به مصاف یوگسلاوی رفت، اما با شکست مجموعاً ۶–۳ از دور رقابت‌ها کنار رفت.[۱۷][۱۸]

در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲، تیم ملی پرتغال در گروهی با تیم‌های انگلستان و لوکزامبورگ قرار گرفت. پرتغال در پایان رقابت‌ها در جایگاه دوم گروه ایستاد و پس از انگلستان قرار گرفت؛ تیمی که تنها سهمیهٔ صعود گروه ۶ به مرحلهٔ نهایی جام جهانی را به دست آورد. در رقابت‌های مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۴، تیم ملی پرتغال به مصاف بلغارستان رفت. پرتغال در دیدار رفت که در شهر صوفیه برگزار شد شکست خورد، اما در بازی برگشت در لیسبون به پیروزی رسید. با توجه به تساوی مجموع دو دیدار با نتیجهٔ ۴–۴، یک بازی تکراری در زمین بی‌طرف برگزار شد. این دیدار در ورزشگاه المپیک رم انجام گرفت و تیم ملی پرتغال با نتیجهٔ ۱–۰ و در پی گل دیرهنگام گئورگی آسپاروهوف مغلوب بلغارستان شد.[۱۹][۲۰]

رتبهٔ سوم جام جهانی ۱۹۶۶

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۱۹۶۶، تیم ملی پرتغال در گروهی با تیم‌های چکسلواکی، رومانی و ترکیه قرار گرفت. پرتغال با یک تساوی و یک شکست در شش بازی، صدر جدول گروه را به دست آورد و برای نخستین بار به مرحلهٔ نهایی جام جهانی صعود کرد. از جمله نتایج قابل توجه این مرحله، پیروزی ۱–۰ خارج از خانه برابر چکسلواکی و ترکیه و پیروزی ۵–۱ در خانه مقابل تیم ملی ترکیه بود.[۲۱]

تیم ملی پرتغال ۱۹۷۲

در جام جهانی ۱۹۶۶، تیم ملی پرتغال مرحله گروهی را با سه پیروزی آغاز کرد؛ آن‌ها ابتدا مجارستان را ۳–۱ شکست دادند، سپس برابر بلغارستان با نتیجه ۳–۰ پیروز شدند و در دیداری حساس دو بار قهرمان دوره قبل، برزیل، را ۳–۱ مغلوب کردند. در مرحله یک‌چهارم نهایی، پرتغال با نتیجه ۵–۳ از سد تیم کره شمالی گذشت؛ در این بازی، اوزه‌بیو با به ثمر رساندن چهار گل، تیمش را از شکست ۳–۰ به پیروزی رساند.[۲۲][۲۳] در مرحله نیمه‌نهایی، پرتغال با نتیجه ۲–۱ از میزبان مسابقات، انگلستان، شکست خورد؛ این دیدار قرار بود در لیورپول برگزار شود، اما با توجه به میزبانی انگلستان، فیفا محل بازی را به لندن تغییر داد. در دیدار رده‌بندی، پرتغال با نتیجه ۲–۱ از سد اتحاد جماهیر شوروی گذشت و بهترین عملکرد خود در تاریخ جام جهانی را رقم زد. اوزه‌بیو با ثبت ۹ گل آقای گل مسابقات شد. پس از این دوره، پرتغال برای ۲۰ سال دیگر موفق به صعود به جام جهانی نشد.[۲۴]

دههٔ ۱۹۸۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تیم ملی فوتبال پرتغال در مرحلهٔ مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۴ در گروهی متشکل از فنلاند، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی به رقابت پرداخت و با پیروزی مقابل شوروی صدرنشین گروه شد، که این نتیجه موجب صعود این تیم به مرحلهٔ نهایی گردید. پرتغال در مرحلهٔ نهایی در گروه B در کنار اسپانیا، آلمان غربی و رومانی قرار گرفت.[۲۵][۲۶][۲۷] پرتغال در دو دیدار نخست خود به‌ترتیب برابر آلمان غربی با نتیجهٔ ۰–۰ و برابر اسپانیا با نتیجهٔ ۱–۱ به تساوی رسید. پیروزی ۱–۰ مقابل رومانی باعث شد این تیم در مرحلهٔ گروهی در جایگاه دوم قرار گیرد. پرتغال در مرحلهٔ نیمه‌نهایی برابر میزبان رقابت‌ها، فرانسه، قرار گرفت. پس از تساوی در وقت قانونی، پرتغال در وقت‌های اضافه ابتدا با نتیجهٔ ۲–۱ پیش افتاد، اما تیم میزبان در دقایق ۱۱۴ و ۱۱۹ گلزنی کرد و با پیروزی ۳–۲، پرتغال را حذف کرده و راهی دیدار نهایی شد.[۲۷]

در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۱۹۸۶، تیم ملی پرتغال برای کسب یکی از دو سهمیهٔ صعود به جام جهانی مکزیک با تیم‌های چکسلواکی، مالت، سوئد و آلمان غربی رقابت کرد. پرتغال که برای صعود نیازمند پیروزی در آخرین دیدار خود برابر آلمان غربی در اشتوتگارت، موفق شد این بازی را با برد پشت سر بگذارد و به نخستین تیمی تبدیل شود که آلمان غربی را در یک مسابقهٔ رسمی در زمین خانگی‌اش شکست می‌دهد. با این حال، این تیم پس از یک پیروزی و دو شکست، در مرحلهٔ گروهی رقابت‌های نهایی حذف شد.[۲۸][۲۹] پرتغال رقابت‌ها را با پیروزی ۱–۰ برابر انگلستان آغاز کرد، اما در ادامه با نتایج ۱–۰ و ۳–۱ به‌ترتیب مقابل لهستان و مراکش شکست خورد. حضور این تیم در مکزیک با ماجرای موسوم به «قضیهٔ سالتییو» همراه بود رخدادی که در آن بازیکنان در اعتراض به مسائل مربوط به پاداش‌ها از سوی فدراسیون فوتبال پرتغال از تمرین کردن خودداری کردند. جام جهانی ۱۹۸۶ آخرین حضور پرتغال در این رقابت‌ها تا سال ۲۰۰۲ بود.[۳۰]

۱۹۹۵–۲۰۰۶ نسل طلایی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶، پرتغال در گروه D در جایگاه نخست قرار گرفت، اما در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی با نتیجهٔ ۱–۰ برابر جمهوری چک شکست خورد و حذف شد.[۳۱] پرتغال نتوانست به جام جهانی ۱۹۹۸ راه یابد.[۳۲]


در مرحلهٔ مقدماتی یورو ۲۰۰۰، این تیم در گروه خود پس از رومانی و با اختلاف یک امتیاز در جایگاه دوم قرار گرفت. با این حال، پرتغال به‌عنوان بهترین تیم دوم مرحلهٔ مقدماتی به رقابت‌های نهایی صعود کرد. این تیم در مرحلهٔ گروهی با پیروزی‌های ۳–۲ برابر انگلستان، ۱–۰ برابر رومانی و ۳–۰ برابر آلمان، صدرنشین گروه A شد و سپس در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی ترکیه را شکست داد.[۳۳] پرتغال در مرحلهٔ نیمه‌نهایی برابر فرانسه، در وقت‌های اضافه حذف شد؛ دیداری که با گل زین‌الدین زیدان از روی نقطهٔ پنالتی به سود فرانسه به پایان رسید. داور مسابقه، گونتر بنکو، پس از برخورد توپ به دست آبل ژاویر هنگام دفع یک ضربه، اعلام پنالتی کرد. پس از این تصمیم، آبل ژاویر، نونو گومش و پائولو بنتو به دلیل اعتراض و هل دادن داور با محرومیت‌های طولانی‌مدت روبه‌رو شدند. این دیدار در نهایت با نتیجهٔ ۲–۱ به سود فرانسه خاتمه یافت.[۳۴]

پرتغال در فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ با نتیجهٔ ۰–۱ به یونان باخت تنها گل بازی را آنجلوس خاریستئاس با ضربهٔ سر به ثمر رساند.

در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲، پرتغال گروه خود را با صدرنشینی به پایان رساند و به رقابت‌های نهایی صعود کرد.[۳۵] در جریان آماده‌سازی و خود مسابقات جام جهانی ۲۰۰۲، پرتغال با مشکلات و تصمیمات فنی اشتباه زیادی مواجه شد که رسانه‌های پرتغال به‌طور گسترده دربارهٔ آن‌ها گزارش دادند. از جمله این مشکلات می‌توان به انتخاب‌های مدیریتی بحث‌برانگیز، رفتارهای غیرحرفه‌ای و اختلاف‌نظر بر سر پاداش‌ها اشاره کرد.[۳۵] پرتغال به‌عنوان تیم مورد علاقه برای صعود از گروه D وارد مسابقات شد.[۳۵] با این حال، در دیداری غیرمنتظره با نتیجهٔ ۳–۲ برابر ایالات متحده شکست خورد.[۳۵] سپس این تیم با پیروزی ۴–۰ مقابل لهستان خود را بازیابی کرد.[۳۵] پرتغال برای صعود به مرحلهٔ بعد تنها به تساوی نیاز داشت، اما در آخرین دیدار گروهی با میزبان، کرهٔ جنوبی، شکست خورد. این تیم عملکردی پایین‌تر از انتظار داشت و با ایستادن در جایگاه سوم گروه، از رقابت‌ها حذف شد. پس از جام جهانی، آنتونیو اولیویرا، سرمربی پرتغال، از سمت خود برکنار شد.[۳۶]

رقابت بزرگ بعدی، جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴، در پرتغال برگزار شد. برای آماده‌سازی تیم، فدراسیون فوتبال قراردادی با لوئیز فیلیپه اسکولاری بست تا هدایت تیم تا پایان تورنمنت را برعهده داشته باشد. تیم میزبان در اولین دیدار خود با نتیجهٔ ۲–۱ به یونان باخت.[۳۷] پرتغال در ادامهٔ مسابقات، نخستین پیروزی خود را با نتیجهٔ ۲–۰ برابر روسیه به‌دست آورد و همچنین با نتیجهٔ ۱–۰ اسپانیا را شکست داد.[۳۸][۳۹] پرتغال در مرحلهٔ بعد برابر انگلستان قرار گرفت و پس از تساوی ۲–۲ در وقت قانونی، بازی به ضربات پنالتی کشیده شد که پرتغال در نهایت پیروز شد.[۴۰] در نیمه‌نهایی، پرتغال با نتیجهٔ ۲–۱ هلند را شکست داد، اما در فینال دوباره برابر یونان با نتیجهٔ ۱–۰ شکست خورد و نایب‌قهرمان شد.[۴۱]

پس از پایان تورنمنت، بسیاری از بازیکنان متعلق به نسل طلایی (Geração de Ouro) از فوتبال ملی خداحافظی کردند و تنها لوئیس فیگو، با وجود یک بازنشستگی موقت، در تیم باقی ماند. نکتهٔ مثبت برای پرتغال امدن کریستیانو رونالدو بود که در تیم منتخب یوفا برای یورو انتخاب شد. در جریان برگزاری مسابقات، اسکولاری نیز با فدراسیون قراردادی دو ساله جدید امضا کرد.[۴۲][۴۳]

پرتغال در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ با صدرنشینی در گروه خود به مسابقات نهایی راه یافت. در جام جهانی ۲۰۰۶، پرتغال در گروه D نیز در جایگاه نخست قرار گرفت و هر سه دیدار خود را با پیروزی پشت سر گذاشت: ۱–۰ برابر آنگولا، ۲–۰ برابر ایران و ۲–۱ برابر مکزیک.[۴۴][۴۵] در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی، پرتغال با نتیجهٔ ۱–۰ هلند را شکست داد. این دیدار که به «نبرد نورنبرگ» مشهور شد، با خشونت‌های شدید و کارت‌های فراوان برای بازیکنان، چه هشدار و چه اخراج، تحت نظر داور والنتین ایوانوف همراه بود.[۴۶] در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی، پرتغال در دیدار برابر انگلستان پس از وقت‌های اضافه با نتیجهٔ ۰–۰ به تساوی رسید، اما در ضربات پنالتی با نتیجهٔ ۳–۱ پیروز شد و برای اولین بار از سال ۱۹۶۶ به نیمه‌نهایی جام جهانی راه یافت.[۴۷][۴۸] پرتغال در نیمه‌نهایی با نتیجهٔ ۱–۰ به فرانسه باخت و سپس در دیدار رده‌بندی با نتیجهٔ ۳–۱ برابر میزبان مسابقات، آلمان، شکست خورد و در جایگاه چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ ایستاد.[۴۹][۵۰]

۲۰۰۶–۲۰۱۴ دوران پس از نسل طلایی و نتایج پرنوسان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
تیم ملی پرتغال ۲۰۱۲

پرتغال در مرحلهٔ مقدماتی یورو ۲۰۰۸ پس از لهستان در جایگاه دوم قرار گرفت. این تیم در مرحلهٔ گروهی رقابت‌ها دو دیدار نخست خود را برابر ترکیه و جمهوری چک با پیروزی پشت سر گذاشت، اما شکست برابر یکی از میزبانان، سوئیس، باعث شد در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی به مصاف آلمان برود دیداری که با شکست ۳–۲ پرتغال به پایان رسید.[۵۱][۵۲] پس از پایان رقابت‌ها، اسکولاری برای هدایت باشگاه چلسی از تیم ملی پرتغال جدا شد. در ادامه، کارلوس کی‌روش به‌عنوان سرمربی جدید تیم ملی پرتغال منصوب شد.[۵۳][۵۴][۵۵]

پرتغال تحت هدایت کی‌روش در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ در جایگاه دوم گروه خود قرار گرفت و سپس در دیدار پلی‌آف بوسنی و هرزگوین را شکست داد و به مرحلهٔ نهایی راه یافت بدین ترتیب این تیم در تمامی تورنمنت‌های مهم آن دهه حضور پیدا کرد.[۵۶] رکورد ۱۹ بازی بدون شکست پرتغال، که طی آن تیم تنها سه گل دریافت کرده بود، در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی با شکست ۱–۰ برابر اسپانیا که بعدها قهرمان مسابقات شد به پایان رسید.[۵۷] بعدها از کی‌روش انتقاد شد که تیمش را بیش از حد دفاعی و محتاطانه به میدان می‌فرستاد.[۵۸] بعد از جام جهانی ۲۰۱۰، چند تن از بازیکنان ثابت ترکیب تیم ملی پرتغال از فوتبال ملی خداحافظی کردند: سیمائو، پائولو فرررا، میگل و تیآگو هر چهار بازیکن دیگر برای تیم ملی بازی نکردند و به دوران حرفه‌ای ملی خود پایان دادند.[۵۹][۶۰][۶۱] کی‌روش به مدت یک ماه از هدایت تیم ملی محروم شد، زیرا در جریان آماده‌سازی برای جام جهانی تلاش کرد مانع انجام یک آزمایش دوپینگ برای بازیکنان شود و همچنین خطاب به مأموران آزمایش با الفاظ توهین‌آمیز سخن گفت.[۶۲] در پی این ماجرا، کی‌روش با شش ماه محرومیت اضافه مواجه شد. چندین اظهارنظر جنجالی او علیه مدیران فدراسیون فوتبال پرتغال نیز منتشر شد که بخشی از دلایل برکناری‌اش بود. پس از او، پائولو بنتو به‌عنوان سرمربی جدید تیم ملی پرتغال منصوب شد.[۶۳][۶۴]

بنتو و تیم ملی فوتبالش موفق شدند به مرحله نهایی یورو ۲۰۱۲ صعود کنند. در مرحله گروهی، آن‌ها با آلمان، دانمارک و هلند هم‌گروه شدند که این گروه به دلیل سطح بالای تیم‌ها به‌طور گسترده‌ای به عنوان «گروه مرگ» شناخته می‌شد.[۶۵][۶۶] آن‌ها در بازی اول خود ۰–۱ به آلمان باختند، اما در بازی دوم با نتیجه ۳–۲ دانمارک را شکست دادند.[۶۷][۶۸] آخرین بازی مرحله گروهی مقابل هلند برگزار شد. پس از آن که فن در فارت هلند را با نتیجه ۱–۰ پیش انداخت، رونالدو با زدن دو گل، پیروزی ۲–۱ تیمش را رقم زد.[۶۹][۷۰][۷۱] پرتغال در پایان مرحله گروهی در رده دوم قرار گرفت و به مرحله حذفی راه یافت. در مرحله یک‌چهارم نهایی، پرتغال با گل سر رونالدو با نتیجه ۱–۰ جمهوری چک را شکست داد.[۷۲] دیدار نیمه‌نهایی مقابل اسپانیا برگزار شد و پس از تساوی بدون گل در وقت قانونی و اضافه، پرتغال در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۲ شکست خورد.[۷۳]

در مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۱۴، پرتغال در بازی پلی‌آف با سوئد با مجموع ۴–۲ به پیروزی رسید و هر چهار گل تیم را رونالدو به ثمر رساند. در مرحله گروهی، پرتغال با ایالات متحده، آلمان و غنا هم‌گروه شد. اولین دیدار آن‌ها مقابل آلمان که با نتیجه ۴–۰ به به نفع المان پایان رسید.[۷۴] آن‌ها در دیدار دوم خود با ایالات متحده به تساوی ۲–۲ رسیدند و در بازی سوم مقابل غنا با نتیجه ۲–۱ پیروز شدند.[۷۵] با این حال، تیم به دلیل تفاضل گل کمتر نسبت به ایالات متحده از رقابت‌ها حذف شد.[۷۶]

۲۰۱۶–اکنون، یورو ۲۰۱۶ و اولین موفقیت‌ بین‌المللی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

برد در یورو ۲۰۱۶

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در مرحله انتخابی یورو ۲۰۱۶، بنتو پس از شکست مقابل آلبانی از سمت سرمربیگری برکنار شد و در سپتامبر ۲۰۱۴ توسط فرناندو سانتوس جایگزین شد. پس از صعود به مرحله نهایی، پرتغال در گروه F در رده سوم قرار گرفت اما به عنوان یکی از سه تیم سوم برتر به مرحله حذفی راه یافت، پس از سه تساوی متوالی در مرحله گروهی. پرتغال در دور یک‌هشتم نهایی با نتیجه ۱–۰ و پس از وقت اضافه کرواسی را شکست داد و سپس در یک‌چهارم نهایی با نتیجه ۵–۳ در ضربات پنالتی لهستان را از پیش رو برداشت تا به نیمه‌نهایی برسد، جایی که ولز را با نتیجه ۲–۰ شکست داد. در دیدار فینال مقابل میزبان، فرانسه، رونالدو به دلیل مصدومیت از زمین خارج شد. در وقت اضافه، ادِر، بازیکن ذخیره، در دقیقه ۱۰۹ با شوتی از فاصله ۲۵ یاردی و عبور از اوگو لوریس گل برنده را برای پرتغال به ثمر رساند.[۷۷][۷۸][۷۹][۸۰][۸۱]

پس از قهرمانی در یورو ۲۰۱۶، پرتغال در جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۱۷ شرکت کرد. آن‌ها در گروه خود در رده نخست قرار گرفتند، اما در نیمه‌نهایی پس از تساوی بدون گل مقابل شیلی در ضربات پنالتی شکست خوردند.[۸۲][۸۳] با این حال، پرتغال در دیدار رده‌بندی با نتیجه ۲–۱ و پس از وقت اضافه مکزیک را شکست داد و مقام سوم رقابت‌ها را به دست آورد.[۸۴]

جام جهانی ۲۰۱۸ و برد در لیگ ملت‌های یوفا ۲۰۱۹

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در جام جهانی ۲۰۱۸، پرتغال با تساوی ۳–۳ برابر اسپانیا آغاز کرد که کریستیانو رونالدو در آن هت‌تریک کرد. پس از پیروزی ۱–۰ مقابل مراکش، پرتغال با تساوی ۱–۱ مقابل ایران به مرحله حذفی به عنوان تیم دوم گروه صعود کرد، اما در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست ۲–۱ برابر اروگوئه از رقابت‌ها کنار رفت. پس از جام جهانی، پرتغال قهرمان نخستین دوره لیگ ملت‌های یوفا در ساله ۲۰۱۹ شد و با گل گونسالو گوئدس در دقیقه ۶۰، هلند را در استادیو دو دراگان در پورتو شکست داد.[۸۵][۸۶]

جام جهانی ۲۰۲۲

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

برای انتخابی جام جهانی ۲۰۲۲، پرتغال پس از پایان دوم در گروه خود، مجبور به صعود از طریق پلی‌آف شد. آن‌ها با شکست ترکیه و مقدونیه شمالی به مرحله نهایی رسیدند. در جام جهانی، پرتغال در بازی‌های گروهی ابتدا ۳–۲ غنا و سپس ۲–۰ اروگوئه را شکست داد و به مرحله حذفی صعود کرد. در مرحله یک‌هشتم نهایی، پرتغال ۶–۱ سوئیس را شکست داد، که بیشترین تعداد گل آن‌ها در یک بازی حذفی جام جهانی از سال ۱۹۶۶ بود، با هت‌تریک گونسالو راموس. با این حال، پرتغال در مرحله یک‌چهارم نهایی با شکست ۱–۰ مقابل مراکش از رقابت‌ها حذف شد.[۸۷][۸۸][۸۹] پس از این عملکرد ناامیدکننده در جام جهانی، فرناندو سانتوس در ۱۵ دسامبر برکنار شد و در ۹ ژانویه ۲۰۲۳، روبرتو مارتینز به عنوان سرمربی جدید پرتغال معرفی شد.[۹۰]

برد در لیگ ملت‌های یوفا ۲۰۲۵

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در فصل ۲۰۲۴–۲۵ لیگ ملت‌های یوفا ، تیم ملی فوتبال پرتغال بار دیگر به قهرمانی این رقابت دست یافت. در ۸ ژوئن ۲۰۲۵ در آلیانتس آرنا واقع در مونیخ، آلمان، پرتغال در بازی نهایی مقابل اسپانیا به تساوی ۲–۲ پس از وقت‌های اضافه رسید و در نهایت با برتری ۵–۳ در ضربات پنالتی قهرمان شد، تا بدین ترتیب به دومین عنوان قهرمانی خود در تاریخ این مسابقات برسد و اولین تیمی باشد که این تورنمنت را دو بار فتح می‌کند.[۹۱]

فهرست بازیکنان تیم ملی فوتبال پرتغال

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دروازه‌بانان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مدافعان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

هافبک‌ها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مهاجمان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رکوردهای بازیکنان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ردیف نام بازیکن تعداد بازی گل زده نخستین بازی آخرین بازی
۱ کریستیانو رونالدو ۲۲۶ ۱۴۳ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ ۱۵ ژوئن

۲۰۲۵

۲ ژوآو موتینیو ۱۴۶ ۷ ۱۷ اوت ۲۰۰۵ ۹ ژوئن ۲۰۲۲
۳ پپه ۱۴۱ ۸ ۲۱ نوامبر ۲۰۰۷ ۵ ژوئیه ۲۰۲۴
۴ لوئیس فیگو ۱۲۷ ۳۲ ۱۲ اکتبر ۱۹۹۱ ۸ ژوئیه ۲۰۰۶
۵ نانی ۱۱۲ ۲۴ ۱ سپتامبر ۲۰۰۶ ۲ ژوئیه ۲۰۱۷
۶ فرناندو کوتو ۱۱۰ ۸ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۰ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴
۷ روی پاتریسیو ۱۰۸ ۰ ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰ ۲۶ مارس ۲۰۲۴
۸ برونو آلوز ۹۶ ۱۱ ۵ ژوئن ۲۰۰۷ ۷ ژوئن ۲۰۱۸
۹ روی کاستا ۹۴ ۲۶ ۳۱ مارس ۱۹۹۳ ۴ ژوئن ۲۰۰۴
۱۰ ریکاردو کاروالیو ۸۹ ۵ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۳ ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶

رکوردار گل ملی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
#نامتعداد گل زدهتعداد بازیمیانگیناولین بازیآخرین بازی
۱کریستیانو رونالدو۱۴۳۲۲۷۰٫۸۷۲۰ اوت ۲۰۰۳۱۵ ژوئن ۲۰۲۵
۲پائولتا۴۷۸۸۰٫۵۳۲۰ اوت ۱۹۹۷۸ ژوئیه ۲۰۰۶
۳اوزه‌بیو۴۱۶۴۰٫۶۴۸ اکتبر ۱۹۶۱۱۳ اکتبر ۱۹۷۳
۴لوئیس فیگو۳۲۱۲۷۰٫۲۵۱۲ اکتبر ۱۹۹۱۸ ژوئیه ۲۰۰۶
۵نونو گومز۲۹۷۹۰٫۳۷۲۴ ژانویه ۱۹۹۶۱۱ اکتبر ۲۰۱۱
۶هلدر پوستیگا۲۷۷۱۰٫۳۸۱۳ ژوئن ۲۰۰۳۱۴ نوامبر ۲۰۱۴
۷روی کاستا۲۶۹۴۰٫۲۸۳۱ مارس ۱۹۹۳۴ ژوئیه ۲۰۰۴
۸نانی۲۴۱۱۲۰٫۲۱۱ سپتامبر ۲۰۰۶۲ ژوئیه ۲۰۱۷
۹ژائو پینتو۲۳۸۱۰٫۳۰۱۲ اکتبر ۱۹۹۱۱۴ ژوئن ۲۰۰۲
۱۰نه نه۲۲۶۶۰٫۳۳۲۱ آوریل ۱۹۷۱۲۳ ژوئن ۱۹۸۴
سیمائو سابروزا۲۲۸۵۰٫۲۶۱۸ اکتبر ۱۹۹۸۲۹ ژوئن ۲۰۱۰

مربیان کنونی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
سمت نام
سرمربی پرتغال ژرژه ژسوس
کمک مربی پرتغال یادیو واله
مربی دروازه‌بان‌ها پرتغال ریکاردو پرز
مدیر فنی پرتغال کارلوس گودینو


افتخارات و دستاوردها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ محمد, محمد عبدالرحمن أحمد; داؤد, محمد داؤد محمد (2021). "تلقي جماليات النداء في سورة مريم". مجلة الكلم: 333. doi:10.54190/2140-006-001-015.
  2. ↑ ۱۶۱۳۸۵۳۶۰۵۵۴۵۷۸ (۲۰۱۹-۰۶-۰۶). «Every international tournament Ronaldo has scored in after latest hat-trick». talkSPORT (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۶. {{cite web}}: |نام خانوادگی= نام عددی دارد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. ↑ "Cristiano Ronaldo stellt Tor-Weltrekord von Ali Daei ein - 109. Länderspieltor im Frankreich-Spiel". Eurosport Deutschland (in German). 2021-06-23. Retrieved 2021-07-05.
  4. ↑ UEFA.com (2021-06-23). "Relentless Ronaldo equals international goals world record". UEFA.com (in English). Retrieved 2021-07-05.
  5. ↑ «واکنش جالب فیفا به رسیدن رونالدو به رکورد دایی + عکس». ایسنا. ۲۰۲۱-۰۶-۲۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۷-۰۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Correspondent, Chief. "Portugal 3-1 Switzerland: Cristiano Ronaldo hat-trick lights up Nations League finals with more records in sight | Goal.com". www.goal.com (in English). Retrieved 2019-06-06. {{cite web}}: |نام خانوادگی= نام عام دارد (کمک)
  7. ↑ "Portugal's beloved and brilliant Black Panther". FIFA.com. Archived from the original on 9 October 2015. Retrieved 20 October 2015.
  8. ↑ "Spain vs Portugal, 11 March 1934, World Cup qualification". eu-football.info (in English). Retrieved 2026-02-10.
  9. ↑ eu-footbal (زمستان 1404). "Portugal VS Spain in lisbon". eu-football.info (in English). {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  10. ↑ fifa (تابستان 1404). "1950brazil". www.fifa.com (in English). Retrieved 2026-02-10. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  11. ↑ Sportinforma. "Inglaterra impôs maior derrota de sempre a Portugal". Sportinforma (in Portuguese). Retrieved 2026-02-10.
  12. ↑ «Spain v Portugal : World Cup 1950 Qualifying Round One». scoreshelf.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. ↑ «Portugal v Spain : World Cup 1950 Qualifying Round One». scoreshelf.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ «Austria v Portugal : World Cup 1954 Qualifying Round One». scoreshelf.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ «Portugal v Austria : World Cup 1954 Qualifying Round One». scoreshelf.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  16. ↑ «World Cup 1958 qualifications». www.rsssf.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. ↑ UEFA.com. "Season 2020 | UEFA EURO 2020". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-10.
  18. ↑ UEFA.com. "Season 2020 | UEFA EURO 2020". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-10.
  19. ↑ «World Cup 1962 qualifications». www.rsssf.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ UEFA.com. "The official website for European football". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-10.
  21. ↑ «World Cup 1966 qualifications». www.rsssf.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  22. ↑ fifa (تابستان 1395). "پرتغال". www.fifa.com (in English). {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  23. ↑ fifa (زمستان 2009). "fifa". www.fifa.com (in English). Retrieved 2026-02-10. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  24. ↑ Soccer, World (2014-01-06). "Portugal legend Eusebio remembered". World Soccer (in English). Retrieved 2026-02-10.
  25. ↑ uefa.com. "UEFA EURO 1984 - History - Standings – UEFA.com". www.uefa.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  26. ↑ «European Championship 1984 - Qualifying - Full Details». www.rsssf.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  27. 1 2 archive (June 2019). "Euro 1984 qualifying group". archive (in English). Archived from the original on 7 اوت 2020. Retrieved 11 فوریه 2026.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده)
  28. ↑ Pombo، Diogo. «O Saltillo que se deu para tantos problemas». Observador (به پرتغالی اروپا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  29. ↑ «World Cup 1986 finals». www.rsssf.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  30. ↑ fifa (تابستان 2015). "جام جهانی 1986". www.fifa.com (in English). Retrieved 2026-02-11. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  31. ↑ UEFA.com. "Season 1996 | UEFA EURO 1996". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  32. ↑ «FIFA - World Cup - Results, fixtures, tables, statistics - Futbol24». www.futbol۲۴.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  33. ↑ UEFA.com. "Season 2000 | UEFA EURO 2000". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  34. ↑ UEFA.com. "Season 2000 | UEFA EURO 2000". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  35. 1 2 3 4 5 Notícias, 24 (بهار 2018). "Mundial 2002 ou a história de um plano que afinal não era perfeito". 24 Notícias (in Portuguese). {{cite web}}: |نام= نام عددی دارد (کمک); تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  36. ↑ «Fifa suspends Pinto» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۰۲-۰۶-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  37. ↑ uefa.com (2004-06-12). "UEFA EURO 2004 - History - Portugal-Greece – UEFA.com" (in English). Uefa.com. Retrieved 2026-02-11.
  38. ↑ uefa.com. "UEFA EURO 2004 - History - Russia-Portugal – UEFA.com". www.uefa.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  39. ↑ uefa.com. "UEFA EURO 2004 - History - Spain-Portugal – UEFA.com". www.uefa.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  40. ↑ uefa.com (2004-06-24). "UEFA EURO 2004 - History - Portugal-England – UEFA.com" (in English). Uefa.com. Retrieved 2026-02-11.
  41. ↑ uefa.com (2004-07-04). "UEFA EURO 2004 - History - Portugal-Greece – UEFA.com" (in English). Uefa.com. Retrieved 2026-02-11.
  42. ↑ «Luis Figo announces international retirement». sports.ndtv.com (به انگلیسی بریتانیا). بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  43. ↑ uefa.com. "UEFA EURO 2004 - History - Statistics – UEFA.com". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  44. ↑ FIFA.com. "FIFA.com - 2006 FIFA World Cup Germany™". www.fifa.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  45. ↑ "uefa.com - FIFA World Cup - Fixtures & Results - Match specific". www.uefa.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  46. ↑ "uefa.com - FIFA World Cup - Fixtures & Results - Match specific". www.uefa.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  47. ↑ «FIFA World Cup - ESPN FC». soccernet.espn.go.com. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  48. ↑ FIFA.com. «2006 FIFA World Cup Germany ™ - Matches - England-Portugal - FIFA.com». FIFA.com (به انگلیسی بریتانیا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  49. ↑ Alex Chick (تابستان 2006). "EURO 2006". soccernet (in English). Retrieved 11 فوریه 2026. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  50. ↑ «Germany 3-1 Portugal» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۰۶-۰۷-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  51. ↑ uefa.com. "UEFA EURO 2008 - History - Standings – UEFA.com". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  52. ↑ «Portugal 2-3 Germany» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۰۸-۰۶-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  53. ↑ Henry Winter (بهار 2006). "Scolari left to take over at Chelsea". telegraph (in English). {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  54. ↑ Adamson، Mike (۲۰۰۸-۰۷-۱۱). «Queiroz confirmed as Portugal manager» (به انگلیسی بریتانیا). The Guardian. شاپا ۰۲۶۱-۳۰۷۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  55. ↑ «Queiroz leaves Man United to become Portugal coach | Sports | Reuters». uk.reuters.com. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ دسامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  56. ↑ Jonathan Liew (زمستان 2009). "Cristiano Ronaldo: Portugal star player at World Cup 2010". telegraph (in English). {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  57. ↑ Taylor، Daniel (۲۰۱۰-۰۶-۲۹). «World Cup 2010: David Villa raises the roof as Spain push past Portugal» (به انگلیسی بریتانیا). The Guardian. شاپا ۰۲۶۱-۳۰۷۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  58. ↑ Edisport. «:.: Deco: «Futebol direto não é o nosso jogo» - Jornal Record :.:». www.record.xl.pt. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ آوریل ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  59. ↑ «Ferreira quits international game» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۱۰-۰۸-۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  60. ↑ UEFA.com. "The official website for European football". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  61. ↑ skysports (30 August 2010). "Ferreira calls time on Portugal". skysports (in English).
  62. ↑ Edisport. «:.: Carlos Queiroz suspenso por um mês - Jornal Record :.:». www.record.xl.pt. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ آوریل ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  63. ↑ Edisport. «:.: Processo disciplinar a Carlos Queiroz - Jornal Record :.:». www.record.xl.pt. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ آوریل ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  64. ↑ «abola.pt». web.archive.org. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  65. ↑ «Ubha: Euro 2012 group-by-group breakdown». ESPN.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  66. ↑ «Tyler: Euro 2012 storylines to follow». ESPN.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  67. ↑ McCauley، Kim (۲۰۱۲-۰۶-۰۹). «Germany Vs. Portugal, Euro 2012: Final Score, Mario Gomez To The Rescue In 1-0 Win». SB Nation (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  68. ↑ McCauley، Kim (۲۰۱۲-۰۶-۱۳). «Denmark Vs. Portugal, Euro 2012: Final Score, Portuguese Still Alive After 3-2 Victory». SB Nation (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  69. ↑ James، Stuart (۲۰۱۲-۰۶-۱۵). «Euro 2012: Nani springs to Cristiano Ronaldo's defence after criticism» (به انگلیسی بریتانیا). The Guardian. شاپا ۰۲۶۱-۳۰۷۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  70. ↑ Sports، Yahoo (۲۰۱۲-۰۶-۱۲). «Cristiano Ronaldo under mounting pressure to perform for Portugal at Euro 2012». Yahoo Sports (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  71. ↑ AP. «Ronaldo Leads Portugal To Quarterfinals» (به انگلیسی آمریکا). The Huffington Post. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  72. ↑ «Euro 2012: Cristiano Ronaldo's header sends Portugal into semifinals with 1-0 win over Czech Republic» (به انگلیسی آمریکا). New York Daily News. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  73. ↑ «Euro 2012: Defending champion Spain advances to another final after beating Portugal 4-2 on penalties» (به انگلیسی آمریکا). New York Daily News. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  74. ↑ "2014 FIFA World Cup: Germany dominates Portugal, 4-0" (in English). CBSSports.com. Retrieved 2026-02-11.
  75. ↑ «World Cup 2014: Portugal 2-1 Ghana» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۱۳-۱۲-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  76. ↑ «World Cup 2014: Portugal 2-1 Ghana» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۱۳-۱۲-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  77. ↑ «Portugal coach Paulo Bento leaves role after shock Albania defeat» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۱۴-۰۹-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  78. ↑ "Croatia vs Portugal Euro 2016 match report: Ricardo Quaresma's late strike settles dreadful encounter". The Independent (in English). 2016-06-25. Retrieved 2026-02-11.
  79. ↑ "Ronaldo breaks Welsh hearts and sends Portugal to Paris". The Independent (in English). 2016-07-06. Retrieved 2026-02-11.
  80. ↑ "Lewandowski finally gets off the mark, but Portugal beat Poland on penalties". The Independent (in English). 2016-07-01. Retrieved 2026-02-11.
  81. ↑ «Portugal 1-0 France (AET)» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۱۶-۰۷-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  82. ↑ «Confederations Cup: Ronaldo helps Portugal into semi-final as hosts Russia out» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۱۷-۰۶-۲۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  83. ↑ UEFA.com. "The official website for European football". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-11.
  84. ↑ Dermot CorriganJun 29, 2017 (2017-06-29). "Cristiano Ronaldo confirms birth of twins, leaves Portugal at Confed Cup". ESPN.com (in English). Retrieved 2026-02-11. {{cite web}}: |نام= نام عددی دارد (کمک)نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  85. ↑ «Goncalo Guedes scores winner as Portugal land UEFA Nations League title». Sports Mole (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۱۹-۰۶-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  86. ↑ «Nations League final: Portugal 1-0 Netherlands» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۱۹-۰۶-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۷.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  87. ↑ «Diogo Costa e a titularidade frente à Turquia: «Foi muito especial para mim»». www.record.pt (به پرتغالی اروپا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  88. ↑ «Portugal 1-2 Serbia: Aleksandar Mitrovic scores dramatic winner to send Serbia to World Cup» (به انگلیسی بریتانیا). BBC Sport. ۲۰۲۱-۱۱-۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۷.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  89. ↑ Paredes، Mariana Fernandes, Diogo (۲۰۲۲-۰۳-۲۹). «Portugal vence Macedónia do Norte com bis de Bruno Fernandes e está no Mundial do Qatar (2-0) - como aconteceu». Observador (به پرتغالی اروپا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  90. ↑ Ornstein، David (۲۰۲۳-۰۱-۰۷). «Roberto Martinez reaches verbal agreement to become Portugal head coach» (به انگلیسی آمریکا). The New York Times. شاپا ۰۳۶۲-۴۳۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۲-۱۷.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  91. ↑ UEFA.com (2025-06-08). "2024/25 UEFA Nations League season review | UEFA Nations League 2025". UEFA.com (in English). Retrieved 2026-02-15.
  92. ↑ "Germany 2006: The final ranking". FIFA. 9 July 2006. Archived from the original on 8 مه 2018. Retrieved 19 March 2018.
  93. ↑ "2006 FIFA World Cup Germany ™ | Awards". FIFA. Archived from the original on 13 مه 2019. Retrieved 19 March 2018.
  94. ↑ اگرچه مسابقه‌ای برای تعیین تیم سوم برگزار نشد، اما یوفا به هر دو بازنده نیمه نهایی (آلمان و پرتغال) مدال برنز دادhttps://web.archive.org/web/20100215034039/https://www.uefa.com/multimediafiles/download/competitions/euro/91/87/57/918757_download.pdf
  95. ↑ "Laureus Awards 2017: Bolt, Biles, Rosberg, Atherton & Leicester among winners". BBC Sport. 14 February 2017. Archived from the original on 8 June 2017. Retrieved 18 October 2017.
  96. ↑ "Laureus World Team of the Year 2017 nominees". Laureus. Archived from the original on 25 اکتبر 2017. Retrieved 24 October 2017.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=تیم_ملی_فوتبال_پرتغال&oldid=44079625»