تب شالیزار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از تب کانیکولا)
پرش به: ناوبری، جستجو
Leptospirosis
باکتری لپتوسپیروز که توسط میکروسکوپ ۲۰۰ برابر بزرگ شده است
آی‌سی‌دی-۱۰ A27
آی‌سی‌دی-۹ 100
اُمیم ۶۰۷۹۴۸
دادگان بیماری‌ها ۷۴۰۳
مدلاین پلاس ۰۰۱۳۷۶
ای‌مدیسین med/۱۲۸۳ emerg/856 ped/1298
پیشنت پلاس تب شالیزار
سمپ C01.252.400.511

لپتوسیپروز (به انگلیسی: Leptospirosis) که به نام تب شالیزار (به انگلیسی: field fever[۱] [۲] و تب جلوی ساقی (به انگلیسی: pretibial fever)[۳] و نام‌های دیگر شناخته شده است) یک نوع عفونت است که عامل آن نوعی از باکتری‌های اسپیروکت به نام لپتوسپیراهستند. این عفونت می‌تواند هیچ نشانگانی نداشته باشد یا نشانگان ملایمی مانند سردرد، درد عضله و تب به همراه باشته باشد. اما می‌تواند نشانگان شدیدی مانند خون‌ریزی ریوی یا مننژیت نیز به همراه داشته باشد.[۴][۵] اگر این عفونت باعث شود که فرد زرد شده، دچار نارسایی کلیه و خونریزی شود، آن گاه بیماری به عنوان بیماری ویل (به انگلیسی: Weil's disease) شناخته می‌شود.[۵] اگر عفونت باعث خونریزی شدید شش‌ها شود، آن گاه سندروم خونریزی ریوی شدید تشخیص داده می‌شود.[۵]

تا ۱۳ نوع ژنتیکی مختلف از لپتوسپیروز وجود دارند که عامل این بیماری در انسان هستند.[۶] این بیماری هم از طریق حیوانات وحشی انتقال می‌یابد و هم از طریق حیوانات خانگی.[۵] رایج‌ترین ناقلان بیماری جوندگان هستند.[۷] بیماری معمولاً از طریق ادرار حیوانات یا آب یا خاکی که حاوی ادرار حیوان باشد و تماس با حفره‌های درون پوست، چشم دهان، یا بینی منتقل می‌شود.[۴][۸] در کشورهای در حال توسعه، معمولاً کشاورزان و افراد فقیری که در شهر زندگی می‌کنند به این بیماری مبتلا می‌شوند.[۵] در کشورهای توسعه یافته، این بیماری بیشتر در افرادی رخ می‌دهد که در محیط‌های باز در مناطق گرم و مرطوب فعالیت‌های زیادی دارند.[۴] معمولاً تشخیص بیماری از طریق یافتن پادتن‌‌های این باکتری یا پیدا کردن DNA آن در خون صورت می‌گیرد.[۹]

اقداماتی که جهت پیشگیری از این بیماری صورت می‌گیرد شامل این موارد هستند: نصب تجهیزات محافظتی برای پیشگیری از تماس با حیواناتی که مشکوک به این عفونت هستند، شست و شو پس از این گونه تماس‌ها، و کاهش تعداد جوندگان در مناطقی که انسان‌ها کار و زندگی می‌کنند.[۴] تأثیر آنتی‌بیوتیک داکسی‌سایکلین برای پیشگیری از رخ دادن این عفونت در مسافران نامشخص است.[۴] واکسن‌هایی برای انواع خاصی از لپتوسپیروز برای حیوانات وجود دارند که ممکن است خطرانتقال بیماری را به انسان کاهش دهند.[۴] در صورت آلودگی، درمان از طریق آنتی بیوتیک‌هایی مانند داکسی سیلین، پنی‌سیلین، یا سفتریاکسون صورت می‌گیرد.[۴] بیماری ویل و سندروم خونریزی ریوی شدید، حتی در صورت مراقبت پزشکی نیز، به ترتیب میزان مرگ و میرهایی بیش از ۱۰٪ و ۵۰٪ درصد دارند.[۵]

تخمین زده شده است که هفت تا ده میلیون نفر در سال به لپتوسپیروز آلوده می‌شوند.[۱۰] تعداد مرگ و میرهای ناشی از این بیماری مشخص نیست.[۱۰] لپتوسپیروز در مناطق گرمسیری بیشترین شیوع را دارند، اما ممکن است در هر جایی ظاهر شود.[۴] شیوع بیماری ممکن است در محله‌های فقیر نشین در کشورهای در حال توسعه رخ دهد.[۵] این بیماری را نخستین بار ویل در سال ۱۸۸۶ در آلمان تشریح کرد.[۴] حیوانات آلوده ممکن است نشانگانی نداشته باشند یا نشانگان ملایم یا شدید داشته باشند.[۶] بسته به نوع حیوان، نشانگان می‌توانند متفاوت باشند.[۶] در برخی حیوانات لپتوسپیروز در دستگاه تناسلی حیوان زندگی می‌کند و می‌تواند در حین آمیزش منتقل شود.[۱۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Mosby's Medical Dictionary (9 ed.). Elsevier Health Sciences. 2013. p. 697. ISBN 9780323112581. 
  2. McKay, James E. (2001). Comprehensive health care for dogs. Minnetonka, MN.: Creative Pub. International. p. 97. ISBN 9781559717830. 
  3. James, William D. ; Berger, Timothy G. ; et al. (2006). Andrews' Diseases of the Skin: clinical Dermatology. Saunders Elsevier. ISBN 0-7216-2921-0. :290
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ ۴٫۶ ۴٫۷ ۴٫۸ Slack, A (Jul 2010). "Leptospirosis.". Australian family physician 39 (7): 495–8. PMID 20628664. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ McBride, AJ; Athanazio, DA; Reis, MG; Ko, AI (Oct 2005). "Leptospirosis". Current opinion in infectious diseases 18 (5): 376–86. doi:10.1097/01.qco.0000178824.05715.2c. PMID 16148523. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ "Leptospirosis". The Center for Food Security and Public Health. October 2013. Retrieved 8 November 2014. 
  7. Wasiński B, Dutkiewicz J (2013). "Leptospirosis—current risk factors connected with human activity and the environment". Ann Agric Environ Med 20 (2): 239–44. PMID 23772568. 
  8. "Leptospirosis (Infection)". Centers for Disease Control and Prevention. Retrieved 8 November 2014. 
  9. Picardeau M (January 2013). "Diagnosis and epidemiology of leptospirosis". Médecine Et Maladies Infectieuses 43 (1): 1–9. doi:10.1016/j.medmal.2012.11.005. PMID 23337900. 
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ "Leptospirosis". NHS. 07/11/2012. Retrieved 14 March 2014.  Check date values in: |date= (help)
  11. Faine, Solly; Adler, Ben; Bolin, Carole (1999). "Clinical Leptospirosis in Animals". Leptospira and Leptospirosis (Revised 2nd ed.). Melbourne, Australia: MediSci. p. 113. ISBN 0 9586326 0 X.