او-بوت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
U-boot by Ferrer-Dalmau.jpg
او-۹۹۵

او-بوت (به آلمانی: U-Boot [ˈu:bo:t] (دربارهٔ این پرونده شنیدن)) مخفف اصطلاح آلمانی Unterseeboot به معنای «قایق زیر آبی» است.[۱] در حالیکه در زبان آلمانی این اصطلاح به شکل عمومی برای هر نوع زیردریایی به کار می‌رود، در خارج آلمان برای اشاره به زیردریایی‌های آلمانی دوره جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم استفاده می‌شود.

در طول دو جنگ جهانی، در اثر ضعف ناوگان سطحی آلمان در مقابل دشمنان، از این زیردریایی‌ها که سلاح‌های توانمندی علیه شناورهای نظامی دشمن بودند، بیشتر در نقش حمله به مسیرهای تجارت دریایی استفاده شد تا یک محاصره دریایی علیه کشتی‌رانی دشمن اعمال کنند.

دوره بین دو جنگ[ویرایش]

پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول و انعقاد پیمان ورسای در سال ۱۹۱۹، آلمان متعهد شد تمامی ناوگان او-بوت‌های خود را به بریتانیا تحویل بدهد و او-بوت‌های درحال ساخت خود را از بین ببرد. این کشور همچنین از داشتن هر گونه زیردریایی در آینده محروم شد. پس از اجرای این پیمان‌نامه، او-بوت‌های موجود آلمان میان بریتانیا، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا و ژاپن تقسیم شد.[۲]

با وجود تسلیم شدن او-بوت‌های آلمان، متفقین ذخایر فراوان مستندات علمی و تکنیکی صنایع ساخت زیردریایی در این کشور را نادیده گرفتند. با وجود این که تمامی اطلاعات و بایگانی‌های مربوط به او-بوت‌ها تحویل داده شد، دانش و تجربه سطح بالا در این زمینه در نزد آلمانی‌ها باقی ماند. بدین ترتیب با وجود ممنوعیت ساخت زیردریایی، آلمان فعالانه شروع به بهره‌گیری از این تجربیات در بستر اقتصادی کرد. آلمانی‌ها طراحی‌های او-بوت‌های خود را به ژاپنی‌ها به فروش رساندند و به همکاری در این رابطه با کشتی‌سازی‌های آرژانتینی، ایتالیایی و سوئدی پرداختند. برای دور ماندن از مشکلات سیاسی حاصل از رفتار بر ضد روح پیمان ورسای، ماه ژوئیه سال ۱۹۲۲ یک شرکت پوششی بدین منظور از جانب آلمانی‌ها در هلند تأسیس گشت. این شرکت به شکل مستقیم از کیل در آلمان هدایت می‌شد. شرکت مذکور با تأمین مالی مخفیانه نیروی دریایی آلمان، دو زیردریایی بر مبنای طرح او-بوت نوع UBIII نیروی دریایی امپراتوری آلمان، برای ترکیه طراحی کرد که هر دو سال ۱۹۲۷ به آب انداخته شدند. با اجرای آزمایش‌هایی بر روی این زیردریایی‌ها، آلمانی‌ها به تجربیات دست‌اولی در ارتباط با طراحی خود دست یافتند.[۳]

در سال ۱۹۳۲، آلمان تصمیم به اجرای یک برنامه بازسازی برای ایجاد نیروی دریایی نوین برای خود گرفت. این برنامه شامل آماده‌سازی ناوگان کوچکی از هشت زیردریایی متوسط (۵۰۰ تن) می‌شد. این تعداد بعداً به ۱۶ زیردریایی افزایش یافت. یک سال بعد یک دانشکده‌ای تحت عنوان پوششی «دانشکده ضد زیردریایی» برای آموزش خدمه او-بوت‌ها در کیل تشکیل گردید.[۴]

سه زیر دریایی مین‌ریز نیز توسط فنلاند و این بار بر اساس طرح قدیمی اما به شدت ارتقا یافته نوع UCIII، سفارش داده شد. این او-بوت‌ها در کارخانه‌های کشتی‌سازی فنلاندی با مشارکت بالای متخصصان آلمانی تولید گردیدند. فنلاند مجدداً درخواست دو زیردریایی دیگر یکی به وزن ۱۱۵ تن و دیگری با اندازه‌ای بزرگ‌تر و وزن ۲۵۰ تن، ارائه نمود. تحویل آخرین زیردریایی سفارشی فنلاند که کار ساخت آن ماه مه سال ۱۹۳۳ به اتمام رسید، عامدانه تا ماه ژانویه سال ۱۹۳۶ به تأخیر انداخته شد تا از آن برای آموزش خدمه آینده او-بوت‌ها استفاده شود.[۴]

از این زمان به بعد، آلمان شروع به طراحی زیردریایی برای نیروی دریایی خود کرد. این طراحی‌ها با عنوان «قایق موتوری آزمایشی» شناخته می‌شدند. شرکت دویچه‌ورکه در کیل جهت ساخت این قایق‌ها برگزیده شد و مقرر گشت یک پایگاه جدید برای او-بوت‌ها در کیل احداث گردد. مواد مورد نیاز به صورت مخفیانه در شرکت مورد نظر جمع‌آوری شد تا با دریافت فرمان کار ساخت آغاز شود. هزینه ساخت با احتساب هزینه آماده‌سازی برای قایق‌های کوچک با عنوان MVBIA، بین ۱ تا ۱٫۵ میلیون مارک و برای قایق‌های بزرگ با عنوان MVBIIA بین ۴ تا ۴٫۵ میلیون مارک بود.[۵]

در نهایتاً با انعقاد موافقت‌نامه دو جانبه در سال ۱۹۳۴، بریتانیا پذیرفت آلمان به نسبت یک سوم نیروی دریایی سلطنتی، زیر دریایی در اختیار داشته باشد. بدین ترتیب با توجه به مجموع تناژ ۵۰ هزار تنی زیردریایی‌های بریتانیا، آلمان مجاز شد ناوگانی با حداکثر تناژ ۱۷۵۰۰ تن از زیردریایی‌ها ایجاد نماید. این مقدار معادل ۲۰ او-بوت بزرگ MVBIIA و شش او-بوت کوچک MVBIA بود. به هر صورت نظریه نیروی دریایی تعداد زیادی از نوع کوچک را موثرتر از تعداد اندکی از نوع بزرگ می‌دید. از این رو در چارچوب محدوده تعیین شده، تصمیم به ساخت ۱۰ قایق بزرگ و ۱۸ قایق کوچک گرفته شد.[۶]

در همین حال آموزش نظری خدمه او-بوت‌های آینده و کار بر روی توسعه مدل‌های دیگر ادامه پیدا کرد. یک نسخه ارتقا یافته MVBII تحت عنوان MVBIIB با بدنه طولانی‌تر طراحی شد که با فراهم آوردن امکان ذخیره سوخت بیشتر مدت عملیات را افزایش می‌داد. با دستیابی به طراحی سوم روشن بود که دویچه‌ورکه به تنهایی نمی‌تواند تعداد کافی از هر سه طراحی در زمانی مناسب برای پاسخگویی به نیازها تولید کند. به همین جهت تصمیم بر این شد که هر طراحی در شرکت‌های کشتی‌سازی مختلف دیگری ساخته شود. دویچه‌ورکه در کیل مسئول تولید MVBIIA شد و دو شرکت دیگر می‌بایست دو مدل دیگر را تولید می‌کردند. با وجود جمع‌آوری مواد لازم تا پاییز سال ۱۹۳۴، کار تولید از روز نخست ماه فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز شد.[۷]

مدل‌های دیگری شامل MVBIII توسعه یافته از MVBIA به عنوان مین‌ریز، MVBIV به عنوان زیردریایی تعمیری-تدارکاتی، MVBV با سامانه پیشران جدید و در نهایت MVBIIA با موتور بخار جدید طراحی گشتند که همگی به نفع MVBVII رد شدند. این مدل ۵۰۰ تنی که بر اساس مدل موفق UBIII جنگ جهانی اول طراحی شده بود و بعداً نوع ۷ (VII) نام گرفت، در آینده به ستون فقرات ناوگان او-بوت‌های آلمانی در جنگ جهانی دوم بدل گردید. نخستین سفارش تولید MVBVII در ماه ژانویه سال ۱۹۳۵ ارائه گشت. تقریباً در همین زمان بود که پیشوند MBV از عنوان آن حذف شد.[۷]

انواع[ویرایش]

نوع ۱[ویرایش]

تنها دو نمونه از این نوع او-بوت از خط تولید خارج شد. عامل اصلی توقف تولید این نوع بیش از آن که به طراحی آن مربوط باشد، در اثر تصمیمات سیاسی بود. به هر حال کنترل این او-بوت‌ها در شرایط عملیاتی دشوار، پایداری آن‌ها پایین و سرعت شیرجه آن‌ها کم گزارش گردید. دو او-بوت ساخته شده بر اساس این مدل او-۲۵ و او-۲۶ نام گرفتند. دو او-بوت این نوع تا سال ۱۹۴۰ غالباً در وظایف آموزشی به کار گرفته شدند. پس از این مدت در اثر کمبود او-بوت‌های در دسترس، این او-بوت‌ها نیز وارد میدان نبرد گشتند که در مجموع با ۱۳ مأموریت عملیاتی و غرق کردن ۱۸ کشتی دشمن در جریان آن، عملکرد خوبی از خود نشان دادند.[۸]

او-بوت پس از غرق یک کشتی، نقاشی از ویلی اشتووار

نوع ۲[ویرایش]

او-بوت نوع ۲ یک مدل توسعه یافته از نوع ساحلی مدع UB نیروی دریایی امپراتوری آلمان به حساب می‌آمد. او-بوت‌های این نوع با اندازه‌ای کوچک و قیمتی ارزان، در مدت زمان کوتاهی تولید می‌گشتند. نوع ۲ بر مبنای مدل صادراتی CV-707 تولید شده برای فنلاند، یک ابزار آموزشی عالی بود اما در اثر اندازه کوچک، فضای داخلی تنگ و قابلیت ضعیف هنگام چرخش در سطح نگرش مناسبی به آن پیدا نشد. به هر حال شماری از گونه‌های این نوع او-بوت تولید گشت که در همگی آن‌ها از سه محفظه اژدر افکن استفاده شده بود.[۹]

مشخصات[۱۰]:

گونه خدمه
(نفر)
طول
(متر)
عرض
(متر)
آبخور
(متر)
وزن در سطح
(تن)
سرعت
(گره)
برد در سطح
(مایل دریایی)
نیرومحرکه تسلیحات
آ ۲۵ ۴۰.۹ ۴.۱ ۳.۸ ۲۵۴ ۱۳ ۲۰۰۰
  • ۲ موتور بنزینی MVM
    (۳۵۰ اسب بخار)
  • ۲ موتور الکتریکی
    (۲۰۵ اسب بخار)
  • ۳ اژدر افکن در اطراف بدنه
    ۶ اژدر
  • ۱ توپ ضدهوایی
    کالیبر ۲ سانتی‌متر
ب ۴۲.۷ ۲۷۹ ۳۹۰۰
سی ۴۳.۹ ۲۹۱ ۱۲ ۴۲۰۰
  • ۲ موتور بنزینی MVM
    (۳۵۰ اسب بخار)
  • ۲ موتور الکتریکی
    (۱۸۰ اسب بخار)
دی ۴۴ ۵ ۳.۹ ۳۱۴ ۱۲.۷ ۵۶۸۰

پانویس[ویرایش]

  1. "U-boat". Online Etymology Dictionary. Retrieved 2012-06-22..
  2. Williamson 2005, p. ۱۲.
  3. Williamson 2005, p. ۱۲–۱۳.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Williamson 2005, p. ۱۳.
  5. Williamson 2005, p. ۱۳–۱۴.
  6. Williamson 2005, p. ۱۴–۱۵.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Williamson 2005, p. ۱۵.
  8. Williamson 2005, p. ۱۶–۱۷.
  9. Williamson 2005, p. ۱۷–۱۸.
  10. Williamson 2005, p. ۱۸–۲۱.

منابع[ویرایش]

  • Williamson, Gordon (2005). Wolf pack: The Story Of The U-Boat In World War II. Osprey Publishing. ISBN 1-84176-872-3.