پرش به محتوا

آرام‌اس لوسیتانیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لوسیتانیا هنگام ورود به بندر، احتمالاً نیویورک
پیشینه
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
ناملوسیتانیا Lusitania
مالککَنارد لاین
بهره‌بردار / اپراتورکَنارد لاین
بندر ثبتلیورپول
مسیر فعالیتلیورپول به نیویورک سیتی، از طریق شربور-آن-کوتنتن، فرانسه و کورک، ایرلند
سازندهجان براون اند کامپانی، کلایدبنک، اسکاتلند
شماره کارگاه ساخت۳۶۷
تاریخ آغاز ساخت۱۷ اوت ۱۹۰۴
تاریخ به آب‌اندازی۷ ژوئن ۱۹۰۶
تاریخ نام‌گذاریمری، لیدی اینورکلاید
خریداری۲۶ اوت ۱۹۰۷
نخستین سفر دریایی۷ سپتامبر ۱۹۰۷
در حال خدمت۱۹۰۷–۱۹۱۵
سرنوشتدر روز جمعه، ۷ مه ۱۹۱۵، توسط زیردریایی آلمانی یو-۲۰ با اژدر مورد اصابت قرار گرفت و غرق شد. لاشهٔ کشتی در حدود ۱۱ مایل (۱۸ کیلومتر) از اولد هد آو کینسیل و در عمق حدود ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) از سطح آب قرار دارد.
وضعیت کنونیلاشهٔ کشتی که بخشی از آن فروریخته است
ویژگی‌ها
نوعکشتی اقیانوس‌پیما
ظرفیت (تناژ)۳۱٬۵۵۰ GRT
جابه‌جایی۴۴٬۰۶۰ تن بزرگ (۴۴٬۷۶۷٫۰ تن)
طول۷۸۷ فوت (۲۳۹٫۹ متر)
عرض بدنه۸۷ فوت (۲۶٫۵ متر)
ارتفاع۶۰ فوت (۱۸٫۳ متر) تا عرشهٔ قایق‌ها، ۱۶۵ فوت (۵۰٫۳ متر) تا دکل‌ها
آبخور۳۳٫۶ فوت (۱۰٫۲ متر)
تعداد عرشه۹ عرشهٔ مسافربری
توان نصب‌شده۲۵ دیگ بخار اسکاچ. چهار توربین بخار مستقیم‌گردان ساخت شرکت پارسنز، با توان مجموع ۷۶٬۰۰۰ اسب بخار (۵۷ مگاوات)
سیستم رانشچهار پروانهٔ سه‌پره؛ پروانه‌های چهارپره در سال ۱۹۰۹ نصب شدند.
سرعت۲۵ گره (۴۶ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۹ مایل بر ساعت)
۲۸ گره (۵۲ کیلومتر بر ساعت؛ ۳۲ مایل بر ساعت) (بیشینهٔ سرعت، در یک سفر یک‌روزه در مارس ۱۹۱۴)
ظرفیت جابه‌جایی۵۵۲ نفر در درجهٔ یک، ۴۶۰ نفر در درجهٔ دو و ۱٬۱۸۶ نفر در درجهٔ سه؛ مجموعاً ۲٬۱۹۸ نفر
خدمه۸۵۰
یادداشت‌هانخستین کشتی از «سه‌گانهٔ بزرگ» چهار دودکشهٔ کَنارد، در کنار آرام‌اس مورتانیا و آرام‌اس آکیتانیا

آرام‌اس لوسیتانیا (RMS Lusitania) یک کشتی اقیانوس‌پیمای بریتانیایی متعلق به شرکت کَنارد بود که در زمان خود از بزرگ‌ترین و سریع‌ترین کشتی‌های مسافربری جهان به‌شمار می‌رفت. این کشتی در جریان جنگ جهانی اول، در ۷ مه ۱۹۱۵ توسط زیردریایی آلمانی U-20 در حدود ۱۱ مایلی (۱۸ کیلومتری) ساحل جنوبی ایرلند هدف قرار گرفت و غرق شد.

در پی این حادثه، ۱٬۱۹۸ نفر از سرنشینان کشتی جان باختند که ۱۲۸ نفر از آنان شهروندان ایالات متحده آمریکا بودند. غرق شدن لوسیتانیا واکنش‌های گسترده‌ای در آمریکا و دیگر کشورهای بی‌طرف به همراه داشت و به افزایش تنش میان ایالات متحده و امپراتوری آلمان کمک کرد. با این حال، این حادثه به‌طور مستقیم موجب ورود آمریکا به جنگ نشد اما تاثیر به سزایی داشت؛ ایالات متحده در آوریل ۱۹۱۷، پس از مجموعه‌ای از تحولات دیگر، علیه آلمان وارد جنگ شد.