پیمان سلطانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیمان سلطانی (زاده: ۱۳۴۹ خورشیدی در کرمان)، موسیقیدان، نوازنده و رهبر ارکستر ایرانی است. عمدهٔ شهرت او، به واسطهٔ اجراهایی است که به عنوان رهبر ارکستر ملل (ارکستر پرسپولیس) داشته‌است و از شاخصترین آنها، بازسازی و اجرای آهنگی قدیمی با شعر بیژن ترقی و صدای سالار عقیلی است.

زندگینامه[ویرایش]

پیمان سلطانی در سال ۱۳۴۹ خورشیدی در کرمان بدنیا آمد. فعالیت در عرصهٔ موسیقی را از دوران کودکی خویش و از سال ۱۳۵۶، با آموزش تار و سه تار آغاز کرد. نخستین معلمین موسیقی او در کرمان، خلیل برهانی و محمد حاجی زاده بودند. وی بخشی از فنون نوازندگی را نزد خود آموخت و بخشی دیگر را نزد استادان فن فراگرفت و علاوه بر تار و سه تار، با نواختن سنتور نیز، آشنا شد.

وی سپس در تهران از محضر اساتید برجسته‌ای چون فرامرز پایور، مجید کیانی، حسین علیزاده، زیدالله طلوعی، و فرخ مظهری در زمینه نوازندگی سنتور، تار و سه‌تار بهره گرفت، و سپس برای ورود به عرصهٔ آهنگسازی و رهبری ارکستر، نزد بزرگانی دیگر رفت و ارکستراسیون، کنترپوآن را از دکتر محمدتقی مسعودیه، هارمونی، کنترپوآن را نزد فرهاد فخرالدینی آموخت و آن گاه نزد پروفسور امانوئل ملیک اصلانیان، آهنگسازی، و نزد پروفسور توماس کریستین داوید آهنگسازی و رهبری ارکستر را نیز فراگرفت.

وی از سال ۱۳۶۶ تدریس در حوزه‌های نوازندگی، مبانی آهنگسازی، مکتب‌ها و جنبش‌های موسیقی قرن بیستم، شناخت موسیقی و فلسفه موسیقی معاصر پرداخت و از سال ۱۳۶۷ به اجرای کنسرت‌هایی در داخل و خارج از کشور، اقدام نمود.

سلطانی سرپرستی گروه شبان رود و گروه شنیدستان را در فاصلهٔ سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۴، بر عهده داشت و همچنین در سال ۱۳۷۲ در تشکیل انجمن دوستداران موسیقی ایفای نقش نمود و برای سه سال مدیریت آن را عهده دار بود. از جمله دیگر فعالیت‌های فرهنگی و هنری او می‌توان به ضبط آثار موسیقی کلاسیک با گروه سازهای مضرابی ایران، مسئولیت اولین صدا خانه موسیقی ایران در سال ۱۳۷۶، عضویت در انجمن منتقدین و پژوهشگران موزه هنرهای معاصر ایران، و سرپرستی گروه آهنگسازان معاصر ایران در فاصله سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۳، و همچنین سرپرستی کارگروه موسیقی ایکوم اشاره نمود.

سلطانی همچنین مدیریت موزه موسیقی آواها و نواها را در فاصله سالهای ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵ در شیراز بر عهده داشته، و از سال ۱۳۸۲ به بعد بعنوان رهبر ارکستر ملل به فعالیت مشغول بوده‌است.

قطعه ایران جوان[ویرایش]

پیمان سلطانی درخصوص تاریخچه ساخت و اجرای قطعه "ایران جوان" (وطنم) می گوید: حدود ۱۲ سال تحقیقی بر روی تصنیف هایی با تم ملی و میهنی را آغاز کردم و بیشترین توجهم بر روی آثار با کلام معطوف بود چراکه آثار ملی و میهنی باید جنبه تراژیک و دراماتیک آنها قوی تر باشد و در مجموع تحقیق های خود دیدم که بسیاری از این آثار متعلق به دوران مشروطه به بعد است؛ در برخی ازآثار به ندرت نتی موجود بود از بعضی از آنها هم تنها یک ملودی صوتی و یا یک روایت ساده به دست آوردم البته در این بین آثاری هم بود که هیچیک از این عناصر را نداشت و تنها یک تم ساده بود و سرود "ایران جوان" که به وطنم معروف شده از این دست آثار بود. تم اولیه این قطعه متعلق به"لومر" از آثار آهنگسازان فرانسوی بود و قدمت این اثر به ۱۳۰ سال پیش برمی گردد و اصولا سرود ملی و میهنی نبوده است اما من این اثر را با توجه به ویژگی هایی که داشت به اثری ملی و میهنی تبدیل کردم و از آن پس در مطبوعات به اشتباه عنوان شد که این قطعه نخستین سرود ملی در ایران است درحالی که هیچگاه چنین نبوده و نیست.

فعالیت‌های دیگر[ویرایش]

وی در عرصه‌هایی دیگر به جز موسیقی نیز، همواره فعال بوده و از جمله مدتی بعنوان گرافیست فعالیت می‌کرده‌است. وی همچنین در زمینه فلسفه وزیبایی شناسی هنر، محضر دکتررضا براهنی را درک کرده و از جمله شاگردان شاخص وی به شمار می‌رود. علاوه بر این وی از آموزش‌های دکتر منوچهر بدیعی، در زمینه فلسفه و تاریخ معاصر و از محضر هوشنگ ابتهاج در زمینهٔ تلفیق شعروموسیقی، و عروض و قافیه بهره برده‌است.

در عزصهٔ فعالیت‌های گذشته از تالیف دهها عنوان مقاله در حوزه موسیقی و نقد ادبی، وی مدیریت هنری ماهنامه ادبی هنری بایا و همچنین مسئولیت صفحه شعر این نشریه را نیز بر عهده داشته و علاوه بر این، مدتی نیز صفحه شعر فصلنامه گفتمان، فصلنامه قال و مقال را اداره کرده‌است. تألیف یک عنوان کتاب با عنوان خنیاگری نیز در کارنامهٔ او به چشم می‌خورد.

زندگی خصوصی[ویرایش]

همسر وی نیکو یوسفی از موسیقیدانان و نویسندگان جوان ایرانی است. این زوج هنری از فعالان کمیته بین المللی ایکوم به شمار می‌روند. نیکو یوسفی علاوه بر نگارش و ترجمه مطالبی پیرامون موسیقی، دستی هم در آهنگسازی دارد و نخستین کار دسته جمعی وی، توسط نشر هرمس منتشر شده‌است.

منبع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]