امید حاجیلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
امید حاجیلی
Hajili Trumpet.jpg
اطلاعات پس‌زمینه
تولد ۲ مهر ۱۳۶۲
(سن:۳۱ سال)
خاستگاه ایرانی
سبک‌ها لاتین، پاپ، الکترونیک
سازها ترومپت
سال‌های فعالیت ۱۳۷۹-تاکنون
وب‌گاه [۱]

امید حاجیلی (زادهٔ ۲ مهر ۱۳۶۲نوازنده ساز ترومپت، خواننده سبک پاپ، تنظیم کننده و آهنگساز است. او تاکنون دو آلبوم آلگرو و دارکوب را منتشر کرده است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

امید حاجیلی، متولد ۲ مهرماه ۱۳۶۲ در تهران از سن ۹ سالگی نوازندگی پیانو را آغاز کرد و از ۱۱ سالگی وارد هنرستان موسیقی شد، پس از حدود ۳ سال نوازندگی ویولن ساز خود را به ترومپت تغییر داد و هم‌زمان به صورت خود آموز نوازندگی پرکاشن و درام را آغاز کرد و سال ۱۳۷۷ دیپلم هنرستان را گرفت و تا مقطعِ لیسانس در همان جا ادامه داد و بعد از آن مدرک کارشناسی ارشد موسیقی را از دانشگاهِ هنر اخذ نمود. او در تک آهنگ (باغ مولوی) ساز ترومبون را نیز نواخته است.[۱]

امید استادِ اسبقِ دانشکده موسیقی صداوسیما و استاد حال حاضر دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد است. نوازندهٔ حرفه‌ای ساز ترومپت که در بسیاری از آلبوم‌های موسیقی حضور داشته است، سابقه ده سال نوازندگی در ارکستر سمفونیک تهران ،ارکستر فیلارمونیک تهران، ارکستر سمفونیکِ صدا و سیما و خیلی از ارکسترهای کلاسیک که تا به امروز وجود داشته‌اند. آهنگ‌ساز و تنظیم کنندهٔ چندین ترک در آلبوم‌های مختلف و همکاری با خوانندگانی همچون: علیرضا عصار، سیروان خسروی، محسن چاوشی (قطعه مردم آزار)، علی لهراسبی، خشایار اعتمادی، حامی، نیما مسیحا، شاهکار بینش پژوه، محمد زارع، جمشید عزیزخانی و ... داشته است و هم‌چنین رهبر ارکسترِ چند گروهِ پاپ از جمله ناصر عبداللهی و رضا صادقی نیز بوده است و یکی از اعضای اصلی گروه دارکوب است.[نیازمند منبع]

اولین آلبومش (به خوانندگی، آهنگسازی و تنظیمِ خودش) الگرو (Allegro) نام داشت که میکسی از چندین سبک موسیقی است، البته با گرایش به سمت موسیقی آمریکای جنوبی که در تاریخ آذرِ ۱۳۸۷ توسط شرکت ایران گام منتشر گردید. امید حاجیلی بیشتر به سبک لاتین، فانک و آهنگهای ریتمیک علاقه‌مند است ولی تحلیل بسیار خوبی از سبک‌های دیگر نیز دارد.[نیازمند منبع]

دیسکوگرافی[ویرایش]

آلبوم‌ها[ویرایش]

تک آهنگ‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «دیگر با رضا صادقی کار نمی‌کنم». موزیک ما. بازبینی‌شده در ۰۵، مهر ۱۳۸۸. 
  • رضوی، سید علی‌اصغر و حسین کلهر. «من مرد صحنه‌ام!». همشهری جوان ۶، ش. 288 (۶ آذر ۱۳۸۹): ۴۰ -۴۱. 
  • ارس خانی، فرنوش. «اعتراض خوانندگان پاپ به قوانین جدید وزارت ارشاد». روزنامه ۷ صبح، ۱۲ فروردین ۱۳۹۰، ۱۸- ۱۹. 
  • بابازاده، بهمن. «با امید حاجیلی، خواننده انرژیک و همیشه خوشحال موسیقی ایران». سیب سبز، ش. ۳۰ (نیمه دوم شهریور ۱۳۸۹): ۱۲- ۱۳- ۱۴. 
  • بابازاده، بهمن. «من شادترین آدم روی زمینم!». روزنامهٔ تماشا، ش. ۸۰ (۲۲ مرداد ۱۳۹۰): ۳۴. 
  • غیاصی، ایمان. «امید حاجیلی خواننده‌ای خاص با موزیکی خاص و حرف‌های خاص». اتفاق نو ۷ (نیمه دوم شهریور ۱۳۸۹): ۵۳- ۵۴- ۵۵- ۵۶- ۵۷- ۵۸. 
  • یوسفی، میثم. «دارکوب‌ها یا غول ها؟». رویش، مهر ۱۳۸۹، ۵۶- ۵۷- ۵۸- ۵۹. 
  • بلادی، محمد. «آدمی با احساس، شوخ و نکته بین هستم.». جوان خانواده ۱۱ (اردیبهشت ۱۳۸۸): ۳۰- ۳۱. 
  • صوفی، فرزان. «امید حاجیلی، وقتی تو هاوایی رو هوایی». رونا، ش. ۳ (شهریور ۱۳۸۹): ۴۸- ۴۹. 
  • یوسفی، میثم. «روش‌های تهیه یک خواننده پوست کلفت خوشحال». نسیم هزار ۵، ش. ۴۹ (اردیبهشت ۱۳۸۹): ۷۲- ۷۳- ۷۴. 
  • شوکتی، شروین. «هرچه می‌خواهند بگویند.». موسیقی قرن ۲۱، ش. ۱۴ (نیمه دوم اردیبهشت ۱۳۸۸): ۶۶- ۶۷. 
  • کلهر، حسین. «ساز، مرا می‌نوازد.». پردیس ۱، ش. ۲ (آبان ۱۳۸۹): ۴۸- ۴۹- ۵۰- ۵۱- ۵۲. 

پیوند به بیرون[ویرایش]