نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Army) نخستین نیروی رزمی ایالات متحده آمریکا است که در ژوئن ۱۷۷۵ از سوی کنگره قارهای و برای پشتیبانی نیروهای مردمی در جنگ استقلال آمریکا تشکیل کردید و ارتش استقلال طلبان نام گرفت .
نیروی زمینی ارتش آمریکا دارای ۱۲ مرکز فرماندهی به شرح ذیل است[۱]:
- فرماندهی آموزش و دکترین
- فرماندهی توسعه و امکانات و آمادگی
- فرماندهی ارتباطات و مخابرات
- فرماندهی اطلاعات و امنیت
- فرماندهی خدمات بهداشتی
- فرماندهی پژوهش جنایی
- فرماندهی مدیریت ترافیک نظامی
- فرماندهی نظامی ناحیه کلمبیا (با هدف تامین امنیت پایتخت آمریکا)
- فرماندهی ارتش مستقر در اروپا
- فرماندهی ارتش مستقر در ژاپن
- فرماندهی ارتشهای هشتگانه(ایالات متحده آمریکا)|ارتشهای هشتگانه]]
- فرماندهی آکادمیهای نظامی
فرمانده نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا از سوی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا و با تایید مجلس سنای ایالات متحده آمریکا انتخاب میشود .
محتویات |
نگارخانه [ویرایش]
-
کماندوهای کلاه سبز ویژه نیروهای زمینی ارتش آمریکا
-
یک سگ تربیت شده از پیاده نظام ۷۳ گروهان پنجم گردان سوم در بغداد بدنبال سلاحهای گرم مخفی شده
-
یک سرباز عراقی در کنار یک سرباز آمریکایی از گردان دوم پیاده نظام ۱۲
-
تمرینات امداد
جستارهای وابسته [ویرایش]
- پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا (NC)
- نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا
- آکادمی نظامی وستپوینت
- مرکز پزشکی ارتشی بروک
- پایگاههای نظامی آمریکا
- ارتش های بزرگ دنیا
وبگاه رسمی [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا موجود است. |
منابع [ویرایش]
- ↑ حسین حمیدی نیا ، «ایالات متحده آمریکا» ، (دفتر مطالعات سیاسی و بینالمللی، تهران ، ۱۳۸۲)، چاپ اول
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
