استثناگرایی آمریکایی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
استثناگرایی آمریکایی (به انگلیسی: American exceptionalism) اولین بار توسط الکسی دوتوکویل در سال ۱۸۳۱ در تحلیل جامعه آمریکا مطرح شد. استثناگرایی آمریکایی به این مفهوم است که آمریکا به طور ماهوی از سایر ملل پیشرفته متمایز است. منشأ این تمایز تاریخ، خصوصیات فرهنگی، نهادهای خاص سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این کشور است که منحصر به فردند. استثناگرایی آمریکایی در واقع ایدهای است مبتنی بر امکانات و موقعیت ویژه آمریکا در جهان. منتقدان این مفهوم آن را حاکی از روحیه نژادپرستی آمریکایی میدانند و برخی دیگر نیز آن را ناشی از برتری جویی و امپراتورمآبی ایالات متحده میدانند.[۱]
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] زیر نویس
- ↑ فرانسیس فوکویاما. «اصول، حزم و تدبیر». در آمریکا بر سر تقاطع. ترجمهٔ مجتبی امیری وحید. نشر نی، ۱۳۸۶ (خورشیدی). صفحات ۴۴ و ۴۵.
