دیوان عالی ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۸°۵۳′۲۶.۵۵″ شمالی ۷۷°۰۰′۱۵.۶۴″ غربی / ۳۸.۸۹۰۷۰۸۳° شمالی ۷۷.۰۰۴۳۴۴۴° غربی / 38.8907083; -77.0043444

دیوان عالی ایالات متحده آمریکا
نشان دیوان عالی
نشان دیوان عالی
مشخصات سازمان
تاسیس ۱۷۸۹
وبگاه رسمی
www.supremecourtus.gov

دیوان عالی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: Supreme Court of the United States) یکی از ارکان سیاسی فدرال ایالات متحده آمریکاست.

در سیستم حقوقی ایالات متحده آمریکا دیوان عالی بالاترین مرجع رسیدگی به شکایات در ایالات متحده آمریکا و تنها مرجع تفسیر قانون اساسی آمریکا به شمار می‌آید. دیوان عالی آمریکا عالی‌ترین نهاد قضایی این کشور است و نه قاضی در آن عضو هستند.[۱]

وظایف دیوان عالی[ویرایش]

ديوان عالی ايالات متحده آمريکا

بر اساس قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، در سیستم حقوقی ایالات متحده آمریکا رسیدگی به در خواست‌های تجدید نظر چه از دادگاه‌های ایالتی و چه از دادگاه‌های فدرال در دیوان عالی مطرح می‌شود و احکام آن قطعی و لازم الجرا است. این دیوان در حقیقت مرحله پایانی رسیدگی‌های حقوقی و فصل مشترک دو سازمان قضایی ایالتی و فدرال محسوب می‌شود. به همین دلیل احکام آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و در نظام کامن لای آمریکا وحدت رویه را در آئین دادرسی ایجاد می‌کند. این وحدت رویه اختلاف نظر میان نظام‌های حقوق عرفی ایالت‌ها را کاهش می‌دهد و سبب می‌شود نوعی وحدت درونی میان نظام حقوقی ایالات متحده ایجاد شود.

دیوان عالی همچنین مرجع رسیدگی شکایات ایالات علیه یکدیگراست . بنیانگذاران آمریکا این نهاد را برای حل و فصل اختلافات میان اعضاء فدراسیون بوجود آورند.

سومین وظیفه دیوان عالی نظارت بر مصوبات کنگره ایالات متحده آمریکا و مجالس قانونگذاری ایالت‌هاست. اگر این مصوبات مغایر با اصول قانون اساسی آمریکا شناخته شوند، از سوی دیوان عالی از درجه اعتبار ساقط می‌شوند. به عبارت دیگر این دیوان، نقش دادگاه قانون اساسی را ایفا می‌کند تا از نقض قانون اساسی به عنوان «منشور ملت» توسط مقامات فدرال و یا مقامات ایالتی جلوگیری بعمل آورد. این وظیفه بیش از دو وظیفه پیشین، سیاسی تلقی می‌شود و تأثیر چشمگیری برتحولات سیاسی و اجتماعی ایالات متحده برجای می‌گذارد.

اعضای دیوان عالی[ویرایش]

قضات دیوان عالی آمریکا در سال ۲۰۰۶

قضات دیوان عالی آمریکا، پس از انتخاب از سوی رئیس‌جمهوری وقت و دریافت رای اعتماد از سوی سنای ایالات متحده آمریکا، در صورت عدم بازنشستگی به صورت خودخواسته، به طور مادام‌العمر در این سمت خدمت می‌کنند به همین علت، ترکیب قضات دیوان عالی از نظر سیاسی و عقیدتی از اهمیت زیادی در تعیین روند اجتماعی ایالات متحده آمریکا برخوردار است.[۲]

دیوان عالی ایالات متحده آمریکا از ۹ عضو تشکیل شده است که ارشدترین قاضی تحت عنوان قاضی ارشد (Chief Justice) ریاست این نهاد مهم را بر عهده می‌گیرد. (انتخاب قضات در ایالات متحده آمریکا) ۸ قاضی دیگر سمت دستیاری (Associates) دارند، اما از حق برابر با قاضی ارشد، برخوردار هستند. پرونده‌ها در دیوان عالی با حضور ۹ عضو مورد رسیدگی قرار می‌گیرد و حداقل ۵ رای برای تصوب ویا رد تصمیمات دیوان لازم است. در دیوان عالی همواره پیش از ورود به ماهیت پرونده‌ها، رای‌گیری در این خصوص که آیا دیوان باید آن موضوع را رسیدگی نماید یا خیر انجام می‌گیرد و در صورتی که رای کافی کسب نشود، پرونده مورد بحث از دستورکار دیوان عالی خارج می‌شود.

قضات کنونی[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

علت انتخاب ۹ عضو برای دیوان عالی ریشه در سنت دارد و مستند به اصول قانون اساسی نیست. قانون اساسی سال ۱۷۸۹ هیچ اشاره‌ای به تعداد اعضاء دیوان عالی فدرال نداشته‌است. بر اساس عرف، تعداد قضات دیوان عالی فدرال همواره بین ۸ تا ۱۰ نفر بوده‌است. در سال ۱۸۶۶ اندرو جانسون از انتخاب ۲ پست خالی در دیوان عالی سرباز زد و به همین دلیل کنگره، تعداد اعضاء دیوان را به ۸ قاضی کاهش داد. اما جانشین وی، گرانت با انتخاب یک قاضی دیگر موافقت کرد و از آن زمان به بعد تعداد قضات دیوان عالی ۹ نفر بوده‌است.

نظارت بر حسن اجرای قانون اساسی[ویرایش]

جان ج. رابرتس در حضور جرج بوش بعنوان هفدهمین قاضی ارشد دادگاه عالی قسم یاد می‌کند.

دیوان عالی فدرال بر اساس قانون اساسی علاوه بر وظیفه داوری میان دادگاه‌های مختلف و صدور احکام نهایی، مسئولیت نظارت بر حسن اجرای قانون اساسی را نیز بر عهده دارد. این دیوان می‌تواند قوانین مغایر با قانون اساسی را باطل اعلام نماید.

در طول ۲۰۰ سال گذشته از سال ۱۷۹۰تا۱۹۹۰، ۱۳۲ قانون تصویب شده توسط کنگره ایالات متحده آمریکا و ۱۱۲۷ قانون تصویب شده توسط مجالس قانونگذاری ایالتی از سوی دیوان عالی فدرال مغایر قانون اساسی شناخته و رد شده‌است. کمترین موارد رد مصوبات از دیوان عالی فدرال مربوط به دهه ۹۹- ۱۷۹۰ است که هیچ قانونی مغایر با قانون اساسی تشخیص داده نشد. اما در دهه ۷۹-۱۹۷۰، مردم آمریکا با بالاترین میزان مخالفت دیوان عالی با مصوبات کنگره و مجالس ایالتی مواجه بودند. در این دهه، ۲۰ مصوبه کنگره ایالات متحده و ۱۸۱مصوبه مجالس قانونگذاری ایالت‌ها مغایر با قانون اساسی شناخته شد. این تصمیمات دیوان در خصوص مغایرت با قانون اساسی قطعی و غیر قابل تغییر است[۳].

منابع[ویرایش]

  • آلکسی دوتوکویل ، « تحلیل دموکراسی در آمریکا »، رحمت الله مقدم مراغه‌ای ، ( زوار، تهران ، ۱۳۴۷ )، چاپ اول
  • آندره موروا ، « تاریخ آمریکا »، نجفقلی معزی ، ( اقبال، تهران ، ۱۳۸۳)، چاپ دوم
  • مارکوس وب ، « ایالات متحده آمریکا »، فاطمه شاداب ، ( ققنوس، تهران ، ۱۳۸۳)، چاپ اول
  • امیر علی ابوالفتح ، « برآورد استراتژیک ایالات متحده آمریکا » ، ( موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران، تهران ، ۱۳۸۱)، چاپ اول
  • فرانک ال. شوئل ، « آمریکا چگونه آمریکا شد ؟ »، ابراهیم صدقیانی ، ( انتشارات امیر کبیر، تهران ، ۱۳۸۳)، چاپ سوم
  • حسین حمیدی نیا ، « ایالات متحده آمریکا » ، ( دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران ، ۱۳۸۲)، چاپ اول
  • دنیس هافمن ، « قضاوت آمریکایی »، عمادالدین باقی، محمد حسین باقی ، (سرابی، تهران، ۱۳۸۲)، چاپ اول

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]