ایالت مین
مختصات: غربی۶۹°۰۰′ شمالی۴۵°۳۰′ / °۶۹غربی °۴۵٫۵شمالی
| ایالت مِین Maine |
|||||||||||
|
|||||||||||
| مرکز | آگوستا | ||||||||||
| بزرگترین شهر | پورتلند | ||||||||||
| مساحت | رتبه: سی و نهم | ||||||||||
| - به کیلومتر مربع | ۸۶٬۵۴۲ | ||||||||||
| جمعیت | رتبه: چهل و یکم | ||||||||||
| - سرشماری ۲۰۰۰ | ۱٬۲۷۴٬۹۲۳ | ||||||||||
| - بلندترین نقطه | کوه کاتادین[۱] ۱٬۶۰۶ متر |
||||||||||
| - پستترین نقطه | اقیانوس اطلس[۱] ۰ متر |
||||||||||
| تاریخ پیوستن به ایالات متحده |
۱۵ مارس, ۱۸۲۰ رتبه: بیست و سوم |
||||||||||
| فرماندار | جان بالداچی (د) | ||||||||||
| سناتورها | خانم الیمپیا سنو (ج) خانم سوزان کالینز (ج) |
||||||||||
| حروف اختصاری ایالت | ME | ||||||||||
| وبگاه رسمی ایالت | www.maine.gov | ||||||||||
مِین (به انگلیسی: Maine) ایالتی است در ناحیه نیوانگلند شمال شرقی آمریکا که از جنوب و شرق با اقیانوس اطلس، از غرب با نیوهمپشایر و از شمال غربی و شمال شرقی به ترتیب با استانهای کانادایی کبک و نیوبرانزویک همسایه است. مین در شمالی ترین و شرقی ترین قسمت نیوانگلند واقع است. مین بیشتر به خاطر مناظر طبیعی از جمله ناهمواریها، سواحل عمدتا صخرهای، جنگلهای انبوه و آبراههای زیبایش و بهعلاوه غذاهای دریایی به ویژه خرچنگ و حلزون شناخته میشود.
برای هزاران سال مردمان بومی تنها ساکنان قلمرویی بودند که اکنون مین نامیده میشود. هنگامه برخورد اروپاییان با قاره آمریکا آلگونیک زبانان در آن نواحی ساکن بودند. اولین مستعمره اروپایی در مین به وسیله پیر دوگوا سیور دُ مون در سال ۱۶۰۴ در جزیرهٔ سن کروا به وجود آمد. اولین مستعمره انگلیسی، مستعمره کوتاه مدت پوپهام بود که در سال ۱۶۰۷ بوسیله شرکت پلیموث ایجاد گردید. شمار زیادی مستعرات انگلیسی تا سال ۱۶۲۰ در امتداد ساحل به وجود آمدند، هرچند آب و هوای نامناسب، محرومیتها و درگیری با ساکنان بومی در طی سالها باعث شکست مستعمرات شد.
هنگامی که مین وارد قرن ۱۸ شد تنها شش مستعره جان سالم به در بردند. در طی جنگ ۱۸۱۲ و تحولات آمریکا میهنپرستان و نیروهای بریتانیا بر سر قلمرو مین با هم درگیر بودند. مین تا سال ۱۸۲۰ بخشی از ایالت ماساچوست بود، تا اینکه برای جدایی از این ایالت به رأی گذاشته شد و سرانجام در ۱۵ مارچ ۱۸۲۰ تحت پیمان میسوری به عنوان بیست و سومین ایالت به ایالات متحده آمریکا ملحق شد. مین سی و نهمین ایالت پهناور و چهل و یکمین ایالت پرجمعیت در بین ۵۰ ایالت کشور آمریکاست.
پایتخت مین آگوستا و شهر مهم آن پورتلند است.
جمعیت مین ۱٬۲۷۴٬۹۲۳، زبان رسمی این ایالت انگلیسی و لقب آن «من رهبری میکنم» است.
محتویات |
جغرافیا [ویرایش]
در جنوب و شرق آن اقیانوس اطلس و در شمال و شمال شرق آن استان کانادایی نیوبرانزویک قرار دارد. استان کانادایی کبک نیز در شمال غرب آن واقع است. مین شمالی ترین و در عین حال بزرگترین ایالت ناحیه نیوانگلند است که تقریبا معادل نیمی از کل مساحت منطقه است. مین تنها ایالتی است که دقیقا با یک ایالت دیگر (نیوهمپشایر در غرب همسایه) است.
مین شرقی ترین ایالت در ایالت متحده است که همزمان دورترین نقطه و مرکز جغرافیایی آن است. نقاط شهری ایستپورت و لوبک به ترتیب شرقی ترین شهر و بخش در ایالات متحده هستند. دهکده استکورت شمالی ترین نقطه مین و همچنین شمالی ترین نقطه نیوانگلنداست.
دریاچه موسهد بزرگترین دریاچه در تمام نیوانگلند است که همانند دریاچه شاپلن بین ورمونت، نیویورک و کبک قرار گرفته است. شمار زیادی از دریاچهها، همانند دریاچه دوقلوی جنوب به وسیله هنری دیوید توری توصیف شدهاند.
کوهستان کاتادین از انتهای جنوبی به سمت رشتهکوه بینالمللی آپالیشین که به سمت جزیره بل در نیوفاوندلند و لابرادور امتداد دارد، منتهی میشود و هم زمان در انتهای شمالی رشتهکوه آپالیشین قرار دارد که از جنوب به سمت کوهستان اسپرینگر در شمال جورجیا کشیده شده است.
مین جنبههای منحصربهفرد جغرافیایی فراوانی دارد. جزیره ماکیاس سیل ، و قسمت شرقی صخره شمال که مورد دعوی ایالات متحده و کاناداست و یکی از نواحی چهارگانهای است که هنوز مورد مناقشه دو کشور است. همچنین در شرقی ترین نواحی آن گرداب جزر و مد اولدسا قرار دارد که بزرگترین گرداب نیمکره غربی است.
مین از نواحی کم جمعیت شرق رودخانه میسیسیپی است. مین ایالت درخت کاج نامیده میشود چرا که بیش از نود درصد زمینهای آن پوشیده از جنگل است. نواحی داخلی جنگلی تقریبا خالی از سکنه هستند و بسیاری از آنها تشکیلات رسمی سیاسی ندارند (کم سابقه در نیوانگلند). به عنوان نمونه قلمروی سازمان نیافته اروزتوک شمال غربی مساحتی معادل ۲٬۶۶۸ مایل مربع (۶٬۹۱۰ کیلومتر مربع) دارد و جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰، ۲۷ نفر گزارش شده است، یعنی به ازای هر ۱۰۰ مایل مربع (۲۶۰ کیلومتر مربع) یک نفر.
مین در نواحی معتدل جنگلهای پهن برگ و مخلوط، واقع شده است. نواحی نزدیک جنوب و سواحل مرکزی اقیانوس اطلس به وسیله بلوطهای مخلوط جنگلهای ساحلی شمال شرقی پوشیده شدهاند. سایر نواحی ایالت که شامل نورثوودز میشود به وسیله جنگلهای آکیدیایی نیوانگلند پوشیده شده است.
مین تقریبا ۲۳۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) خط ساحلی دارد (و ۳۵۰۰ مایل (۵۶۰۰ کیلومتر) خط ساحلی جزرو مدی).[۲][۳] وست کودی هد شرقی ترین نقطه در ۴۸ ایالت به هم پیوسته آمریکاست. در امتداد ساحل صخرهای معروف مین، فانوسهای دریای، شن زارها، دهکدههای ماهیگیری و جزایر دور از ساحل شامل جزایر کوچک شولز که در امتداد مرز نیوهمپشایر است، قرار دارند. صخرههای دندانهای، تخته سنگها و خلیجهای کوچک در کنار رودخانهها، دریاچهها، جنگلها و کوهستانها هستند. این تقابل عینی دامنههای جنگلی منتهی به دریا به وسیله ادنا سنت وینسنت میلی، شاعر آمریکایی اهل راکلند و کمدن خلاصه شده است. مین در "نوزایش":
- "تمام چیزی که من میتوانستم از جایی که ایستاده بودم، ببینم
- سه کوهستان بلند و یک جنگل بود
- چرخیدم و از دیگر سو نگریستم
- و سه جزیره در خلیج کوچک دیدم"
زمین شناسان این زمینها را سواحل غرق شده مینامند به این دلیل که به واسطه بالا آمدن آب دریا چهره این سرزمینها دست خوش تغییر شده، از درهها خلیج و از نوک قلهها جزایر به وجود آمدهاند. [۴]اگر چه افزایش سطح زمین به واسطه ذوب یخچالهای طبیعی به میزان جزئی باعث برگرداندن ویژگیهای قبلی این زمینها شده است اما این افزایش برای حذف تمام تأثیرات ناشی از افزایش سطح دریا و تغییراتی که در چهره زمین ایجاد کرده، کافی نیست.
بسیاری از جنبههای مورفولوژیکی مین بوسیله فعالیت یخبندان در انتهای آخرین عصر یخبندان به وجود آمده است. وجوه برجسته یخبندان شامل سامزسوند و بابل راک هستند که هر دو بخشی از پارک ملی آکادیا در جزیره مونت دیزرت هستند. سامزسوند که در نتیجه یخبندان حاصل شده، به عنوان تنها آبراه در کرانه شرقی ساحل در نظر گرفته میشود که عمق آن به ۱۷۵ فوت (۵۰ متر) میرسد. عمق زیاد و شیب تند به کشتیهای بزرگ اجازه میدهد که تقریبا در تمام طول آبراه حرکت کنند و همین ویژگیها این آبراه را برای قایقسازان معروفی همچون کمپانی قایق بادبانی هینکلی حائز اهمیت نموده است. بابل راک تحت عنوان یخبندان سرگردان شناخته میشود و تختهسنگ بزرگی است که بر لبه کوهستان بابل قرار دارد. این تخته سنگ در پارک ملی آکادیا قرار گرفته است. با تجزیه و تحلیل نوع گرانیت آن زمین شناسان قادر به کشف این مهم شدند که یخچالی که این تخته سنگ را به جایگاه فعلی حمل نموده از شهر لوسرن - ۳۰ مایل (۴۸ کیلومتر) دورتر- بوده است.
پارک ملی آکادیا تنها پارک ملی در نیوانگلند است.
نواحی تحت نگهداری و اداره سازمان پارکهای ملی آمریکا شامل:[۵]
- پارک ملی آکادیا نزدیک بار هاربر
- مناظر زیبای کوهستان ملی آپالیشین
- تمدن آکادیایی مین در دره سنت جان
- پارک بین المللی روزولت کامپوبلو نزدیکی لوبک
- سایت تاریخی بین المللی جزیره سنت کروا در کَلِی
آب و هوا [ویرایش]
مین آب و هوای مرطوب قارهای به همراه تابستانهای گرم و مرطوب دارد (اگرچه به طور کلی گرم نیست) زمستانها در سرتاسر ایالت هوا سرد و برفی است و این سرما و برف در نواحی شمالی شدیدتر است. نواحی ساحلی تا اندازهای به وسیله اقیانوس اطلس معتدل شدهاند. در ماه ژوییه در سرتاسر ایالت بیشینه درجه حرارت در طول روز بین ۸۰-۷۵ فارنهایت ( ۲۷-۲۴ سانتیگراد) و کمینه آن در طول شب بیش از ۵۰ فارنهایت (حدود ۱۵ سانتیگراد) است. در ژانویه محدوده درجه حرارت از بیشینه حدود ۳۲ فارنهایت ( صفر سانتیگراد) در سواحل جنوبی تا متوسط زیر صفر فارنهایت ( ۱۸- سانتیگراد) در طول شب، در نقاط دوردست شمالی است.[۶] رکورد بالاترین دمای ایالت ۱۰۵ فارنهایت( ۴۱ سانتیگراد) است که در جولای ۱۹۱۱ در نورث بریجتون ثبت شده است.[۷] مین نسبت به سایر ایالتهای شرق رشته کوه راکی کمتر تجربه توفانهای همراه با آذرخش دارد به طوری که بیشترین میانگین آن کمتر از ۲۰ روز توفان در سال است. گردبادها نیز با میانگین کمتر از دو بار در سال نیز به ندرت و اغلب در نواحی جنوبی اتفاق میافتند.[۸]
تاریخ [ویرایش]
ساکنان اصلی قلمرویی که اکنون شامل مین است وابانکیهای آلگونیک زبان شامل آبناکی، پاساموکودی، مالیسیت و پنوب اسکات بودند. اولین مستعمره اروپایی در سال ۱۶۰۴ در جایی که اکنون مین نامیده میشود توسط پیر دوگوا سیور دُ مون ایجاد شد که ساموئل دُ شامپلین جهانگرد برجسته نیز از ساکنان آن بود. فرانسویها نام منطقهای را که بعدها قسمتی از ایالت مین شد، آکادیا نامیدند. اولین مستعمره انگلیسی مین در سال ۱۶۰۷ توسط شرکت پلیموث در پوپهام ایجاد شد که همزمان با مستعمره جیمزتون ویرجینیا تشکیل شد. ساکنان مستعمره پوپهام ۱۴ ماه بعد به انگلستان بازگشتند.
دو انجمن یسوعی به وسیله فرانسویان تأسیس شد یکی در سال ۱۶۰۹ در خلیج پنوب اسکات و دیگر در ۱۶۱۳ در جزیر مونت دیزرت. در همان سال کاستین به وسیله کلود دُ لا تور ایجاد شد، در سال ۱۶۲۵ شارل دُ سن-اتین دُ لا تور فُر پانتاگوئه را برای حفاظت از کاستین بنا کرد. نواحی ساحلی غربی اولین مناطقی بودند که در سال ۱۶۲۲ تحت عنوان استان مین به رسمیت شناخته شدند. نواحی شرقی شمال رودخانه کنهبک ساکنان بسیار کمی داشت و در قرن ۱۷ تحت عنوان قلمرو ساگاداهوک شناخته شد. دومین مستعمره در سال ۱۶۲۳ به وسیله دریانورد و کاپیتان نیروی دریایی انگلیسی، کریستوفر لوت در مکانی به نام یورک در زمینی که اعطایی چارلز اول انگلستان بود، ایجاد شد. این مستعمره نیز شکست خورد.
قبیله آندروسکوجین که با نام اروزگانتاکوک نیز شناخته میشوند اولین ساکنان نواحی مرکزی مین بودند. آندروسکوجینها از قبیلهای از تیره آبِناکی بودند. در طی جنگ شاه فیلیپ در سال ۱۶۹۰ از آن نواحی بیرون رانده شدند. آنها به سنتفرانسیس نقل مکان کردند که به وسیله تکاوران راجرز در سال ۱۹۷۵ تخریب شد و اکنون اوداناک نام دارد. سایر قبائل آبِناکی شکستهای دشواری را متحمل شدند به ویژه در طی جنگ دامر و تسخیر نوریجویک در سال ۱۷۲۴ و شکست پِکوآکیت در سال ۱۷۲۵ که تا حد زیادی از شمار آنها کاست. آنها در نهایت به همراه دیگر قبایل مهاجر جنوب به کانادا عقب نشینی کردند و در بیکِنکور و سیلری و بعدها در سنت فرانسیس اسکان گزیدند.
استان مین با مرزهای کنونیاش در سال ۱۶۵۲ بخشی از مستعمره خلیج ماساچوست شد. مین در قرن هفدهم و اوایل قرن هجده صحنه جنگ فرانسویها، انگلیسیها و نیروهای متحد بومی بود که برضد یکدیگر میتاختند و برای خونخواهی و در برخی موارد سلطه طلبی توسط بومیان آمریکایی، گروگان گیری میکردند. برای نمونه در ابتدای سال ۱۶۹۲ به یورک یورش بردند، حدود ۱۰۰ نفر از مستعمره نشینان انگلیسی را کشتند و ۸۰ تن از سایر روستاییان را به گروگان گرفتند. آبناکیها درطی یورشهای جنگ کوئین آن اوایل سال ۱۷۰۰ در کانویک، روستای کاتولیک موهاک در نزدیکی مونترآل دست به گروگانگیری زدند که برخی از گروگانها به اسارت درآمدند و برخی دیگر آزادی یافتند.
پس از اینکه در سال ۱۷۴۰ انگلیسیها فرانسویها را در آکادیا شکست دادند قلمرو از شرق رودخانه پنوباسکات جدا شده و تحت قلمرو اسمی استان نوااسکوشیا درآمد و به همراه نیوبرانزویک فعلی شهرستان سانبریِ نوا اسکوشیا را تشکیل دادند. نیروهای آمریکایی و انگلیسی در طی انقلاب آمریکا در ۱۸۱۲ بر سر قلمرو مین مدعی بودند و نیروهای انگلیسی مین غربی را در هر دو نبرد به اشغال خود درآوردند. قرارداد منعقد شده بعد از انقلاب آمریکا درباره مرزهای مین با شمال بریتانیایی آمریکا مبهم بود. هنگامی که کشور ایالات متحده تشکیل شد قلمرو مین به عنوان بخشی از ماساچوست درآمد اگرچه مرزهای نهایی با قلمرو بریتانیایی تا زمان پیمان وبستر- اشبرتون در ۱۸۴۲ معین نگردید.
مین به صورت فیزیکی از ماساچوست جدا شد. اختلاف دیرینه بر سر زمین خواری و استعمار منجرشد که ساکنان مین و متحدانشان مجلس ماساچوست را در سال ۱۸۰۷ برای جدایی مین وادار به رای گیری کنند. آتش احساسات تجزیه طلبان در طی جنگ ۱۸۱۲ دامن زده شد هنگامی که بازرگانان طرفدار بریتانیا در ماساچوست به مخالفت با جنگ برخاستند و از دفاع از مین در مقابل مهاجمان بریتانیایی سر باز زدند. جدایی و تشکیل ایالت مین به عنوان بیست و سومین ایالت در ۱۵ مارچ ۱۸۲۰ تحت قسمتی از پیمان میسوری اتفاق افتاد که از نظر جغرافیایی گسترش بردهداری را محدود میکرد و در سال بعد با توازن میان بردگان و افراد آزاد ایالت، زمینه ورود به استقلال میسوری را فراهم کرد.
پایتخت اصلی مین، پورتلند، شهر مهم مین بود که در سال ۱۸۳۲ به منظور مرکزیت بخشیدن به پایتخت درون ایالت به آگوستا تغییر پیدا کرد.
ارتش داوطلب پیاده نظام موسوم به مین بیستم تحت فرماندهی سرهنگ جاشوا لارنس چمبرلین از لیتل راند تاپ در نبرد گتیسبورگ دفاع کردند. همچنین سربازانش ارتش متحدان را از تهاجم ارتش ائتلاف محافظت کردند.
چهار کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به افتخار مین یو اس اس مین نامیده شدند.
دلیل نامگذاری [ویرایش]
تعریف مشخصی برای ریشه کلمه مین وجود ندارد. مجلس قانونگزاری ایالت در سال ۲۰۰۱ مصوبه روز فرانسه- آمریکا را به تصویب رساند که بیان میدارد نام ایالت از نام استان فرانسوی مین در گذشته برگرفته شده است. سایر نظریهها به مکانهای قدیمی با نام مشابه اشاره دارند یا مدعی هستند که این واژه اصطلاحی دریانوردی است که به خشکی (mainland) اشاره دارد.
به نظر میرسد اولین ثبت رسمی نام مین در تاریخ ۱۰ آگوست ۱۶۲۲ مربوط به زمینی بود که امتیاز رسمی آن متعلق به سر فردیناندو گرجس(۱۵۶۵-۱۶۴۷) و جان میسون، کهنه سربازان نیروی دریایی سلطنتی انگلستان بود و تصمیم گرفتند آن را استان مین بنامند.[۹] میسون در نیروی دریایی در جزیره اورکنی،خدمت می کرده است که جزیره اصلیِ جایی به نام مینلند است و برای این ملوانان انگلیسی بسیار محتمل است که این نام از مینلند گرفته شده باشد تا اینکه از نام یک استان فرانسوی مشتق شده باشد. یک سال بعد کاپیتان نیروی دریایی انگلیسی کریستوفر لوت در حال کاوش سواحل نیوانگلند نوشت: اولین جایی که در نیوانگلند قدم نهادم جزایر شولز بود که دو فرسنگ بالاتر از مین (mayne) در دریا قرار داشت. فارغ از ریشه این نام، در سال ۱۶۵۵ اعضای هیئت پادشاهی دستور دادند که "استان مین" در اسناد رسمی وارد گردد. مین تنها ایالتی است که نام آن فقط از یک سیلاب تشکیل شده است.
جمعیت شناسی [ویرایش]
اداره آمار ایالات متحده آمریکا جمعیت مین را در یکم جولای ۲۰۱۲، ۱،۳۲۹،۱۹۲ تخمین زد که نسبت به سرشماری سال ۲۰۱۰ یک درصد افزایش داشته است. تراکم جمعیت ایالت ۴۱/۳ نفر در هر مایل مربع است که بدین ترتیب مین را کم جمعیت ترین ایالت در تمام نیوانگلند، آمریکای شمال شرقی، کرانه شرقی تمام ایالتهای ساحلی اقیانوس اطلس و تمام ایالات شرق رودخانه میسیسیپی ساخته است.
مرکزیت میانگین جمعیت مین در شهرستان کنهبک و در شرق آگوستا قرار گرفته است. مرکز شهری پورتلند که بزرگتر از آگوستاست متراکم ترین جمعیت را داراست که در حدود ۲۰ درصد جمعیت کل مین است. همانطور که در بخش جغرافیا تشریح شد بخشهای وسیعی از نواحی بدون سکنه در مناطق دورافتاده داخلی وجود دارد.
نژاد، تبار، زبان [ویرایش]
در سرشماری سال ۲۰۱۰، ۹۴/۴ درصد جمعیت، سفیدپوست غیر هیسپانیک، ۱/۱ درصد سیاهپوست غیر هیسپانیک یا آفریقایی آمریکایی، ۰/۶ درصد سرخپوستان آمریکایی یا بومیان آلاسکا، یک درصد آسیایی ۰/۱ درصد از سایر نژادها و ۱/۴ درصد از دو یا چند نژاد بودند. ۱/۳ درصد از جمعیت مین هیسپانیک، لاتین یا دارای منشأ اسپانیایی (که ممکن است از هر نژادی باشند) هستند.
در سال ۲۰۱۱ فراوانی جمعیت تبارهای ساکن در مین به صورت زیر برآورد شدند:
- ۲۳/۹ درصد فرانسوی یا فرانسوی-کانادایی
- ۲۱/۶ درصد انگلیسی
- ۱۷/۸ درصد ایرلندی
- ۹/۴ درصد آمریکایی
- ۸/۵ درصد آلمانی
- ۵/۸ درصد ایتالیایی
- ۵/۵ درصد اسکاتلندی
- ۲/۱ درصد لهستانی
- ۱/۸ درصد سوئدی
- ۱/۷ درصد اسکاتلندی-ایرلندی
مردمی که خود را "آمریکایی" معرفی میکنند بیشتر دارای تبار انگلیسی هستند و نیاکان آنها از مدتهای طولانی پیش (اغلب از اوائل سده هفدهم) در این منطقه بودهاند و از این رو واژه "آمریکایی" را برای تعریف هویت خود برگزیدهاند.
مین بیشترین درصد جمعیت آمریکائیان فرانسوی را در بین سایر ایالات دارد. این ایالت همچنین بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ حدود ۹۴/۴ درصد جمیعت سفیدپوست غیرهیسپانیک دارد که بالاترین درصد جمعیت این نژاد در بین سایر ایالات است. در سال ۲۰۱۱ ، ۸۹/۰ درصد تولدها بین والدین سفیدپوست غیر هیسپانیک بود. مین همچنین در مقایسه با سایر ایالتها بیشترین درصد جمیعت فرانسوی زبان را داراست. بیشتر آنها مهاجران کبکی هستند که در سال ۱۸۴۰ تا ۱۹۱۰ به مین آمدهاند یا پیش از ۱۹۴۲ از نیوبرانزویک به سمت مین سرازیر شدهاند. در شمال مین (به ویژه شهرستان اروزتوک) آکادیاییها هنوز در خانه به زبان فرانسوی صحبت میکنند، از این رو که بستگان آنها در همسایگی شان یعنی نیوبرانزویک زندگی میکنند. آمارهای سرشماری نشان میدهد که مین همچنین بیشترین درصد جمعیت فرانسوی زبان را در بین سایر ایالات دارد. میزان ۵/۲۵ درصد از خانوادههای مین فرانسوی زبان هستند، در مقایسه با ایالت لوئیزیانا با ۴/۶۸ درصد. فرانسوی زبانان در بین اقلیت زبانی ایالت، بیشترین جمعیت را دارا هستند. گزارش سرشماری سال ۲۰۰۰ حاکی از آن بود که ۹۲/۵ درصد از ساکنان مین از سن ۵ سال و بالاتر در خانه انگلیسی صحبت میکنند. مین زبان رسمی ندارد اما بیشتر ساکنان آن انگلیسی زبان هستند.
نواحی بالای دره رودخانه سنت جان، قسمتی از جمهوری ماداواسکا قبل از مرزهای پیمان وبستر-اشبرتون بود. بیش از یک چهارم جمعیت لویستون، واترویل و بیدفورد آمریکاییهای فرانسوی تبار هستند. شمار کوچکتری از دیگر تبارها شامل ایرلندی، ایتالیایی و لهستانی در خلال موج مهاجراتها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در تمام ایالت ساکن شدند.
ترکیب مذهبی مردم مین به صورت زیر است:
- مسیحی-۸۲ درصد
- پروتستان-۴۵ درصد
- باپتیست (بیشتر باپتیست آمریکایی)-۱۶ درصد
- متدیست (بیشتر کلیسای متحد متودیست با ۳۱،۶۸۹ عضو)- ۹ درصد
- اپیسکوپال- ۸ درصد
- کلیسای متحد مسیح (۲۹،۱۲۲)- ۸ درصد
- پنتاکوستال- ۶ درصد
- لوتری- ۳ درصد
- دیگر پروتستان ها- ۱۰ درصد
- کلیسای کاتولیک رم (۲۸۳،۰۲۴)- ۳۷ درصد
- سایر مسیحیان- ۱ درصد
- پروتستان-۴۵ درصد
- سایر مذاهب- ۱ درصد
- بدون مذهب- ۱۷ درصد
در سال ۲۰۱۰ پژوهشی اظهار داشت که مردم مین نسبت به سایر ایالات کمتر مذهبی هستند.
اقتصاد [ویرایش]
در سال ۲۰۰۷، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۴۸٫۱۰۸ میلیارد دلار داشت، که تقریباً برابر تولید ناخالص داخلی کشور لوکزامبورگ (۵۰٫۱۶ میلیارد دلار) بود.[۱۰] همچنین اداره تجزیه و تحلیل اقتصادی آمریکا تولید ناخالص داخلی مین را در سال ۲۰۱۰، ۵/۲ میلیارد دلار تخمین زد. سرانه درآمد شخصی در سال ۲۰۰۷، ۳۳،۹۹۱ دلار آمریکا بود که حائز رتبه ۳۴ در کل کشور بود. همچنین از ماه اکتبر۲۰۱۰ نرخ بیکاری ۷/۴ درصد بوده است.
تولیدات کشاورزی مین شامل مرغ، تخم مرغ، فراوردههای لبنی، پرورش چارپایان، تمشک وحشی، شیره افرا و شکر افرا میباشد. شهرستان اروزتوک به خاطر داشتن بهترین محصول سیب زمینی معروف است. مین همچنین در شمار صادرکنندگان تمشک است. ماهیگیری تجاری از گذشته تا کنون نقطهٔ اتکای اقتصاد این ایالت بوده است، به ویژه صید خرچنگ(لابستر) و ماهیهای کف زی. همچنین سفرههای آب زیرزمینی و چشمههای غرب مین منابع اصلی آب معدنی هستند.
تولیدات صنعتی مین بیشتر شامل کاغذ، الوار و تولیدات چوبی، تجهیزات الکترونیکی، مواد غذایی، نساجی و بیوتکنولوژی است. کشتی سازی نیروی دریایی اهمیت خود را به وسیله دو کمپانی بث ارون ورکز در بث و پورتزموث نِیوِل شیپ یارد در کیتری به خوبی حفظ کرده است. ایستگاه هوایی نیروی دریایی برانزویک نیز در مین قرار دارد که در گذشته پایگاه حمایتی بزرگی برای نیروی دریایی ایالات متحده محسوب می شده است. اگرچه به رغم تلاشهای دولتی جهت ارتقا امکانات این ایستگاه کمپین برک(BRCAC) شروع به محدود کردن آن نمود.
بزرگترین کارخانه تولید خلال دندان درایالات متحده در استرانگ قرار داشت. کارخانه تولیدات چوبی مین در یک رور حدود ۲۰ میلیون خلال دندان تولید میکرد. این کارخانه در می سال ۲۰۰۳ بسته شد.
گردشگری و تفریح در فضای باز نقش عمده و به طور فزاینده مهم در اقتصاد مین بازی میکنند.این ایالت مکان معروفی برای شکار (به ویژه شکار خرس، آهو و گوزن) ، ماهیگیری، اسکی روی برف، قایق رانی، اردو زدن، پیاده روی و دیگر فعالیتهای ورزشی است.
اسکلههای مین نقش مهمی در حمل و نقل ملی بازی میکنند. ابتدا در حدود سال ۱۸۸۰ خط راه آهن پورتلند و اسکله بدون یخبندان آن، تا اواسط سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ پیش از پیشرفت چشمگیر هالیفاکس در نوا اسکوشیا، پایانه اصلی زمستانی کانادا بودند. در سال ۲۰۰۱ پورتلند ، بزرگترین شهر مین به واسطه توانایی اش برای ساپورت کردن تانکرهای بزرگ، از بوستون که دارای پرترددترین اسکله نیوانگلند (برحسب تناژ) بود، پیشی گرفت. فرودگاه بین المللی پورتلند اخیرا گسترش یافته و ترابری هوایی در این ایالت را با شرکتهای هواپیمایی ای مانند جتبلو و سوث وست ارلاینز افزایش داده است.
تعداد شرکتهای بزرگی که دفاتر مرکزی آن در ایالت مین باقی مانده است بسیار کم است و در حال حاضر نیز به واسطه ترکیب و ادغام صنایع به خصوص صنایع کاغذ و خمیر کاغذ میزان آن کمتر نیز شده است. شماری از شرکتهایی که دفاتر مرکزی آنها درایالت باقی مانده عبارتند از: شرکت تولید قطعات نیمه رسانای فرچایلد سمی کنداکتور در پورتلند جنوبی، آزمایشگاههای خدمات غذایی، دامپزشکی و آزمایش آب آی دی ای ایکس ایکس در وستبروک، فروشگاههای زنجیرهای هانافورد در اسکاربرو، شرکت بیمه اونوم در پورتلند، بانک تی دی در پورتلند، شرکت تولید تجهیزات اردویی و تفریحی ال.ال بین در فریپورت، تولیدی پوشاک با برند کول هان و شرکت فناوری ماهوارهای و ناوبری دلورمه در یارموث. همچنین آزمایشگاه غیر انتفاعی جکسون که بزرگترین مرکز تحقیقات ژنتیکی پستانداران و بزرگترین تولیدکننده موش ژنتیکی اصیل در دنیا است در این ایالت قرار دارد.
مالیات [ویرایش]
مالیات بر درآمد در مین شامل چهار سرفصل است که از ۵ تا ۸/۵ درصد متغیر است. نرخ کلی مالیات فروش در مین ۵ درصد است. همچنین مالیات ۷ درصد برای مسکن و غذای آماده و مالیات ۱۰ درصد برای خودروهای اجارهای کوتاه مدت دریافت میشود. فروشندگان تجاری تمشک وحشی که یک جزء اصلی اقتصاد مین هست باید سوابق معاملات خود را نگه دارند و بابت فروش میوه هر فصل ۱/۵ سنت مالیات به ازای هر پوند(۱/۵ دلار به ازای ۱۰۰ پوند) به ایالت بپردازند. تمام اموال عمومی و اموال خصوصی هرچند کوچک که در ایالت مین هستند مشمول مالیات میشوند مگر اینکه به طور خاص توسط قانون معاف شوند. وضع مالیات بر داراییها در بخشها و شهرهای بزرگ به هم پیوسته توسط ارزیاب محلی انجام میشود در حالی که در قلمروهای سازمان نیافته توسط ارزیاب مالیاتی ایالت انجام میگیرد.
کشتی سازی [ویرایش]
شرکتهای کشتی سازی از دیرباز در مین وجود داشتهاند. در قرن ۱۸ و ۱۹ شرکتهای کشتی سازی که کشتیهای بادبانی چوبی تولید میکردند در مین قرار داشتند. کار عمده این کشتیها حمل بار و مسافر به خارج بود. یکی از جاهایی که بیشتر شرکتهای کشتی سازی در آن قرار داشتند منطقه تاریخی پنول ویل (برانزویک فعلی) بود. این منطقه متعلق به خانواده پنول بود که در آن زمان مالک بسیاری از شرکتهای کشتی سازی آنجا بودند. خانوادههای دیگری نظیر مورسها و اسکالفیلدها نیز در زمره مالکان کشتی سازیهای آن زمان بودند. در طی قرنهای ۱۸ و ۱۹ ساخت کشتیهای چوبی از این دست بخش قابل توجهی از اقتصاد را تشکیل میداد.
حمل و نقل [ویرایش]
فرودگاهها [ویرایش]
خدمات هواپیمایی در مین به وسیله دو فرودگاه بزرگ شامل فرودگاه بینالمللی پورتلند و فرودگاه بینالمللی بنگور ارائه میشود. هر دوی آنها روزانه سرویسهای متعددی توسط شرکتهای هواپیمایی بزرگ به مقصدهایی همچون نیویورک، جورجیا و اورلاندو ارائه میدهند. خدمات ضروری هوایی با دادن هواگردهای توربوپراپ کوچک به فرودگاههای منطقهای مانند فرودگاه ایالتی آگوستا، فرودگاه هنکاک کانتی بارهاربر، فرودگاه منطقهای ناکس کانتی، و فرودگاه منطقهای مین شمالی در جزیرهٔ پرسک، به تعدادی از فرودگاههای کوچکتر در مین یارانهٔ خدمات میدهد.
بسیاری از فرودگاههای کوچکتر در سرتاسر ایالت وجود دارند که تنها خدمات هوانوردی عمومی ارائه میدهند. برای نمونه فرودگاه شهری ایستپورت یک فرودگاه عمومی متعلق به شهرداری با سالانه ۱۲۰۰ پرواز عمومی با هواپیمای تک موتوره و فوق سبک است.
بزرگراهها [ویرایش]
بزرگراه میان ایالتی ۹۵ به همراه انشعاب شرقی آی۲۹۵ ، شاخههای ۱۹۵ و ۳۹۵ و راه بدون علامت آی ۴۹۵ در تمام مین امتداد دارد. بزرگراه ۱ ایالات متحده از فورت کنت آغاز میشود و تا فلوریدا امتداد دارد. انتهای شرقی بخش شرقی بزرگراه ۲ ایالات متحده از هولتون در نزدیکی نیوبرانزویک کانادا و در همسایگی روزز پوینت در بزرگراه ۱۱ ایالات متحده شروع میشود. بزرگراه ۲ ایالات متحده اولدتون و اورونو را به هم وصل میکند و در وهله اول دانشگاه مین را ساپورت میکند. بزرگراه ۲۰۱ و ۲۰۲ ایالات متحده در سرتاسر مین امتداد دارند. بزرگراه۲ ، ۶ و ۹ ایالات متحده غالبا به وسیله رانندگان کامیون و دیگر وسایل نقلیه استانهای ماریتایم کانادا به مقصد ایالات متحده یا کانادای مرکزی استفاده میشود.
در مارس ۲۰۱۱ مین در رتبه بندی ایالت های آمریکا از نظر پاکیزگی به خاطر پاکیزگی فضای عمومی، به ویژه جاده ها و اطراف آنها، و همچنین تلاش های مرتبط با حذف زباله ها حائز رتبه در بین سه ایالت آمریکا شد.
راهآهن [ویرایش]
مسافربری [ویرایش]
قطارهای مسافربری دونیستر که به وسیله امترک اداره میشوند بین برانزویک و پایانه شمال بوستون خدمات مسافربری ارائه میدهند و در شهرهای پورتلند، فریپرت، اولد اورچرد بیچ، ساکو و ولز نیز ایستگاه دارند. دونیستر روزانه ۵ سرویس دارد که دو تای آن پورتلند را به مقصد برانزویک ترک میکنند.
مسافرتهای فصلی بین راکلند و برانزویک توسط راه آهن شرقی مین که کریدور راه آهن راکلند برنچ تحت اجاره آن است اداره می شود.
باری [ویرایش]
خدمات باربری در سرتاسر ایالت مین توسط تعدادی زیادی از شرکت های منطقهای که در خطوط کوتاه فعالیت می کنند ارائه می شود. راه آهن پن آم (سیستم راه آهن گیلفورد سابق) که دو شرکت قبلی راه آهن بوستون، مین و راه آهن مین مرکزی را اداره می کند؛ راه آهن سنت لارنس و آتلانتیک؛ راه آهن شرقی مین؛ راه آهن مونترآل، مین و آتلانتیک؛ راه آهن جنوبی نیوبرانزویک.
قوانین و دولت [ویرایش]
ساختار قانون اساسی ایالت مین از سه شاخه هم ارز اجرایی (قوه مجریه)، قانونگزاری (قوه مقننه) و نظارتی (قوه قضائیه) تشکیل شده است.
بخش قانونگزاری مین که از دو قسمت اصلی مجلس نمایندگان با ۱۵۱ عضو و مجلس سنا با ۳۵ عضو تشکیل شده، مسئول تصویب و معرفی قوانین است.
بخش اجرایی مین که در رأس آن فرماندار(در حال حاضر پل لِ پیج) قرار دارد مسئول اجرای قوانینی است که به وسیله بخش قانونگزاری ایجاد می شود. فرماندار هر چهارسال یک بار انتخاب می شود و طبق قانون اساسی این امکان وجود ندارد که فردی بتواند بیش از دو دوره متوالی به این منصب دست یابد. مین یکی از هفت ایالتی است که معاون فرماندار ندارد.
بخش نظارتی مین مسئول تفسیر قوانین ایالت است، بالاترین دادگاه ایالت دادگاه عالی قضایی مین است و در رده های بعدی دادگاه ارشد، دادگاههای ناحیهای و دادگاه انحصار وارثت است. تمام قضات به جز قضات دادگاه انحصار وراثت به صورت تمام وقت مشغول خدمت هستند و برای یک دوره هفت ساله به وسیله فرماندار انتخاب و توسط مجلس قانونگزاری تأیید می شوند. قضات دادگاه انحصار وراثت نیز که به صورت نیمه وقت خدمت می کنند توسط مردم شهرستانها برای یک دوره چهار ساله منصوب می شوند.
شهرستانها [ویرایش]
مین به واحدهای سیاسی کوچکتر تحت عنوان شهرستان (کانتی،county) تقسیم شده است. از سال ۱۸۶۰، ۱۶ شهرستان در این ایالت وجود دارد که مساحت آن ها از ۳۷۰ مایل مربع (۹۶۰ کیلومتر مربع) تا ۶۸۲۹ مایل مربع (۱۷،۷۰۰ کیلومتر مربع) متغیر است.
| شهرستان های مین | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| نام شهرستان | مرکز شهرستان | سال تشکیل | ۲۰۱۰ جمعیت[۱۱] | درصد | مساحت (مایل مربع) | درصد |
| آندروسکوجین | اُبرن | ۱۸۵۴ | ۱۰۷٬۷۰۲ | ۸٫۱۱% | ۴۹۷ | ۱٫۴۴% |
| اروزتوک | هولتون | ۱۸۳۹ | ۷۱٬۸۷۰ | ۵٫۴۱% | ۶٬۸۲۹ | ۱۹٫۷۶% |
| کامبرلند | پورتلند | ۱۷۶۰ | ۲۸۱٬۶۷۴ | ۲۱٫۲۰% | ۱٬۲۱۷ | ۳٫۵۲% |
| فرانکلین | فارمینگتن | ۱۸۳۸ | ۳۰٬۷۶۸ | ۲٫۳۲% | ۱٬۷۴۴ | ۵٫۰۵% |
| هنکاک | الزورث | ۱۷۸۹ | ۵۴٬۴۱۸ | ۴٫۱۰% | ۱٬۵۲۲ | ۴٫۴۰% |
| کنهبک | آگوستا | ۱۷۹۹ | ۱۲۲٬۱۵۱ | ۹٫۲۰% | ۹۵۱ | ۲٫۷۵% |
| ناکس | راکلند | ۱۸۶۰ | ۳۹٬۷۳۶ | ۲٫۹۹% | ۱٬۱۴۲ | ۳٫۳۰% |
| لینکلن | ویسکست | ۱۷۶۰ | ۳۴٬۴۵۷ | ۲٫۵۹% | ۷۰۰ | ۲٫۰۳% |
| آکسفورد | پاریس | ۱۸۰۵ | ۵۷٬۸۳۳ | ۴٫۳۵% | ۲٬۱۷۵ | ۶٫۲۹% |
| پنوباسکات | بنگر | ۱۸۱۶ | ۱۵۳٬۹۲۳ | ۱۱٫۵۹% | ۳٬۵۵۶ | ۱۰٫۲۹% |
| پیسکاتاکیس | داوِر-فاکس کرافت | ۱۸۳۸ | ۱۷٬۵۳۵ | ۱٫۳۲% | ۴٬۳۷۷ | ۱۲٫۶۷% |
| ساگاداک | بث | ۱۸۵۴ | ۳۵٬۲۹۳ | ۲٫۶۶% | ۳۷۰ | ۱٫۰۷% |
| سامرست | اسکاوهگان | ۱۸۰۹ | ۵۲٬۲۲۸ | ۳٫۹۳% | ۴٬۰۹۵ | ۱۱٫۸۵% |
| والدو | بلفست | ۱۸۲۷ | ۳۸٬۷۸۶ | ۲٫۹۲% | ۸۵۳ | ۲٫۴۷% |
| واشینگتن | ماکیاس | ۱۷۹۰ | ۳۲٬۸۵۶ | ۲٫۴۷% | ۳٬۲۵۵ | ۹٫۴۲% |
| یورک | آلفرد | ۱۶۳۶ | ۱۹۷٬۱۳۱ | ۱۴٫۸۴% | ۱٬۲۷۱ | ۳٫۶۸% |
| جمع کل: ۱۶ | جمعیت کل سال ۲۰۱۰: ۱٬۳۲۸٬۳۶۱ | مساحت کل ایالت: ۳۴٬۵۵۴ مایلمربع (۸۹٬۴۹۴km۲) | ||||
ایالت و سیاست های محلی [ویرایش]
رأی دهندگان مین نسبت به بیشتر ایالات به نامزدهای جبهه سوم و مستقل متمایل هستند. مین دو فرماندار مستقل داشته است(جیمز بی.لانگلی ۱۹۷۵-۱۹۷۹ و انگوس کینگ ۱۹۹۵-۲۰۰۳). سیاستمداران مین اعم از جمهوری خواه و دموکرات، به خاطر داشتن دیدگاه های متعادل تر نسبت به احزاب متبوع خود در سطح ملی مورد توجه هستند.
انحصار فروش مشروبات الکلی در مین در اختیار دولت است.
در ۶ می سال ۲۰۰۹ مین پنجمین ایالتی بود که ازدواج همجنسگرایان را قانونی کرد؛ اگرچه این قانون به واسطه رأی دهندگان در ۳ نوامبر همان سال لغو شد. در ۶ نوامبر ۲۰۱۲ مین همراه با ایالت های مریلند و واشینگتن اولین ایالت هایی شدند که با برگزاری انتخابات ازدواج همجنسگرایان را قانونی کردند.
دانشگاههای مشهور مِین [ویرایش]
مشاهیر [ویرایش]
از افراد مشهور این سرزمین میتوان هنری وادزورث لانگفلو و استیون کینگ (نویسنده بزرگ رمانهای جنایی) را نام برد.
نگارخانه [ویرایش]
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ Elevations and Distances in the United States. . U.S Geological Survey, 29 April 2005. Retrieved on November 6.
- ↑ "Maine.gov: Facts About Maine". State of Maine. http://www.maine.gov/portal/facts_history/facts.html. Retrieved 17 September 2010.
- ↑ Coastline lengths of states
- ↑ drowned coast: Definition and Much More from Answers.com
- ↑ "Maine". National Park Service. http://www.nps.gov/state/me. Retrieved 2008-07-16.[پیوند مرده]
- ↑ Lent, Robert (2009-02-10). "New All Time Low Temperature Recorded in Maine". U.S. Geological Survey. http://www.usgs.gov/newsroom/article.asp?ID=2135. Retrieved 2011-11-06.
- ↑ "Each state's high temperature record". USA Today. August 2006. http://www.usatoday.com/weather/wheat7.htm. Retrieved 2009-02-11.
- ↑ [۱] NOAA National Climatic Data Center. Retrieved on October 24, 2006.
- ↑ Guyton, Kathy (2009) U.S. State Names: The Stories of How Our States Were Named (Nederland, Colorado: Mountain Storm Press) pp. 127-136.
- ↑ بر طبق آمار ۲۰۰۷ صندوق بینالمللی پول که در جداول قیاس زیر ارائه گردیدهاند:
Wikipedia contributors, "Comparison between U.S. states and countries nominal GDP," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Comparison_between_U.S._states_and_countries_nominal_GDP (accessed September 5, 2008).
- ↑ "Maine QuickFacts from the US Census Bureau". State & County QuickFacts. United States Census Bureau. Tuesday, 17-Jan-2012 16:41:36 EST. http://quickfacts.census.gov/qfd/states/23000.html. Retrieved February 12, 2012.
پیوند به بیرون [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ ایالت مین موجود است. |
|
||||||||||||||||
![[۱]](http://www.ncdc.noaa.gov/img/climate/research/tornado/small/avgt5304.gif){kind=link}