سلسله مینگ
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد.
پادشاهی مینگ سلسلهی پادشاهی بود كه هونگوو بنیاد نهاد.
[ویرایش] تاریخچه
هونگوو، رهبری شورش عمومی علیه پادشاهی یوآن را بر عهده داشت. هوییتی، نوهی جوان هونگوو جانشین او گردید، وی درگیر کشمکشی طولانی با عموهای خود شد تا این که سرانجام در قصر خود سوزانده شد.
یونگلو، سومین امپراتور سلسلهی مینگ بود. او در آغاز حکومتش دستور به کشتار دستهجمعی پیروان هوییتی داد. او بر مغولان تسلط یافت و دیوار چین را تعمیر نمود. یونگلو، چِنگهو، دریانورد مسلمان را به سفر دریایی فرستاد.
یونگلو خانوادهی سلطنتی و خدمتکاران دربار را از نانکینگ که پایتخت هونگوو بود؛ به پکن منتقل کرد. در این زمان یونگلو به ساختن شهر ممنوعه فرمان داد. شهر ممنوعه، مجموعهای وسیع از باغها و تالارهای مخصوص مراسم و جشنها و نیز بناهای سلطنتی بود. این مجموعه که در شهر پکن قرار داشت، با دیوارهای بلندی به رنگ قرمز احاطه شده بود. دهقانان و مردم عادی حق ورود به شهر ممنوعه را نداشتند. خانوادهی امپراتور تحت مراقبت شدید زندگی میکردند و از شهر ممنوعه خارج نمیشدند.
در سال ۱۴۹۹، لشکریان مغول، سپاه چین را شکست دادند و امپراتور چنگتونگ را دستگیر کردند. هشت تن از مشاوران سلطنتی که به «هشت ببر» معروف بودند؛ ادارهی چین را در دست گرفتند. در سال ۱۵۱۰ لیوچین، رهبر هشت ببر عزل شد و ثروت شخصی خود را از دست داد.
چیاچینگ از امپراتوران پرقدرت سلسلهی مینگ بود. در دوران حکومت چیاچینگ، دهقانان ناراضی به شورش پرداختند؛ اما چیاچینگ شورشهای آنان را سرکوب کرد. چیاچینگ به تجار پرتغالی اجازه داد تا یک مرکز داد و ستد در چین تأسیس کنند. در این دوره بعضی از مبلغین مسیحی که اعضای فرقهی ژزوئیتها بودند؛ به چین راه یافتند.
یک رییس قبیله به نام نورهانچی، تمامی قبایل ساکن منچوری را با هم متحد ساخت و استان لیائوتونگ را که تحت حکومت سلسلهی مینگ قرار داشت؛ مورد تاخت و تاز قرار داد. نوادگان نورهانچی از این منطقه، مزاحمتهایی برای امپراتور مینگ به وجود آوردند.
آخرین امپراتور سلسلهی مینگ، چونگچنگ بود. در زمان حکومت او شورشیان پکن را تصرف کردند. چنگچنگ نیز به خودکشی دست زد. سپاهیان منچوری از هرج و مرج در پکن استفاده کردند، و فرماندهی جوان سپاه، فولین، پایان حکومت مینگ را اعلام نمود و خود را امپراتور چین دانست.
