سخنرانی پادشاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سخنرانی پادشاه

پوستر فیلم سخنرانی پادشاه
کارگردان تام هوپر
تهیه‌کننده یان کنینگ
امیل شرمن
گرث آنین
جفری راش
نویسنده دیوید سایدلر
بازیگران کالین فرث
جفری راش
هلنا بونهام کارتر
جنیفر اهل
مایکل گامبون
درک جیکوبی
گای پیرس
تیموتی اسپال
رامونا مارکوئز
موسیقی الکساندر دسپلات
فیلم‌برداری دنی کوئن
تدوین طریق انور
توزیع‌کننده مومنتوم پیکچرز
واینستین کمپانی
تاریخ انتشار ۶ سپتامبر ۲۰۱۰
۷ ژانویه ۲۰۱۱ (پادشاهی متحده)
مدت زمان ۱۱۹ دقیقه
کشور بریتانیا
زبان انگلیسی
بودجه ۸ میلیون پوند
فروش ۴۱۴٬۲۱۱٬۵۴۹ دلار
وب‌گاه kingsspeech.com
صفحه در وب‌گاه IMDb

سخنرانی پادشاه (به انگلیسی: The King's Speech) نام یک فیلم درام تاریخی محصول ۲۰۱۰ بریتانیا به کارگردانی تام هوپر بر پایه فیلم‌نامه دیوید سایدلر است. این فیلم برنده جایزه برگزیده تماشاگران در جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۱۰ شده‌است. این فیلم در سال ۲۰۱۱ در هشتاد و سومین دوره مراسم اسکار برنده جایزه بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین فیلم‌نامه اوریژینال شد.
این فیلم درباره بخشی از زندگی جورج ششم، پادشاه بریتانیا و پدر الیزابت دوم ملکه فعلی این کشور، است که دچار لکنت زبان بود. نقش پادشاه را در این فیلم کالین فرث و نقش پزشک او را جفری راش بازی کرده‌اند.[۱]

داستان[ویرایش]

داستان از هنگامی آغاز می شود که آلبرت (کالین فرثدوک یورک و فرزند کوچکتر پادشاه جورج پنجم (مایکل گامبون)، در نمایشگاه امپراتوری ۱۹۲۵ در ورزشگاه ومبلی صحبت می‌کند. هنگام سخنرانی توقف و لکنت در سخنرانی او به وضوح برای هزاران نفر از شنوندگان و مخاطبان آشکار می‌شود.
جرج پنجم، پدر آلبرت و پادشاه بریتانیا در طول جنگ جهانی اول، اولین پادشاه بریتانیایی است که با استفاده از رادیو برای مردمش صحبت می‌کند. جرج پنجم به زودی در بستر بیماری گرفتار می‌آید و سرانجام از دنیا می رود. به این ترتیب برادر بزرگِ آلبرت، دوید، گای پیرس، با عنوان پادشاه ادوارد هشتم به عنوان پادشاه بریتانیا معرفی می‌گردد با این حال او نشانی از مسئولیت‌پذیری به عنوان پادشاه از خود بروز نمی‌دهد.
در عین حال آلبرت به دنبال درمان ناتوانی خود در سخنرانی است. درمانهای مرسوم دلسرد کننده‌اند تا اینکه بانو الیزابت، همسر آلبرت (هلنا بونهام کارتر) با گفتاردرمانگری استرالیایی با روشهای نوین که در لندن ساکن است به نام لیونل لوگ (جفری راش) آشنا می‌شود و خود را با نام خانم جانسون معرفی می‌کند. لیونل ابتدا از پذیرش آلبرت امتناع می‌کند ولی با اطلاع یافتن از هویت آلبرت و الیزابت مسئولیت درمان وی را بر عهده می‌گیرد. ولی کار به سادگی پیش نمی‌رود و آلبرت در مقابل درمانگر بویژه در مقابل کنجکاوی‌های لیونل به خاطر کنکاش در زندگی خصوصی‌اش از خود مقاومت نشان می‌دهد. در عین حال لیونل هم فردی سخت‌کوش است با اجرای یک سری از قوانین خاص خود سعی در ریشه‌یابی و درمان ناتوانی دارد.
کنکاش‌های لیونل سرانجام وی را به ریشه ناتوانی آلبرت می‌رساند. وی در می‌یابد که بدرفتاری توسط پرستار دوران کودکی و استهزاء توسط برادرش دیوید دلایل بروز این ناهنجاری در آلبرت هستند. لیونل با بکار بستن روش‌های مختلفی سعی در بهبودی آلبرت (که لیونل او را برتی صدا می‌زند) دارد. در حین درمان این دو تبدیل به دوستانی نزدیک می‌شوند و آلبرت برخی اوقات برای صحبت عادی و مشورت نیز پیش لیونل می‌رود.
پادشاه ادوارد به قصد ازدواج با زنی که قبلاً دوبار ازدواج کرده بوده، والس سیمپسون، مجبور به استعفا از مقام پادشاهی می‌شود. و به این ترتیب آلبرت می‌بایست جایگزین وی شود. همزمان با این اتفاقات نخست وزیر بریتانیا، استنلی بالدوین، به خاطر ازدواج پادشاه ابتدا تهدید به استعفا کرده و سپس تهدید خود را عملی می‌کند. نویل چمبرلین نخست وزیر می‌شود، البته او تنها یکبار در فیلم ظاهر می شود، برعکس وینستون چرچیل که نقش پر رنگ‌تری در فیلم ایفا می‌کند.
پس از کناره گیری پادشاه ادوارد هشتم در سال ۱۹۳۶ از تاج و تخت بخاطر ازدواج با سیمپسون، آلبرت با عنوان جرج ششم پادشاه بریتانیا و همسرش الیزابت ملکهٔ بریتانیا می‌شود. پس از تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، چمبرلین به آلمان اعلام جنگ می‌دهد و پادشاه جدید باید برای مردم صحبت کند. با کمک لیونل وی این سخنرانی رادیویی را به صورت فوق‌العاده و بدون لکنت انجام می‌دهد و مورد تشویق تهیه‌کننده رادیو، حاضرین و مردمی که جلوی کاخ باکینگهام جمع شده‌اند می‌گردد.

جایزه‌ها و نامزدی‌ها[ویرایش]

فیلم مورد توجه منتقدان و تماشاگران قرار گرفته است[۲]. فیلم سخنرانی پادشاه با ۷ نامزدی در رشته‌های مختلف از جمله بهترین فیلم درام سال، بهترین بازیگر مرد برای کالین فرث، بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای هلنا بونهام کارتر و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای جفری راش در صدر فهرست نامزدهای جوایز گلدن گلوب ۲۰۱۱ قرار گرفت.[۱][۳]

نامزدی‌های گلدن گلوب[ویرایش]

  • بهترین فیلم درام
  • بهترین کارگردان، تام هوپر
  • بهترین بازیگر مرد درام، کالین فرث
  • بهترین بازیگر مرد مکمل، جفری راش
  • بهترین بازیگر زن مکمل، هلنا بونهام کارتر
  • بهترین فیلمنامه، دیوید سایدلر
  • بهترین موسیقی، الکساندر دپلا

اسکار[ویرایش]

همچنین این فیلم نامزد ۱۲ جایزه اسکار ۲۰۱۱ بود:

  • بهترین فیلم (برنده)
  • بهترین کارگردانی (برنده)
  • بهترین بازیگر مرد نقش اول (کالین فرث) (برنده)
  • بهترین بازیگر مرد نقش مکمل (جفری راش)
  • بهترین بازیگر زن نقش اول (هلنا بونهام کارتر)
  • بهترین فیلم‌نامه اوریژینال (برنده)
  • بهترین موسیقی
  • بهترین صدا
  • بهترین طراحی لباس
  • بهترین فیلم برداری
  • بهترین کارگردانی هنری
  • بهترین ویرایش
    [۴]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]